Hoofdstuk 11

Hinderlaag in Fatima
in oktober 1992

De uitnodiging was eenvoudig verwoord: "Het Fatima Crusader magazine nodigt Uwe Excellentie uit op een internationale conferentie om openbaar over de collegiale toewijding van Rusland zoals gevraagd door O.L.Vrouw van Fatima als voorwaarde voor wereldvrede te discussiëren."¹³¹

Het briefje voegde eraan toe, "Omdat de fondsen het toestaan, zal de accommodatie en de vliegreis betaald worden door de vrijgevigheid van duizenden aanhangers van het apostolaat van O.L.Vrouw van Fatima, die voor deze gelegenheid bijgedragen hebben om bisschoppen van armere bisdommen de kans te geven aanwezig te zijn."

Voor bisschoppen van armere bisdommen die deze uitnodiging in juni 1992 ontvingen, was dit een genereus aanbod. Voor degenen die het beter hadden, die hun eigen reis zouden kunnen betalen, was het een kans om met andere bisschoppen in aanraking te komen in de Cova da Iria op de 75ste verjaardag van het Zonnewonder. 110 bisschoppen aanvaardden de uitnodiging.

Degenen die terugkeerden naar Fatima waren voorbereid op de gastvrijheid die hen te beurt viel. Degenen die voor het eerst kwamen moesten zich klaar houden voor een warme ontvangst. De hartelijkheid van het Portugese volk, vooral in de noordelijke helft van het land, zou best een van de grote geheimen van deze eeuw kunnen zijn. Hoe ze hun zin voor humor bewaarden, hun vriendelijkheid, hun niet te onderdrukken waardigheid in de wake van eindeloze golven van mensen die op het terrein van O.L.Vrouw neerstreken, is een vraag die gedeeltelijk beantwoord werd door Senor Vincente van het Maagd Maria Hotel waar veel van de bisschoppen gelogeerd waren. Toen hem het recept voor de terecht beroemde soep die hij serveerde voor elk diner, gevraagd werd, schudde Senor Vincente het hoofd, de persoon die de vraag had gesteld vermanend met een heen en weer gaande vinger.

"Nee, nee, nee," waarschuwde hij. "Dat is het geheim van Fatima." Onbewust had de eigenaar het hart van het Portugese karakter in het Noorden onthuld - een reserve, voorzichtigheid, vertrouwen, trots en humor die ontstaan uit het leven in een wereld die volledig omhuld is door hemelse dingen.

Wat er toen gebeurde bij de aankomst in Fatima van 100 plus bisschoppen uit 23 landen die op weg waren naar de internationale conferentie van bisschoppen voor de Vrede, zou de leiding van het heiligdom en haar rector, Monseigneur Luciano Guerra zelf, in een duidelijk daglicht plaatsen. Verantwoordelijken van het heiligdom hadden beter moeten weten. Maar wie, tenslotte, had er ooit al de bijeenkomst van meer dan 100 bisschoppen in Fatima gefinancierd ?

Bisschop Alberto Cosme do Amaral van Leiria was zijn eigen pastorale conferentie aan het houden in het Paulus VI centrum voor de leken. Er was slechts een handvol bisschoppen uitgenodigd. De Fatima vredesconferentie, waarvoor alle bisschoppen van de wereld waren uitgenodigd, stoorde op geen enkele manier de bijeenkomst van Bisschop Amaral. Ten hoogste 50 bisschoppen waren in het Paulus VI centrum aanwezig, waarvan de meeste afkomstig waren uit degenen die de uitnodiging van Pater Gruner hadden aanvaard en wiens tocht naar Fatima was betaald door The Fatima Crusader. Meer dan honderd bisschoppen waren samengekomen aan het Floresta Hotel. Het werd de grootste private bijeenkomst van bisschoppen van deze eeuw. Het was een ware kerngroep van kerkvaders die niet genegeerd kon worden.

Zo’n aantal bisschoppen verzamelen had nog nooit een organisatie gedaan. Het doel van de vergadering was voor allen duidelijk. De woorden van de uitnodiging weerspiegelden de hele bestaansreden van Pater Gruner, "toewijding ... Rusland ... wereldvrede’, en van zijn organisatie die nu ongeveer een van de grootste lekenapostolaten in de Kerk was.

Niemand kon beweren dat hij de motieven van de bijeenkomst niet kende. Het was veeleer omdat iemand met veel macht het doel maar al te goed begreep, dat de oppositie de geruchten de wereld instuurden vanaf het moment dat het eerste vliegtuig landde.

Onder de pogingen om op het laatste moment de hele conferentie in diskrediet te brengen, was er een van die bureaucratische trucs die naar te veel zelfvertrouwen en arrogantie stonk. Op woensdag 7 oktober ondertekende Kardinaal Jose Sanchez, de prefect van de Heilige Congregatie voor de Geestelijkheid, een verklaring die zei dat Pater Gruner "... niet de toestemming van het bisdom Leiria-Fatima had om zijn ambt te vervullen ..." en dat "... zijn congres niet goedgekeurd werd door de bevoegde kerkelijke overheid."¹³²

Ja, en wat dan nog ? Er waren geen "goedkeuring" en "toestemming" vereist in het kerkelijk recht, maar de kardinaal vergat dit te vermelden. De verklaring was niets dan een overmoedige daad van sabotage.

De sabotage ging onverminderd door aan het vliegveld. Terwijl de bisschoppen arriveerden, werden ze onderschept door vertegenwoordigers van het heiligdom in een poging om hen af te leiden naar de conferentie van Bisschop Alberto Cosme do Amaral in het Paulus VI centrum. Ze vertelden hen dat Pater Gruners bijeenkomst aan het Floresta Hotel "afgelast" en "niet goedgekeurd" werd. De vertegenwoordigers van het heiligdom waren zelfs zo stoutmoedig dat ze dit deden voor de ogen van het officiële welkomstcomité van The Fatima Crusader, dat er aanwezig was om de bisschoppen te begroeten en hen naar Fatima te brengen.

De verspreiders van geruchten namen echter in hun tactiek geen aanbod op om verblijf en maaltijden te betalen en Bisschop Amaral was niet van plan om daar voor op te draaien. Toen het moment er was dat ze voor de bisschoppen die ze hadden afgeleid, moesten betalen, stuurden ze hen zonder een cent weer weg, aangezien bisschoppen "zonder fondsen" hen niets opbrachten. Een misrekening die de verantwoordelijken van het heiligdom onthulde als de koude en listige farizeeërs die ze waren. Met de aanval op de waardigheid van deze bisschoppen, de meerderheid onder hen afkomstig uit verarmde landen, werd blijkbaar geen rekening gehouden door de lasteraars van het heiligdom. Zij hadden slechts een gedachte: Pater Nicholas Gruner in een hinderlaag lokken.

De verwarring die verspreid werd door de oproerkraaiers van het heiligdom in de plaatselijke kranten en de publikaties van de internationale pers had effect. Op woensdag 7 oktober, de dag voor de conferentie zou geopend worden, ontmoetten 25 van de bisschoppen Pater Gruner om een antwoord op hun vragen te krijgen. Aangezien ze eerlijke antwoorden hadden gekregen, besloten ze vertegenwoordigers te zenden om een onderhoud met Bisschop Amaral te vragen, om hem mee te delen dat ze wensten door te gaan zoals gepland was.

Die avond legden de aartsbisschoppen Limon uit de Filipijnen, Toppo uit Indië en Cardoso Sobrinho van Recife uit Brazilië, de 18 kilometer af om Bisschop Amaral te ontmoeten.¹³³

De weg naar Leiria strekt zich uit over de noordelijke vlakten van Portugal onder een herfstzon die de lucht rood maakt en de gedachten van de oktoberpelgrims terugvoer naar het Zonnewonder 75 jaar vroeger. Aartsbisschoppen Limon, Toppo en Sobrinho navigeerden zich op dat moment door het bos van tegenstrijdige agenda’s die de wegen van het wereldberoemde apostolaat van het Blauwe Leger en The Fatima Crusader uit elkaar hadden doen gaan een decennium geleden. Ze waren beiden op weg naar die plaats van autoriteit waar het grote geheim verborgen was gebleven van 1944 tot 1957. In het begin werd de post bekleed door de vriend van de zieneres van Coimbra, Bisschop da Silva, die de leiding had over het bisdom van Fatima vanuit Leiria. Nu was het Bisschop Alberto Cosme do Amaral.

