Hoofdstuk 16

Een venster op de arena

Rome. 3 juli 1995, half zeven ‘s morgens. De brug der engelen heeft talloze legers over de Tiber gedragen over de eeuwen heen. Regelmatig hebben ze over de straatkeien voor Castel Sint Angelo gewandeld, gestapt en in ganzenpas gemarcheerd, al hun vurige vastberadenheid naar de noordelijke oever van de rivier dragend. Maar het is twijfelachtig dat er een onder hen de moed niet even in de schoenen zonk wanneer de oude straat onder zijn voeten hem aan de rand van het Sint Pietersplein bracht. Het marmeren visioen dat op hem neerkijkt stelt de meest verbazingwekkende macht in de wereld voor, de koepel van de visser, de unieke Sint Pieters, de aardse kruising van Tijd en Eeuwigheid.

Men kan het karakter van Pater Gruner niet beter begrijpen dan door hem alléén te zien terwijl hij, een eenmansleger, over de brug der engelen gaat en de koepel voor hem bestudeert. We kunnen niet zeggen dat hij ook niet geïntimideerd is. Geen mens zou zijn nietigheid kunnen ontkennen, vergeleken met deze eerbiedwaardige koepel die boven het centrum van het Christendom uitsteekt. Het oude Borgo dat eens het zicht op de koepel van de brug der engelen belemmerde, is er niet meer. Vandaag heeft men van de Via Della Conciliazione, ontworpen op verzoek van Mussolini als antwoord op het ondertekenen van het Verdrag van Latheranen 1929 door Pius XI, een onbelemmerd zicht op de adembenemende contouren van het historische centrum van het Christendom. Bramanti, Michelangelo en Della Porte wisten hoe ze indruk moesten maken.

Rome is zo lang het zwaartepunt van de beschaving geweest dat deze uit haar lood geslagen zou zijn als Rome zou ophouden te bestaan. Ontelbare steeds weerkerende profetieën van het einde der tijden voorspellen inderdaad dat de aarde uit haar evenwicht zal geslagen worden. Sommige mensen die het fenomeen van Fatima interpreteren, zien het Zonnewonder als een afschildering van die toekomstige catastrofe, wanneer de orde in de wereld zal hersteld worden door de tussenkomst van de Maagd.

Deze julimorgen verwarmt de opkomende zon de koepel met een gouden penseeltrek. In het verre verleden zagen de Romeinen hoe de zon onderging als ze ‘s nachts ging sluimeren in Lusitanië. Vandaag ziet de zon de Romeinen van het christendom weer wegsluimeren in het heidendom. De Kerk is uit haar evenwicht gebracht en kan niet meer in haar baan blijven. Alleen Christus kan haar redden. Wanneer Hij dit zoals beloofd komt doen, zal Hij uit het oosten komen, zoals een zonnestraal. Dat is de reden waarom doorheen de geschiedenis kerken gebouwd werden, naar het oosten gericht. Christus was immers hun hoop. Toen keerden moderne liturgisten alles om. Als Christus nu terugkeert, zullen de priesters Hem niet zien komen. Ze zullen met hun rug naar hem staan, hulde brengend aan "de waardigheid van de mens"; want volgens hetgeen men kan opmaken uit de fantasie van de modernistische theologen, brengt de mensheid, en niet God, nieuwe hoop.

Het neomodernistische debâcle van de 35 voorbije jaren herinnert ons aan de waarschuwing die Paus Pius XII gaf in het licht van de boodschap van Fatima:

"Stel, beste vriend, dat het communisme (met de woorden van Fatima Rusland en de fouten van Rusland): slechts het meest zichtbare is onder de instrumenten van de ondermijning gericht tegen de Kerk en de tradities van de Goddelijke openbaring. De boodschappen van de Heilige Maagd aan Lucia van Fatima baren me zorgen...Er zal een dag komen waarop de beschaafde wereld haar God niet meer zal erkennen, wanneer de Kerk zal twijfelen zoals Petrus twijfelde. Zij zal in de verleiding komen te denken dat de mens God is geworden."¹⁸⁸

Pater Nicholas Gruner was niet onder de indruk in deze stad der steden te zijn. Hij woonde hier tijdens zijn vroegste seminariedagen en daarna. Hij kent de geluiden, de geuren en het tempo van de straten. Hij weet ook dat de Kerk in handen van Italianen was gegeven omwille van, onder andere, hun onaantastbaar vermogen de wisselvalligheden van de tijd te verdragen.