Kort voor 21 uur, werden de drie reizigers de kamer van de bisschop binnen geleid. Ook aanwezig was Hulpbisschop Bisschop Serafim, die binnenkort Bisschop Amaral zou vervangen en anderhalf jaar later zou bevelen dat Monseigneur Guerra vervangen moest worden als rector van het heiligdom. Na de gewoonlijke uitwisseling van "Broeder Bisschop" kwam het gezelschap ter zake. De lucht moest geklaard worden, alleen al voor de Broeder Bisschoppen. De feiten die Bisschop Amaral moest erkennen, waren simpel. Honderd bisschoppen die hij niet persoonlijk had uitgenodigd, stonden toch aan zijn deur. Onder hen waren er vele vertrouwd met het kerkelijk recht. Degenen die er het meest verstand van hadden, hadden duidelijk gemaakt dat ze volgens het kerkelijk recht geen goedkeuring nodig hadden van Bisschop Amaral om privaat te vergaderen en overleggen, zoals ze dat deden. Wat kon hij hen uiteindelijk aandoen ? Vooral op de 75ste verjaardag van het Zonnewonder ? De gebeurtenissen in Fatima zouden, positief of negatief, deel gaan uitmaken van de geschiedenis van de Kerk vooraleer oktober voorbij zou zijn. Het was niet verwonderlijk dat Bisschop Amaral ermee instemde de vredesconferentie een officieel deel van zijn eigen bisschoppelijke conferentie te maken op voorwaarde dat Pater Gruners conferentie de voltallige zittingen sessies en de geconcelebreerde H.Missen van Bisschop Amaral zouden bijwonen. Wat hier opvalt, is dat Pater Gruner natuurlijk ook uitgenodigd was.

De terugkeer naar Fatima langs die 18 nachtelijke kilometers gaf de aartsbisschoppen de kans de voorwaarden van de overeenkomst te bespreken. Ze waren met de beste bedoelingen naar Portugal gekomen, om de Moeder van God te eren op deze meest betekenisvolle verjaardag. Ze waren terecht gekomen in een maalstroom van leugens en tegenleugens die al lang aan het groeien was in verband met de toewijding van Rusland. Ze bevonden zich nu in de gevaarlijke bochten van de weg die de makers van de Vaticaan-Moskou overeenkomst lang geleden hadden uitgetekend.

Ze kwamen om middernacht aan om de "overeenkomst" te melden. De volgende morgen, donderdag 8 oktober, nam Aartsbisschop Cardoso Sobrinho plaats op het podium en kondigde hij de overeenkomst van de vorige avond aan. Hij deelde hen ook de uitnodiging van Bisschop Amaral mee om deel te nemen aan de Eucharistievieringen van de volgende drie dagen met de 50 bisschoppen die aan Amarals bisschoppelijke conferentie deelnamen, en vertelde hen dat ze, als teken van eenheid, de belangrijkste sessies van de bisschoppelijke conferentie zouden bijwonen. Nadat die mededelingen gedaan waren, kon de vredesconferentie in het Floresta Hotel doorgaan met Bisschop Amarals zegen. Kortom, ze moesten zichzelf ook als gasten van Bisschop Amaral beschouwen.

Pater Gruner en het apostolaat waren het onmiddellijk eens met dit voorstel, maar de schema’s van de sprekers, waaraan maanden gewerkt was, werden wel grondig overhoop gehaald. Niettemin veranderde het apostolaat het volledige schema van de conferentie (soms twee maal per dag) om binnen de planning van Bisschop Amaral te blijven.

Het was echter niet verwonderlijk dat deze galante houding van het apostolaat niet wederkerig was. Het apostolaat had aan alle verzoeken voldaan en zelfs meer. Alle beloften die aan het apostolaat waren gedaan werden echter verbroken. Amaral veranderde de schema’s op het laatste nippertje en creëerde zo problemen voor de vredesconferentie. Deirdre Manifold, die vanuit Ierland kwam om te spreken, stond pas vijf minuten op het podium toen een bisschop die Bisschop Amaral vertegenwoordigde aankondigde dat iedereen nu moest vertrekken omdat ze een andere "afspraak" hadden met Bisschop Amaral, en dit nadat ze die morgen anderhalf uur te laat waren teruggekeerd van een andere "onaangekondigde afspraak met Bisschop Amaral."

De groep van Pater Gruner gaf echter niet op. Ze antwoordden vriendelijk en brachten de meeste nachten slapeloos door omdat ze moesten herorganiseren door de chaos die verantwoordelijken van het heiligdom veroorzaakten (ten voordele van Bisschop Amarals conferentie). Dat was de enige manier waarop ze het comfort van de bisschoppen en een haalbare planning voor de volgende dag konden verzekeren.

Maar de manipulaties van de verantwoordelijken van het heiligdom werkten. Het aantal deelnemende bisschoppen bedroeg maar 60 meer tegen de tijd dat de eerste sessie begon. Uiteindelijk zouden er nog 45 overblijven.¹³⁴

Oh, eenheid, wat al doen dingen die bisschoppen in uw naam ! Pater Gruner kan inderdaad opmerken dat: "Eenheid zonder waarheid alleen maar een compromis met de zonde is."

Zaterdag 10 oktober 1992

De esplanade van het Fatima-heiligdom is een van de grote verzamelplaatsen van de wereld. Met zo veel mogelijk liefde en zorg als de gelovigen aan de dag konden leggen, is de Cova da Iria bevloerd om de miljoenen die hier bidden een bijeenkomstplaats te geven die vier keer zo groot is als het Sint Pietersplein in Rome. De basiliek, met de twee waardevolle juwelen van Fatima, de lichamen van Jacinta en Francisco, ligt aan de oostkant van de esplanade, met zuilen die de bovenste helling van de Cova omvatten. Ook Lucia zal er rusten wanneer haar zending ten einde is.

Aan de westkant van de esplanade ligt het Paulus VI centrum. Het kan bereikt worden via een tunnel vanuit de omheining van het heiligdom. Architecturaal gezien, is het nog maar eens een uiting van de somberheid die de zelfuitgeroepen "experts" de katholieke wereld al 30 jaar opgedrongen hebben. De zoektocht naar architecturale perfectie was ooit een kenmerk van de Rooms katholieke Kerk tot de "architecten" van Vaticaan II de Kerk opzadelden met een blijkbaar meedogenloos streven naar het middelmatige.

Niemand die dit sombere gebouw ziet, zou kunnen vermoeden dat doorheen de geschiedenis de Kerk de belangrijkste patroon van artiesten, architecten en dichters is geweest. Het is een betonnen container voor bureaucraten. Niets meer. Een gebouw ontworpen door boekhouders. Een plaats waar elke bureaucraat in de huidige Kerk zich thuis zou voelen, want er is uiterlijk absoluut niets katholiek aanwezig.

Om het vanaf de esplanade te bereiken, moet men eerst een gigantisch standbeeld van een knielende, biddende Paulus VI passeren. Het deed veel betere en veel artistiekere weergaven van Pius XII en Bisschop da Silva van Leiria, aan wie het derde geheim schriftelijk was toevertrouwd, in het niets zinken.

Aan de noordkant van de esplanade staat de boom waaronder de kinderen in 1917 stonden om de waarschuwing uit de hemel af te wachten die de naderende komst van de Moeder van God aankondigde. Bijna in de schaduw van de boom staat de miniatuurkapel, de Capelinha. Zij is zo klein dat men in de verleiding komt om het in het hart op te nemen en ermee vandoor te gaan. De kapel duidt de plek aan waar de azinhiera op wiens bladeren Zij, aan wie de menswording bekend gemaakt werd door de boodschap van een Engel, zes keer stond tussen mei en oktober 1917. Zij die de Drie Wijze Koningen ontving, ontving hier drie boerenkinderen. Zij die in Cana zei: "Doe wat Hij je zegt,"¹³⁵ sprak hier even specifieke woorden. Zij die "aan het Kruis stond om op Haar post te zijn", weende hier voor de hele mensheid. Zij die op de leeftijd van 49, aan de voet van het met bloed doordrenkte Kruis, in Haar armen het levenloze Lichaam van de Zoon van God ontving, kwam hier voor Zijn Mystiek Lichaam, dat nu leed onder de ketterijen van het Modernisme. Zij gaf het tegengif voor de theologische rigor mortis, een voorschrift voor genezing, namelijk de formule voor een daad van totaal onvoorwaardelijk geloof in Haar rol als Middelares van alle genaden.

Hier juist aan die cirkel op de grond waarop de schaduw van de azinhiera viel door de bewegingen van de Fatima zon, omvat een marmeren omheining een tafel. Daar wordt elke dag continu de H.Mis gelezen. Er staan marmeren banken zodat de concelebranten, bijna altijd in het wit gekleed, er in een cirkel rond kunnen zitten. Ironisch genoeg rust deze cirkel juist opdat deel van de aarde dat zich opende om de kinderen een visioen van de hel te geven dat de Kerk voor de rest van de eeuw zou bijblijven.

De Indianen van New Mexico hadden een naam voor de opening in de grond waardoor kwade krachten verondersteld worden de wereld binnen te dringen. Zij noemen het Sipapu. Op 10 oktober 1992 opende zich een Sipapu juist voor de Capelinha.

Op die dag, en de vorige, was de conferentie opgeschort zodat de bisschoppen konden deelnemen aan de voornaamste publieke ceremonies die de feestelijkheden van de 13de voorbereidden. Op beide dagen kleedden de bisschoppen zich voor de H.Mis in de sacristie aan de noordelijke colonnade. Op beide dagen assisteerde Pater Gruner de oude Anthony Kardinaal Padiyara van Ernakulam, Indië, en verscheidene andere bisschoppen bij het kleden. Hij vergezelde hem soms van het hoofdaltaar terwijl hij de arm van de kardinaal vasthield om hem te steunen bij het lopen.

Op 10 oktober, nadat de H.Mis aan de Capelinha beëindigd was, liep Pater Gruner naast Kardinaal Padiyara. Ze waren de sacristie aan het binnengaan toen een leek, zonder enig identificatiebewijs van autoriteit, hun de weg versperde. Ondanks de man, slaagde Pater Gruner erin de sacristie binnen te gaan. Daar werd hij opgehouden door een groep bisschoppen die hun beurt afwachtten om de trappen op te gaan en de smalle gang naar de grotere kamer binnen te volgen. Ondertussen snelde de anonieme man, die Portugees sprak, binnen en blokkeerde hij de trappenhal aan de linkse kant. Daardoor hinderde hij verschillende bisschoppen, onder hen ook de maronietische Aartsbisschop Chucrallah Harb van Jounieh, Libanon.¹³⁶

Pater Gruner, die zijn sandalen had laten vallen in de verwarring, ging op een stoel staan. Vandaar kon hij Bisschop Amaral lokaliseren, een eindje verder. Wat er toen gebeurde was een van die frequente, blijkbaar komische momenten uit de carrière van Pater Gruner die echter maar al te vaak de voorbode waren van iets ergs. Hier stond hij, een priester tijdens het hoogtepunt van zijn apostolaat, in zijn sokken op een stoel in Fatima terwijl hij een beroep deed op de christelijke naastenliefde van de bisschop van Leiria. Hij riep naar Bisschop Amaral en vroeg hem of hij al zijn "gasten" op die manier behandelde.¹³⁷

Bisschop Amaral, die wel Engels sprak, antwoordde niet, ook al hoorde en zag hij de priester op de stoel duidelijk. Hij draaide zich om en haastte zich met de anderen de trap op. De kamer liep leeg. Toen de trappen vrij waren van bisschoppen, behalve een, ging Pater Gruner, weer met zijn sandalen aan, naar de trap aan de rechterzijde. De mysterieuze leek, die met Aartsbisschop Chucrallah Harb aan het praten was, verliet de aartsbisschop abrupt en vloog achter Pater Gruner aan. Pater Gruner had juist de eerste trede bereikt toen zijn achtervolger hem vastgreep en tegen de muur gooide. Het geluid van een scheurende priestertoog markeerde het moment. Toen greep een tweede belager hem, draaide hem rond en gooide hem nogmaals tegen de muur.¹³⁸ Getuigen herinnerden zich dat de tweede belager bijna even snel verdween als hij verschenen was.

Aan de achterkant, juist boven de trappen aankomend, stonden Aartsbisschop Cardoso Sobrinho en Pater Francesco Pacheco, ook van Brazilië. Ze spraken de eerste aanvaller aan in het Portugees. Later vertelde Pater Pacheco dat, ongelooflijk, de belager openlijk toegaf dat hij op expliciet bevel van Monseigneur Luciano Guerra had gehandeld, die hem had bevolen te verhinderen dat Pater Gruner de sacristie binnenkwam.

Pater Pacheco had gevraagd, "Waarom doe je dit ? Je weet toch dat je dit niet mag doen ... deze man is een priester! Wie gaf je hiertoe de opdracht ? Heeft de rector je dit bevolen ?" De man knikte hierop "Ja". Later zou blijken dat de man aanwezig was geweest in Bisschop Amarals residentie in Leiria op de nacht dat de Aartsbisschoppen Limon, Toppo en Cardoso Sobrinho hem ontmoetten.¹³⁹

De kneuzingen en schaafwonden die Pater Gruner opliep, werden gedocumenteerd door Dokter Olinda Moura Almeida in het hospitaal in Ourem. Ondertussen ontkenden mouwvegers in de kantoren van het heiligdom dat de aanval ooit had plaatsgevonden. Eens te meer werden de Fatima gelovigen onderworpen aan een schandelijke vertoning van machtswellustige schijnbureaucraten die zich overgaven aan zelf uitgedachte fantasieën over hun eigen belangrijkheid. Wanneer ze hoorden dat er getuigen van de aanval waren en een deel ervan op video opgenomen was, lieten de verantwoordelijken van het heiligdom hun ontkenningen even snel weer varen. Hun triestige voorstelling was echter nog niet ten einde. Ze beweerden slapjes dat Pater Gruner het voorval zelf geënsceneerd had om "publicitaire" redenen. Niemand vroeg zich af waarom de nieuwe bisschop van Leiria, Bisschop Serafim, opvolger van Bisschop Cosme do Amaral, dan zo aandrong op de vervanging van Monseigneur Guerra als rector van het heiligdom, anderhalf jaar na het zogenaamd opgezette spektakel.

Dit was natuurlijk niet de eerste keer dat kerkelijke bureaucraten hun gif in het leven en het apostolaat van een trouwe priester hadden ingespoten. Priesters zijn over de eeuwen heen het slachtoffer geweest van verschrikkelijke geruchten die gestart en verspreid werden door bureaucraten, jaloers op hun aanhang, steun en aantrekkingskracht. Padre Pio, Pater Gino, de H. Maximilian Kolbe, en lijst is nog veel langer.

In Fatima en Portugal trok het opstootje de aandacht van de gelovigen en de bisschoppen vooral omwille van de heiligschennis. Een priester was mishandeld geweest op bevel van een ere-vertegenwoordiger van de Heilige Vader op een steenworp van de plaats die de H.Maagd door Haar aanwezigheid had geheiligd. Kort na de aanval op Pater Gruner had Kardinaal Padiyara hem dringend nodig. Toen Pater Gruner gekomen was, nam de kardinaal hem terzijde en waarschuwde hem dat zijn leven in gevaar was zolang hij in Fatima aanwezig bleef. Pater Gruner is er sindsdien niet meer teruggekeerd.

Het conflict tussen Pater Gruner en de verantwoordelijken van het heiligdom had een nieuw stadium bereikt. Wat er volgde zou zelfs de verbeelding van de meest gedurfde fictieschrijvers overtreffen.

Een voorstelling een "Oscar" waardig

Het ondenkbare begon vorm aan te nemen op zaterdag 10 oktober. Waarom zouden we Zuster Lucia zelf niet vragen of de toewijding van Rusland gedaan was volgens het verzoek van de Hemel. Op het eerste gezicht leek het erop dat de bisschoppen die in Fatima bijeengekomen waren, werkelijk iets waardevols zouden kunnen bereiken door dit verzoek. Er werd overeengekomen dat een delegatie naar Coimbra gestuurd zou worden - Kardinaal Padiyara, Bisschop Michaelappa, en om geen verwarring mogelijk te maken, de Portugees sprekende priester Pater Pacheco, van Brazilië.¹⁴⁰

Als kardinaal, had Padiyara geen toestemming nodig noch van Kardinaal Ratzinger noch van de bisschop van Fatima, Cosme do Amaral, om een ontmoeting met de zieneres aan te vragen. Ze zouden ‘s morgens naar Coimbra reizen. Ondertussen had Pater Kondor, voor het bezoek had plaatsgevonden, het Lusa nieuwsagentschap een communiqué overhandigd dat aankondigde dat Zuster Lucia verklaard had dat de toewijding van Rusland uitgevoerd was.

Terwijl het communiqué gepubliceerd werd in de Portugese kranten, waren Kardinaal Padiyara, Aartsbisschop Michaelappa en Pater Pacheco op weg naar de karmel van Coimbra, gevoerd door ene Carlos Evaristo¹⁴¹. Evaristo deed wat logistiek werk voor het apostolaat in het kantoor in Fatima. Hij zou het apostolaat geweldig in verlegenheid brengen.

De hellende straten van Coimbra naar de karmel waar de meest bekende religieuze van de twintigste eeuw woont, bereizen, moet zeker een diepgaand effect op zowel kardinalen, bisschoppen als priesters hebben gehad. Dit is niet zomaar een klooster. In dit glimmende witte gebouw met smaragdgroene deuren worden de deuren en de geheimen gesloten gehouden door de Moeder van God.

Juist voor de middag gingen de hoge groene poorten van de karmel van Coimbra open om de bezoekers toe te laten. Ze kwamen een kale, hoge foyer binnen, gewoon en onversierd, zoals het de karmel betaamt. De deuren naar het klooster zijn er recht tegenover. Onmiddellijk aan de linkse kant ligt de kapel van het klooster.

De initiële somberheid van de kapel klaart vlug op door een glans daar waar het chocoladebruine interieur goud afgelijnd is. Het hoge altaar dat boven de communiebank uittorent, steunt een van die trappen naar de hemel die zo gewoon zijn bij de altaren van Portugal. Bovenop staat de monstrans die het H. Sacrament ter aanbidding uitstelt. Wanneer men aan het altaar knielt kan men aan de linkerkant naar boven kijken en de tralies op de tweede verdieping zien, waardoor de Karmelieten de H.Mis volgen. Onder aan de rechterzijde van de tralies staat het adembenemende beeld van het Onbevlekte Hart, speciaal gemaakt voor deze kapel. Er recht tegenover staat het even indrukwekkende beeld van het Heilige Hart zoals Het verscheen aan Zuster Lucia in Rianjo.

Het is zeker dat binnen deze hoge muren de stem van de H.Maagd ongeschonden in de herinnering van de laatste zieneres van de Cova blijft bestaan. Hier wordt ten minste de waarheid beschermd, verdedigd en geëerd.

De Acteurs:

De genomineerden voor de "oscar" komen binnen: de Moeder overste en Carlos Evaristo. Er komt een vrouw binnen in een Karmelietenhabijt die eruit zag als Zuster Lucia. De hoofdgasten van de voorstelling: Kardinaal Padiyara, Bisschop Michaelappa en Pater Pacheco, zijn op de filmset toegelaten.

De Voorstelling begint:

"Zuster Lucia zal jullie ontvangen," zegt een buitenzuster die terugkeert van de voorbereidingen.

De deuren van de audiëntieruimte gaan open. Twee karmelietessen wachten er juist binnen. Aan de linkerkant staat Moeder Priorin. De non aan de rechterkant werd voorgesteld als Lucia dos Santos, de beroemdste non van de twintigste eeuw. Ze werd 10 zeven maanden voor de novemberrevolutie in 1917 in Rusland. Een klein boerenmeisje uit Aljustrel. Nu is ze 85. "Veel kleiner" dan verwacht was. Ze draagt het habijt van de karmelietessen, dat haar, ongelooflijk genoeg, niet goed lijkt te passen.

Na de initiële introducties, verhuizen de "acteurs" naar een aanpalende kamer, waar ze recht tegenover elkaar neer gaan zitten zonder tralies die hen scheiden, in tegenstelling tot de gewoonlijke regel die de laatste 400 jaar gevolgd werd, zowel hier als in alle karmelietenkloosters sinds hun stichting door de H.Theresa in de jaren 1560.

Moeder Priorin zou, volgens haar script, als volgt beginnen, "Zuster Lucia, zou je graag hebben dat ik je alleen liet met je gasten ?" Hierop zou Zuster Lucia antwoorden: "Nee, nee, moeder, blijf alsjeblieft hier." En zoals in elke spannende roman die opgebouwd is om de lezer op het verkeerde been te zetten, zou de naïeveling geneigd zijn te geloven dat dit betekent dat Zuster Lucia helemaal niet het zwijgen opgelegd is! Moeder Priorin zou tijdens de rest van het interview komen en gaan, ook al had Zuster Lucia haar gevraagd te blijven.

De kardinaal en de bisschop waren "erg nerveus" volgens Evaristo¹⁴². Ze hadden gelijk dat ze het waren! Niet bij machte Portugees te spreken, waren ze onbewust aan het participeren in een groot fictiewerk, zoals er nog nooit een geweest was in de geschiedenis van Fatima. Het zou getiteld zijn Twee Uren Met Zuster Lucia, zoals het pamflet dat Evaristo zou fabriceren zogezegd op basis van het "interview" met Zuster Lucia. De antwoorden op hun vragen, zoals Evaristo ze weergaf, zouden tot aan de wortels van de azinhiera boom gaan en ze losrukken van de miljoenen harten waardoor ze gevoed waren sinds de Maagd er voor het eerste op rustte. De voorstelling die zou volgen, de woorden die zouden gesproken worden, zouden kaal en wreed suggereren dat de katholieken die opgegroeid waren met het geloof in Fatima, werden belogen op hun moeders schoot en het slachtoffer van desinformatie waren geworden gedurende 75 jaar.

Maar voor we de woorden echt horen, moeten we het hebben over de manier waarop ze uitgesproken werden. Hiermee wordt de houding bedoeld die men moet aannemen tegenover deze meest unieke en beschermde vrouw. Zeven decennia lang werd deze vrouw beschermd, afgeschermd en geïsoleerd door de Kerk. Het labyrint van autoriteiten dat men moet doorlopen om de toestemming om haar te zien te verkrijgen, is niet eenvoudiger geworden met de jaren, maar lijkt er nog complexer op te worden. Iedereen die voor het eerste vraagt haar te zien, krijgt te horen: "Oh, dat is onmogelijk." Dan volgt de lange lijst van adressen, bisschoppen en kardinalen die allemaal in de rij staan om "Nee" tegen je te zeggen. Dit alles blijkbaar omwille van de man die werkelijk de leiding over de toegang tot haar heeft, Kardinaal Ratzinger. Ondanks dit alles, heeft het twee uren durende interview dat zo meteen begint, plaats terwijl deze beschermde religieuze, in het klooster gedurende heel haar volwassen leven, recht tegenover een man zit en diens handen vasthoudt, hoewel ze hem nog nooit in haar leven heeft gezien en hij geen kardinaal of bisschop is, maar eerder ene Evaristo, een onbelangrijke werknemer van Pater Gruners apostolaat, die de delegatie naar Coimbra heeft gereden.

Vanaf het moment dat de groep de audiëntiekamer binnenkwam nam Evaristo de taak op van tolk (hij spreekt Portugees) en wat we misschien "regisseur" van de gebeurtenis kunnen noemen.

Tijdens een discussie over het feit of het werkelijk Zuster Lucia was die ze gezien hadden, zei Evaristo aan Broeder François de Marie des Anges : "Zij was het. Er bestaat geen twijfel over. Ik heb haar gezicht aangeraakt. Ik heb haar omhelsd."¹⁴³ Haar gezicht aangeraakt ? Haar omhelsd ? Een karmelietes die door bisschoppen en kardinalen niet bereikt kan worden zonder toestemming van het Vaticaan ? Een kloosterlinge die gedurende veertig jaar niet in staat was haar bloedeigen zuster Caroline te zien, tenzij door de tralies en omringd door de helft van de gemeenschap. Omhelsd door een vreemde ?

Wat Kardinaal Padiyara betreft, vertelde Evaristo aan Broeder François, "De kardinaal stelde uw vragen (Broeder François had twee vragen gestuurd toen hij hoorde over het bezoek) en dan leek hij bijna in slaap te vallen."¹⁴⁴

Toen Broeder François hem uitdaagde en zei dat hij geen onweerlegbaar bewijs had dat hij in het gezelschap van Zuster Lucia was geweest, antwoordde Evaristo: "Ze zat voor me. Ze hield mijn hand zo vast gedurende twee uur."¹⁴⁵

Het zou voor elke kloosterzuster een curieuze zaak zijn de hand van een vreemde twee uur lang vast te houden. Voor deze specifieke kloosterzuster in het ondenkbaar.

Het Evaristo pamflet stelt een nieuwe Zuster Lucia voor, een die als de pathetische pop van een buikspreker van de anti-Fatimakrachten gebruikt wordt, gehoorzaam alles ontkennend wat Zuster Lucia van Fatima vroeger allemaal gezegd had. Het pamflet is een ware stoet van toegevingen, waarin de nieuwe Zuster Lucia alles wat de oude Zuster Lucia de hele wereld had verteld, naar de vergetelheid verwees.

De oude Zuster Lucia had vernoemd dat O.L.Vrouw haar vele keren verteld had over de toewijding van Rusland als een natie en de oude Zuster Lucia had dit Goddelijk verzoek mondeling en schriftelijk herhaald aan priesters, historici, correspondenten en op de pagina’s van L’Osservatore Romano tijdens de 60 voorbije jaren en meer. Ah! Maar dat was allemaal een vreselijk misverstand zei de nieuwe Zuster Lucia! Ze had het helemaal niet over de natie Rusland gehad!

Evaristo: "Maar wou O.L.Vrouw niet dat Rusland specifiek vermeld werd ?"

Nieuwe Zuster Lucia: "O.L.Vrouw heeft nooit verzocht dat Rusland specifiek bij naam genoemd moest worden. Ik wist indertijd zelfs niet wat Rusland was. Wij dachten dat ze een erg kwade vrouw was."

Daar hebben we het dan: de drie zieners van Fatima dachten dat O.L.Vrouw in Fatima verscheen en God het mirakel van de zon uitvoerde voor 70.000 mensen opdat een vreselijk kwade vrouw die toevallig "Rusland" heette bekeerd zou worden. Het was allemaal een geval van identiteitsverwisseling. O.L.Vrouw vergat hen te vertellen dat Rusland een natie is, en geen vrouw die dezelfde naam draagt!

De oude Zuster Lucia had de wereld verteld dat Rusland bekeerd moest worden volgens de H.Maagd. Natuurlijk dacht de wereld dat bekering de omhelzing van het katholieke geloof betekende. Niet helemaal, zegt de nieuwe Lucia.

Evaristo: "Maar wordt de bekering van Rusland niet geïnterpreteerd als de bekering van het Russische volk tot het katholicisme ?"

Nieuwe Zuster Lucia: "O.L.Vrouw heeft dat nooit gezegd. Er doen veel verkeerde interpretaties de ronde. Feit is dat in Rusland, de communistische, atheïstische macht de mensen verhinderde hun geloof te belijden. De mensen hebben nu de individuele keuze om te blijven wat ze zijn of om te bekeren. Dit kunnen ze nu vrij doen."

Zie je wel, Rusland was al bekeerd zonder katholiek te worden! "Bekeerd" betekent eigenlijk dat Rusland nu vrij is het katholieke geloof te kiezen, en daarom is Rusland dus "bekeerd".

Men kan echter ook zeggen dat men in Amerika vrij het katholieke geloof kan kiezen, toch heeft niemand ooit voorgesteld het woord "bekeerd" op Amerika toe te passen, het land van "Roe versus Wade", abortus op commando, en gedeeltelijke kindermoord.

Zulke overwegingen baren de nieuwe Zuster Lucia geen zorgen: haar onderkaak beweegt op en neer langs het metalen scharnier en de buikspreker leent haar zijn stem, laat haar dingen zeggen die ongehoord zijn in de geschiedenis van Fatima, of zelfs in de geschiedenis van de Kerk.

Een conversatie zonder een conversatie. Stel je dat voor! Al wat we nodig hadden was democratie, niet een verandering van gedachten.

De oude Zuster Lucia had de wereld telkens opnieuw verteld - in brieven, interviews en andere verklaringen dat Rusland nog niet toegewijd was op de manier die O.L.Vrouw had voorgeschreven en ten gevolge daarvan nog niet bekeerd was. Maar de nieuwe Zuster Lucia legt een verrassende verklaring af.

Evaristo: "Heeft de toewijding van Rusland dan plaatsgehad ?"

Nieuwe Zuster Lucia: "Ja, het nieuws spreekt voor zich."

Dus de kloosterzuster van Fatima leest het nieuws! Men kan zich een surrealistisch spektakel voorstellen: de nieuwe Zuster Lucia die ‘s morgens van haar koffie nippend de krantenkoppen leest in de Diaro de Coimbra, die haar natuurlijk dagelijks aan huis gebracht wordt, zodat deze heilige ziel, afgesloten van de wereld door een gelofte van afzondering, op de hoogte kan blijven van de actualiteit. Of waren het de leesgewoonten van de buikspreker die, zoals zijn stem, in haar geprojecteerd werden.

Nieuwe Zuster Lucia: "Die man in Rusland was onbewust een instrument van God in de bekering ..."

Evaristo: "Welke man ? Gorbachov ?"

Nieuwe Zuster Lucia: "Ja, wanneer hij de Heilige Vader in Rome bezocht, knielde hij aan zijn voeten en vroeg hij vergiffenis voor de misdaden die hij in zijn leven had begaan."

De oude Zuster Lucia had gesproken over de triomf van het Onbevlekte Hart van Maria dat de toewijding van Rusland teweegbracht en vrede voor de wereld meebracht. Maar de nieuwe Zuster Lucia heeft een instrument gevonden om dit mirakel aan toe te schrijven: Mikhail Gorbachov!!

Maar was de nieuwe Zuster Lucia er zich niet van bewust dat nadat Gorbachov voor de Paus in het Vaticaan had geknield, hij terug was gekeerd naar zijn voorzitterschap van de Gorbachov Stichting, die een nieuwe wereldorde promoot, zonder bevolkingsgroei en met een nieuwe wereldgodsdienst waarvan de sacramenten contraceptie en abortus zijn. Om eerlijk te zijn tegenover de nieuwe Zuster Lucia: ze kon niet op de hoogte zijn van de kwade plannen van "die man in Rusland", want de nieuwe Zuster Lucia is uit hout gemaakt en heeft geen brein, alleen maar een kaak die verwoordt wat anderen haar influisteren. Dat wil zeggen, de nieuwe Zuster Lucia is helemaal Zuster Lucia niet, maar een nieuw produkt dat bij "Fatima Lite" hoort, namelijk "Lucia Lite".

De andere drie getuigen van dit "interview" met de nieuwe Zuster Lucia herkenden de karikatuur die ze zagen. Pater Pacheco, de enige getuige buiten Evaristo die Portugees sprak, stuurde brieven naar Evaristo en al de betrokken partijen om het pamflet af te breken, als zijnde "berucht", gevuld met "grove leugens" en "fantasie".

Kardinaal Padiyara maakte duidelijk dat hij alleen aanwezig was tijdens het "interview", maar niet kon bevestigen wat "Zuster Lucia" had gezegd, aangezien hij geen Portugees sprak. Bisschop Michaelappa ging verder : hij beval Evaristo het pamflet niet te publiceren. Het bedrog werd samengevat door Pater Pacheco : "Ik bevestig categorisch dat het boekje Twee Uren Met Zuster Lucia, gepubliceerd door Carlos Evaristo, leugens en halve waarheden bevat en dat er geen geloof aan gehecht moet worden."

Broeder François, ongetwijfeld de meest precieze onderzoeker van Fatima vandaag de dag, vat de verschrikkelijke mogelijkheden achter dit rampzalig interview samen:

"Hebben de autoriteiten van Fatima een audiëntie met een ‘valse Lucia’ georganiseerd in de karmel van Coimbra op deze 11 de oktober 1992 om het werk van Pater Gruner in opspraak te brengen en om Paus Johannes Paulus’ ‘bemoeienissen’ met de toewijding van Rusland te stoppen ? Tot het tegendeel wordt bewezen, wijzen we deze hypothese niet af. Want er is geen twijfel mogelijk: als Kardinaal Padiyara en zijn drie gezellen werkelijk een persoon in de karmel van Coimbra ontmoet hebben die deze woorden sprak, dan was deze persoon niet de zieneres van Fatima, Zuster Maria-Lucia van het Onbevlekte Hart."¹⁴⁶

Wat gebeurde er dan wel in de karmel van Coimbra op de laatste zondag voor de 75ste verjaardag van het Zonnewonder ? Legde Zuster Lucia verklaringen af die compleet en openlijk tegengesteld waren aan de verklaringen van de voorbije 75 jaar ? Het is niet alleen een kwestie van Lucia die abnormaal deed die dag. Aan Lucia dos Santos werd op 13 juni 1917 door de Moeder van God zelf beloofd dat het Onbevlekte Hart haar nooit in de steek zou laten. Het verslag zoals het er nu uitziet is gewoonweg niet te geloven. En de enige andere Portugees sprekende getuige van het interview, Pater Pacheco, heeft het verslag van Evaristo verworpen.

Zijn er andere alternatieven dan de leugenachtigheid van Evaristo ? Werden haar antwoorden opzettelijk verkeerd vertaald ? Stond Zuster Lucia onder druk om de toewijding te bevestigen. Na een leven van trouw aan het Onbevlekte Hart, zou Zuster Lucia toch niet plots de toevlucht nemen tot leugens om de fouten van de bureaucraten van het Vaticaan te verdoezelen. De term "milder geworden" wordt aan het heiligdom van Fatima gebruikt om te verklaren waarom Zuster Lucia tijdens het achtste decennium van haar leven niet sterker aandringt op de openbaring van de waarheid. Zou de Hemel de laatste zieneres van Fatima zo lang in leven laten opdat ze op de helling van Coimbra zou kunnen "milder worden" ? Misschien zouden vele van deze raadsels opgelost worden als begrepen zoud worden waarom en hoe Carlos Evaristo erin slaagde zijn boekjes te publiceren en verspreiden zonder dat enige bureaucraat aan het heiligdom, in het Vaticaan, of enig lid van de karmelietessen van Coimbra zelfs maar fluisterde of klaagde. Er werd een beetje licht op de zaak geworpen toen Evaristo, met meer dan gewone familiariteit dan leden van haar eigen familie dat mogen, Zuster Lucia onderbrak terwijl ze van de karmel wandelde om te stemmen tijdens de Portugese verkiezingen, om haar zijn vrouw en kind voor te stellen. Hij beweert ook dat hij naar de karmel teruggekeerd is om haar opnieuw te interviewen, zonder het voordeel van een kardinaal of een toestemming van het Vaticaan. Iemand heeft er ergens voor gezorgd dat deze persoon veel gegund wordt. Waarom ? Het is duidelijk dat de verkeerde informatie waarmee de nietsvermoedende gelovigen overspoeld worden, in iemands voordeel speelt.

Voor het beruchte oktoberinterview eindigde, tegen twee uur in de namiddag, werd er gesuggereerd dat Pater Gruner de volgende dag met Kardinaal Padiyara moest komen om deze woorden zelf te horen. Zuster Lucia was het ermee eens. Dat geldt ook voor Moeder Priorin.

Het interview werd afgerond. Kardinaal Padiyara, Bisschop Michaelappa en Pater Pacheco verlieten de karmel voor de terugrit naar Fatima. Na de bijeenkomst telefoneerde Moeder priorin volgens de Diara de Coimbra, de regionale krant, naar Fatima voor instructies.

Ondertussen ging de bisschoppelijke conferentie in het Paulus VI Centrum door gedurende de lange namiddag van zondag 11 oktober.

Broeder François de Marie des Anges was aanwezig tijdens deze sessie. Hij bracht te midden van dit hoge establishment de beschuldiging ter sprake die hij in zijn boek Fatima Joie Intime Événement Mondial had gemaakt wat de vroegere "brieven" van Zuster Lucia betreft. De beschuldiging luidt als volgt: "Onder de autoriteit van Bisschop do Amaral, waren drie geestelijken die in Portugal verbleven direct betrokken bij de fabricatie en de verspreiding van deze valse brieven - Pater Louis Kondor, Pater Messias Coelho en Monseigneur Luciano Guerra. We vermoeden dat Monseigneur Luciano Guerra persoonlijk verscheidene van deze brieven geschreven heeft, waaronder die van 21 november 1989."¹⁴⁷

Om 5.30 p.m. sprak Broeder François van het podium de hoofdtafel toe, waaraan Pater Fox en Pater Kondor zaten. Hij verwierp de vijf valse brieven die zogezegd door Zuster Lucia waren geschreven, en die de boodschap bevatten die Pater Fox en het Blauwe Leger al sinds de herfst van 1989 propageerden, namelijk de bewering dat de toewijding van Rusland uitgevoerd was door Paus Johannes Paulus II op 25 maart 1984.

"Deze brieven zijn vals," zei Broeder François. "Ik heb de bewijzen hiervan al gepubliceerd en ze werden niet weerlegd. Ik ben bereid mijn daden te verantwoorden en indien nodig, mijn kritiek terug te trekken als ze definitief weerlegd wordt." ¹⁴⁸

Noch Pater Fox, noch Pater Kondor gaven een antwoord. In plaats daarvan werd de sessie vlug beëindigd. De volgende dag uitte Abbé Laurentin zijn verbazing toen hij hoorde dat zowel Pater Fox als Pater Kondor geen weerwoord hadden geboden tegen de serieuze beschuldigingen die hen ten laste waren gelegd.

*

Avond. Een van die gelukzalige oktoberzondagen wanneer het lijkt alsof de hele wereld verzameld is of op weg is naar de esplanade om nog een keer naar de Capelinha te kijken voor de zonsondergang. Kardinaal Padiyara moest zich afgevraagd hebben hoe hij in de rol terecht gekomen was die hem vandaag overvallen had. Hij had zo’n klus niet verwacht toen hij in het vliegtuig naar Portugal stapte enkele korte dagen geleden. Nu was hij zich aan het voorbereiden om morgen aan de verzamelde bisschoppen aan te kondigen wat hij moest geloven dat zich in de Portugese taal had afgespeeld tijdens het interview - namelijk dat Zuster Lucia blijkbaar bevestigd had dat de toewijding van Rusland had plaatsgevonden, dat het derde geheim alleen voor de Paus bedoeld was. De aankondiging zou zonder enige twijfel nog een laag verwarring toevoegen aan de lagen die zich in de jaren ’80 al opgestapeld hadden. Misschien zou de zware taak hem ontnomen worden eens Pater Gruner de volgende dag Zuster Lucia persoonlijk had gesproken. Dat zou de oplossing brengen.

Helaas, Kardinaal Padiyara zou deze gratie niet verleend worden.

Maandagmorgen vroeg, 12 oktober 1992

Vijfenzeventig jaar geleden deze morgen, over heel Portugal, stonden mensen op en verzamelden ze bezittingen voor de reis naar een herdersveld nabij Aljustrel, waar de Stem van de H.Maagd, herhaald door drie boerenkinderen, een groot mirakel beloofde. Het was een van die grote spontane bewegingen van een volk ooit waargenomen in de geschiedenis. Zeventigduizend mensen op weg.

Die morgen, 75 jaar geleden, was Portugal alert. Voor hen die God vrezen bestond er geen twijfel dat Hij iets ging doen dat nog nooit gedaan was in de heilsgeschiedenis. Voor de goddelozen bestond er geen twijfel dat de Kerk de onopgevoede mensenmenigte probeerde weg te manipuleren van de door vrijmetselaars geleide staat.

Het was de vreze Gods in die 70.000 mensen die van de hemel de ongeëvenaarde zegen van het Zonnewonder verkreeg. Aan de onschuldige harten van Portugal gaf God een teken dat hij de hooghartige Farizeeërs weigerde. De laatsten kregen niets dan het teken van Jonah. Werkelijk, de bereidheid van de Zoon van God om door de handen van mensen te sterven, demonstreerde genoeg wat er in Zijn Hart omging. Zichzelf doen verrijzen uit de dood om, onder andere, de vergiffenis die Hij hen schonk van op Zijn Kruis te bevestigen, was meer dan het menselijke hart zich kon voorstellen. Een dans door de zon was zeker meer dan de fantasie van de mens zich kon voorstellen.

Zeven en een half decennia later begon de dag, zoals in de meeste hotels en herbergen in Fatima met vroege opstaanders, bijna altijd Amerikanen, die een dienster, een koffiekan en een asbak voor die belangrijke eerste sigaret zochten. Tijdens het uur dat het dagelijkse ontbijt om 7.30 voorafgaat, vormen zich rijen in de lobby’s en hallen doorheen dit unieke dorpje. Niet mompelende rijen. Zelfs hongerige toeristen zouden niet durven klagen in Fatima.

In de kamers boven de foyer van het Maagd Maria Hotel, maken bisschoppen zich klaar voor het ontbijt. Is het waar, vragen ze zich allen af, worden ze allen aangemoedigd om naar Coimbra te reizen voor een massabezoek aan Zuster Lucia ? Ze zullen het te weten komen tijdens het ontbijt.

Het ontbijt eindigt. De tijd gaat snel. Horloges worden zenuwachtig opgewonden. "Is de afspraak niet voor 10 uur ?" "Wanneer vertrekken we ?"

Corazon Aquino is in Fatima. De voormalige presidente van de Filipijnen gaat naar Coimbra. Haar afspraak is om 11 uur. Twee van de meest merkwaardige vrouwen van de eeuw zullen elkaar ontmoeten onmiddellijk nadat Zuster Lucia haar audiëntie met Pater Gruner houdt. De oplossing voor de mysteries die het Fatima Crusader apostolaat 15 jaar lang hebben opgehitst, moet in een conversatie van een uur gegeven worden.

Iedereen heeft het over Aquino. Weinig vrouwen in de twintigste eeuw kunnen zo’n warme goedkeuring wegdragen. Het is bijna ketterij om op het even welke manier af te doen aan de legende die zij geworden is in de korte jaren nadat haar man doodgeschoten werd op het tarmac van een vliegveld in de Filipijnen.

Op om het even welke andere gelegenheid zou haar aanwezigheid in Portugal de pers tot stilstand brengen. Maar dit is de 75ste verjaardag van het Zonnewonder. Fatima loopt vol legendes en legendarische mensen.

10:05 a.m. Buiten aan de ingang van de karmel van Coimbra wachten journalisten en fotografen op de aankomst van Corazon Aquino.

10:10 a.m. Een bus met vijftig bisschoppen van de internationale vredesconferentie daalt de helling van Coimbra af naar de karmel.

10:25 a.m. Vijfentwintig minuten van de kostbare tijd met Zuster Lucia is voorbij gegaan eer een taxi met Pater Gruner, Pater Paul Leonard Kramer, Aartsbisschop Michaelappa en kardinaal Padiyara remt voor de hoge deuren van de karmel.

10:28 a.m. De auto bestuurd door Evaristo draait in een parkeerplaats voor de karmel. Hij was anderhalf uur te laat geweest om zijn passagiers op te pikken. Wat er volgt, maakt de eeuwen van protocol en veiligheid waarvoor het woord "Karmel" terecht synoniem staat, belachelijk. Koningen, keizers en pausen hebben hun wegen uitgestippeld gezien door het precies en weldoordacht ontwerp van de ingangen van de karmel. In dit geval bepaalt de grote voorheen beschreven vierkante foyer met drie deuren wat de mensen die binnen komen moeten doen. De hoge groene ingangsdeur laat de bezoeker binnen. De deur aan de linkerkant laat de kapel zien. De deur in de muur recht tegenover de ingang leidt naar het slot. De geschiedenis zelf neemt haar hoed af als ze die waardevolle ruimte binnen gaat. Het is onmogelijk om op zo’n kruispunt van gangen te staan zonder tot stilte bewogen te zijn door gedachten over de ontelbare getalenteerde vrouwen die ervoor gekozen hebben hun leven te slijten, volledig afgeschermd van de buitenwereld door de architectuur van hun kloosterfort.

Niettemin schrijdt Evaristo, nadat hij voorbij de delegatie was gesneld, door de foyer, langs de ingang van de kapel aan zijn linkerzijde en zwaait, ongelofelijk maar waar, de deur naar het slot open. Zonder enige weerstand tegen te komen, gaat hij verder naar de deur in de tegenover liggende muur. Hij staat nu juist voor het salon waarin de meest beschermde vrouw van de twintigste eeuw een grondig geselecteerde groep mensen heeft ontmoet tijdens de laatste decennia. Pas als hij aanstalten maakt de deur voor hem open te gooien, klinkt er een stem om hem tegen te houden. Twee mannen in lekenkleren zijn verschenen. De ene noemt zichzelf de kapelaan van de karmel, ook al draagt hij een hemd en een das. De andere leek is een dokter. Er worden woorden gewisseld. Evaristo keert terug en leidt onmiddellijk degenen die in zijn zog gevolgd waren mee terug naar buiten. "De bijeenkomst", kondigt hij aan, "werd afgelast".

Tijdens deze verwarrende momenten, had Pater Paul Kramer kardinaal Padiyara door de deur geholpen. Plotseling greep een leek de arm van de kardinaal met een door getuigen als dreigend geïnterpreteerd gebaar dat hem wou verhinderen binnen te gaan. De enige woorden die dit wangedrag tegenover een prins van de Kerk vergezelden, waren: "Zuster Lucia voelt zich niet goed," en is niet in staat bezoekers te ontvangen.

De daden van Evaristo bezorgen hem een veilige plaats in de geschiedenis van de Kerk. Tijdens het grootste deel van deze eeuw werden de woorden, daden en veiligheid van Zuster Lucia gekoesterd door de katholieken. Deze getalenteerde vrouw, die van een ongeletterd boerenkind uitgroeide tot de meest gezochte vrouwelijke kloosterlinge van de Kerk, is bijna een lid van elke katholieke familie. Zij is zo lang bij ons geweest, haar leven is als zo nederig en bewonderenswaardig herkend, dat zij voor katholieken van over heel de wereld gewoon "Lucia" is.

Zij is een van de meest waardevolle ingrediënten van het katholieke erfgoed dat de volgende eeuw zal meekrijgen. Om het echte belang van hetgene wat er die morgen in Coimbra was kunnen gebeuren, in te schatten, moeten we een tragisch feit overdenken - namelijk dat zelfs de eeuwenoude H.Mis, de H.Mis die van alle tijden bestond en de Gregoriaanse Carlovingische H.Mis niet gespaard werden tijdens de aanval op het katholieke geloof in de laatste helft van deze eeuw. De status van Zuster Lucia afzwakken, haar nieuwe onbelangrijkheid tonen, was wat het gedrag van Evaristo bereikte. En vergis je niet - elke lezer van deze woorden kent de stilte die zelfs de meest agressieve rockfan kan overvallen wanneer hij zich plotseling aan de deur van de kleedkamer van zijn favoriete muzikant bevindt. In de geschiedenis van het menselijk gedrag is er geen precedent dat het gedrag van Evaristo op een andere manier kan uitleggen - het brein dat zoveel moeite doet om alles wat katholiek is in deze wereld van zijn waarde te ontdoen, organiseerde de vulgarisatie van alle respect die deze morgen werd vertoond. Het gevoel dat blijft hangen, toont hun graad van succes aan: iemand heeft juist zijn schoenen afgeveegd op jouw hart.

Ondanks het feit dat het bezoek officieel goedgekeurd was door Moeder priorin, werd Pater Gruner en kardinaal Padiyara de toegang tot de karmel ontzegd. En ook al zei de kapelaan van het klooster dat de laatst overgebleven zieneres van Fatima ziek was, toch werd een half uur later Corazon Aquino en haar groep van negen mensen tot Zuster Lucia toegelaten.

De kapelaan deed de chaos nog groeien door aan de krant Journal de Noticias te zeggen dat "Hij (Pater Gruner) naar Coimbra was gekomen om deze scene uit te lokken en niets meer." Maar dat deed hij niet. De feiten waren duidelijk. De dag voordien was de toestemming voor het bezoek aan kardinaal Padiyara, Bisschop Michaelappa en Pater Pacheco gegeven. Zes mensen waren hier getuige van, dus kan dit niet ontkend worden.

Evaristos sabotage van het interview van Pater Gruner met Zuster Lucia wordt beschreven door Mairead Clarke, een werknemer van het apostolaat die met Carlos te maken had gehad. Zij herinnert zich die frustrerende morgen:

"Ik was aanwezig voor wat er zou gebeuren. Carlos zou om 7:00 uur aan ons hotel moeten aankomen zodat de uitlaat van de wagen die gekocht werd voor het apostolaat door een medestander, gerepareerd kon worden. Een kleine ingreep waarbij een paar haken vervangen moesten worden. Carlos wist dit, maar weigerde er iets aan te doen. Hij beweerde dat het heel moeilijk was om vervangingsonderdelen voor een buitenlandse wagen te krijgen. Een wagen die we trouwens op zijn aanraden gekocht hadden als de enige wagen in Europa die het kopen waard was.

Een medestander die bij ons in het hotel was, had gevraagd om de auto zo vroeg mogelijk te brengen zodat de uitlaat kon afkoelen vooraleer hij een draad kon gebruiken om een tijdelijke reparatie uit te voeren. Alle reparaties waren de verantwoordelijkheid van het apostolaat omdat wij de eigenaars waren. (Ik zeg "waren" aangezien Carlos weigerde de auto terug te geven nadat zijn tewerkstelling beëindigd werd. Hij had de inschrijving op naam van zijn moeder gezet.)

Hoe dan ook, die maandagmorgen, wou Mina, Carlos’ moeder, hem niet wakker maken aangezien de "jongen zijn slaap nodig had." Ja, ik kan haar citeren omdat ik de persoon was die drie keer naar zijn huis telefoneerde om te vragen waar hij bleef. Ik vertelde haar uiteindelijk dat als Carlos niet zou arriveren binnen enkele minuten, ik hem zelf uit zijn bed zou komen halen. Dit laatste telefoongesprek had maar een uur voor de afspraak voor de bijeenkomst plaats. Bisschop Michaelappa had vanuit zijn hotel getelefoneerd om te vragen waarom Carlos Kardinaal Padiyara en hemzelf nog niet komen oppikken was.

Pater Gruner was erg zenuwachtig voor zijn ontmoeting met Zuster Lucia. Uiteindelijk verwaardigde Evaristo het zich aan de telefoon te komen. We zeiden hem dat hij de wagen van het apostolaat onmiddellijk naar het hotel moest brengen. Hij arriveerde uiteindelijk meer dan twee uur te laat, met een slepende uitlaat die niet gerepareerd kon worden voor de wagen afgekoeld was.

De meest dramatische ontmoeting mogelijk tussen twee van de werelds meest toegewijde Fatima-namen vond niet plaats omdat een onmens als Evaristo beweerde "moe" te zijn en een uitlaat met gaten had die hij herhaaldelijk weigerde te laten repareren. Pater Gruner en de kardinaal moesten een taxi bellen! Toch zou Evaristo durven beweren dat Pater Gruner zijn interview miste omdat hijzelf, en niet Evaristo, te laat was! Niettemin kon Evaristo een beetje later zelf naar Coimbra rijden met zijn "kapotte" voertuig.

Een paar minuten nadat Pater Gruner en de kardinaal het klooster hadden verlaten, zouden President Aquino en haar entourage aankomen en onmiddellijk binnen gebracht worden om door Zuster Lucia ontvangen te worden, die miraculeus hersteld was in een paar minuten. Tot zover het excuus van het klooster dat Zuster Lucia te ziek was om de kardinaal nu te ontvangen. Ze werden natuurlijk gewaar dat de karikatuur van de dag voordien niet zou standhouden onder het kritisch onderzoek van Pater Kramer en Pater Gruner samen met de kardinaal.

*

‘s Middags, maandag 12 oktober 1992. Het Paulus VI centrum in Fatima: aan het einde van de eindzitting van de Eerste Internationale Bisschoppelijke Conferentie in het Paulus VI centrum confronteert Broeder François de Marie des Anges Monseigneur Guerra met de apocriefe brieven die zogezegd op een tekstverwerker door Zuster Lucia zijn geschreven:

Broeder François: Monseigneur rector, kunt u op de Heilige Schrift zweren dat u de apocriefe brieven van Zuster Lucia niet geschreven hebt ?

Monseigneur Guerra: Nee, dat wil ik niet. Dat kan ik nu onder deze omstandigheden niet doen ...

Broeder François: Intern onderzoek van deze brieven toont aan dat ze vals zijn.

Monseigneur Guerra: Ik wil niet met jou in discussie treden. Je hebt geen hart ... je hebt geen hart.

Broeder François’ vertrouwen in Zuster Lucia is gebaseerd op zijn simpele geloof in haar opvoeding: "Haar 65 jaren van religieus leven en de vele goddelijke boodschappen waarmee ze vereerd werd, kunnen haar alleen maar een grotere achting gegeven hebben voor de deugdzaamheid en de wijsheid van haar moeder, Maria Rosa, die ‘nooit een leugen van haar kinderen getolereerd had.’"

Bovendien heeft de Hemel het leven van de oudste van de zieners van Fatima verlengd in de karmel van Coimbra tot de rijpe leeftijd van 90, zonder twijfel om "... de boodschap te herhalen en te verhinderen dat ze vervalst of verstikt wordt."

"Wanneer God een groot charismatisch doel wil verwezenlijken in de geschiedenis, is Hij wijs en voorzichtig genoeg om de juiste instrumenten te kiezen en voor te bereiden en om, zonder hun vrijheid te schenden, hen de mogelijkheid te geven de essentiële zending waarvoor Hij hen uitgekozen heeft, met Zijn genade uit te voeren." ¹⁴⁹

Het ondermijnen van de geloofwaardigheid van de laatste zieneres van Fatima en van het Fatima apostolaat dat geen deel uitmaakte van het Blauwe Leger, was slechts de eerste in een serie van stappen die blijkbaar gericht waren op het verwijzen van de boodschap van Fatima naar de stortplaats waarop al zoveel schatten van de authentiek katholieke Kerk begraven liggen. Slecht opgeleide geestelijken die nu de bureaucratieën van de Kerk leiden, voelen zich ertoe verplicht constant de mythe te herhalen dat de kerk begon bij Vaticaan II en dat alles wat ervoor kwam alleen maar oorzaak tot verontschuldiging is.

Pater Nicholas Gruner ontmaskert de vertegenwoordiger van deze nieuwe houding met duidelijke en precieze nauwgezetheid:

"Wat Fatima betreft, zijn er ons veel dingen wijsgemaakt, namelijk dat Fatima een private boodschap is en helemaal niet zo belangrijk is. Maar Fatima is een publieke profetische openbaring, niet zomaar een private openbaring."

"Als men een visioen van O.L.Vrouw zou hebben waarin Ze zou zeggen, "Om jouw ziel te redden moet je elke dag 15 tientjes van de rozenkrans bidden," dan zou dat een private boodschap zijn, en zou het onvoorzichtig zijn vanwege het individu om er geen rekening mee te houden."

"Maar niemand anders zou het moeten geloven. Zo’n boodschap is alleen maar bedoeld voor degene die ze ontvangt. Het houdt geen verplichting voor iemand anders in."

"Maar, in Fatima, gaf O.L.Vrouw een boodschap aan de wereld en bevestigde Ze dit door een openbaar mirakel in de aanwezigheid van 70.000 mensen. Dat is geen private openbaring. Dat is een publieke profetische boodschap en kan niet over een kam geschoren worden met een private boodschap."

"De H.Paulus zegt in de eerste brief aan de Tessalonicenzen, hoofdstuk 5, 19-20: ‘Doof de geest niet uit. Veracht geen profetieën.’ Als we een zekere publieke profetische boodschap voorstellen als iets waarmee we geen rekening moeten houden, dan kunnen we misschien deze grove fout, het verachten van een profetie, wel maken."

"Mirakels bewijzen boodschappen. Als God de moeite doet om door het grote Zonnewonder te bevestigen dat Hij de Heilige Maagd Maria gestuurd heeft om een boodschap aan de mensheid te brengen, heeft niemand het recht deze profetie te verachten door haar een private boodschap te noemen waar we geen acht op moeten slaan."

"Het tweede deel van de passage in de brief aan de Kolossenzen 2:20 zegt dat de Kerk gebaseerd is op de stichting van de apostelen samen met de profeten. De Heilige Geest sprak door een profeet van de katholieke Kerk en zei, ‘Ik wil dat Saul afgezonderd wordt.’ Iemand afzonderen is hem toewijden ten dienste van God. De Heilige Geest zei dat Hij wilde dat Saul afgezonderd werd. De bisschoppen begrepen het en gehoorzaamden. Zij baden, zij vastten. Toen maakten zij van Saul een bisschop."

Pater Gruner zei dan: "De hiërarchie heeft de plicht te testen of de boodschap van God komt. Ze hebben het recht dat te testen. Ze hebben de plicht te testen. In feite zegt de H.Paulus in dezelfde passage van de Heilige Schrift (1 Tess. 5:21): ‘Onderzoek alles en behoud het goede.’ Als het de test doorstaat, heeft niemand nog het recht te beweren dat het vrijblijvend is. Ze kunnen niet meer zeggen dat je het kan negeren. Dat is verachting van profetieën."

"We hebben een profetes in Zuster Lucia, ook al ontkent ze dit uit nederigheid. Maar God, door O.L.Vrouw, koos Lucia en deze boodschap kan niet veracht worden. We verachten de boodschap met ons geestelijke leven als inzet, we zetten zelfs onze fysieke lichamen op het spel."

"Priesters die Fatima verachten doen dit met als inzet de zielen en de levens van degenen die hen toevertrouwd zijn. Het kan priesters misschien vergeven worden dat ze hun eigen levens om zeep helpen, maar het leven van gelovigen inzetten, is onvergefelijk. Priesters moeten beseffen dat Fatima hen een verplichting oplegt."

"Elke priester die echter probeert aan de eisen die ons opgelegd zijn in verband met de toewijding van Rusland te voldoen, wordt het mikpunt van die bureaucratie die priesters zou moeten steunen bij hun werk. Waarom ? Eens te meer worden we teruggestuurd naar de beruchte Vaticaan - Moskou overeenkomst van 1962 toen het Vaticaan met Moskou een overeenkomst sloot het communisme niet te veroordelen. Buiten moreel verkeerd, is het ook een fundamentele fout in geopolitieke strategie geweest met slechte gevolgen voor iedereen.

De kralen van z’n rozenkrans betastend, gaat Pater Gruner verder: "Ik heb de overeenkomst crimineel genoemd, en moreel corrupt. De overeenkomst mag niet blijven bestaan. Nu ga ik zelfs zover dat ik zeg dat de mensen die ze in 1962 sloten waarschijnlijk goede bedoelingen hadden. Maar het betekende een ramp voor de Kerk. De tijd heeft uitgewezen dat ik gelijk had. Ik ben bereid dat in een kerkelijke rechtbank te zeggen."

"Ik ben niet de enige die het gevaar van onderhandelen met de communisten inziet. Paus Pius XI en Paus Pius XII zagen beide de reële gevaren die het communisme betekende voor de Kerk en voor de hele wereld.

Om duidelijk te zijn, Paus Pius XI leerde ondubbelzinnig in zijn encycliek The Divine Redeemer dat "het communisme intrinsiek slecht is en niemand die de christelijke beschaving wil redden, met het communisme zou mogen samenwerken, in welke vorm dan ook."¹⁵⁰

Terwijl hij de Miraculeuze Medaille rond zijn hals aanraakt, besluit Pater Gruner: "De mensen die verantwoordelijk zijn voor de overeenkomst handelen onder de illusie dat diplomatie de dwalingen van Rusland kan verbeteren. De Moeder van God vertelde ons expliciet in Haar boodschappen in Fatima dat de enige oplossing om de dwalingen van Rusland te vermijden en geen spiritueel en fysiek slachtoffer van hun dodelijke dwalingen te worden, volledige gehoorzaamheid aan Haar boodschap is. Is er werkelijk een gelovige katholiek die denkt dat Haar advies genegeerd kan worden ?"

Na het "interview" met Zuster Lucia zou er een foto van Evaristo in Fatima opduiken waarop hij trots poseert naast Kardinaal Casaroli, de Vaticaanse Staatssecretaris en de "Grote Architect" van de ostpolitik. Evaristo legde uit dat kardinaal Casaroli zeer in hem geïnteresseerd was. Zou deze interesse zijn verraad van het apostolaat en Zuster Lucia kunnen verklaren ? Men kon het geluid horen van stukken uit een grote puzzel die op hun plaats vielen.

Toch had Evaristo de anti-Fatima krachten nog meer in verlegenheid gebracht dan het apostolaat. Het Evaristo pamflet was een manifeste absurditeit die alleen maar het apostolaat vooruithielp door de leugenachtigheid van haar tegenstanders te demonstreren. De anti-Fatima krachten hadden een definitieve strategie nodig om het "Gruner probleem" af te handelen op een manier die niet zou ontploffen in hun eigen aangezicht. Ze zouden hun nieuwe tactiek vlug onthullen.