Deze dag deelt Pater Gruner een groot gedeelte van dit vermogen tot geduld met hen. Hij is naar Rome gekomen met de meest gewaagde missie sinds hij zichzelf aan O.L.Vrouw van Fatima heeft toegewijd. Hij loopt door de straten als iemand die weet dat hij geen tijd te verliezen heeft. Dat is natuurlijk de ultieme realiteit - er is geen tijd meer te verliezen. Niet meer voor de wereld, niet meer voor Rome zelf.

Christus beloofde dat Zijn terugkomst verschrikkelijk zou zijn, met al de kracht en macht van de Hemel gewapend voor de strijd, nog angstaanjagender dan de zon die uit de lucht valt aan de Cova da Iria. De mensheid heeft deze uitweg - de Maagd. Zoals in Fatima, toen de Zon Haar bevelen gehoorzaamde, zal de Maagd ons uiteindelijk in veiligheid brengen. Want Zij, en Zij alleen is onze drempel naar Christus.

Al Pater Gruners moeite voor de toewijding van Rusland over de jaren heen had ervoor gezorgd dat hij en het apostolaat gebukt gingen onder het volle gewicht van de bureaucratie die plande en vergaderde in de kantoren en gangen die rond het grote plein van Sint Pieters liggen. Eeuwenlang duidde de beroemde obelisk die nu in het midden van het plein staat, de plaats aan waar de H. Petrus omgekeerd werd gekruisigd in 67 na Christus op de plek waar nu de sacristie staat. Dan werd de obelisk verplaatst naar het midden van het nieuwe Sint Pietersplein, dat uit de Vaticaans heuvel gegraven werd in de 16e eeuw.

Vandaag vormt de obelisk op de stenen oppervlakte van het plein een grote zonnewijzer. Wanneer de zon opgaat wijst de schaduw van de obelisk direct naar het balkon vanwaar de regerende Paus de laatste 400 jaar zijn nieuwjaarszegen Urbi et Orbi uitgesproken heeft. Op de obelisk staat een kruis dat een groot deel van het heilig Kruis bevat dat door de H. Helena uit Jeruzalem werd meegebracht. Elke dag vormt de passerende zon de schaduw van het heilig Kruis op de keistenen. Vele berouwende pelgrims stonden met opzet onbeweeglijk op het plein te bidden terwijl de schaduw o zo traag over hun benen, armen, schouders en gebogen hoofd bewoog.

Wanneer de schaduw van het heilig Kruis exact in de noord-noordwestelijke richting staat, wijst het direct naar het raam van het pauselijke appartement, simpelweg gekend als "het raam van de Paus" - het tweede van het einde op de bovenste verdieping. Elke zondag staat de Heilige Vader volledig in het zicht van de pelgrims die zich beneden verzameld hebben en leidt hij van daaruit het Angelus. De dagelijkse schaduw op het raam herinnert er ons aan dat er binnen een man is aan wie Christus zei: "Wat je ook bindt op aarde zal in de hemel gebonden zijn; wat je ook ontbindt op aarde zal in de Hemel ontbonden zijn."¹⁸⁹ Want, ja, die man is Petrus.

Als de man achter dat raam de enige man op de wereld is die kan binden en ontbinden, zouden alle mensen die weten wat zonde is naar dit plein komen en het nooit meer verlaten. Helaas, in de huidige Kerk wordt de ware aard van zonde amper begrepen door een groot deel van haar leden. Toch blijft de man achter dat raam het aardse hoofd van de legioenen mannen aan wie Christus, door heilige wijdingen, dezelfde macht om te binden en te ontbinden in de biechtstoel had gegeven als aan Petrus. Pater Nicholas Gruner is slechts een van hen; maar daar, in de schaduw van de obelisk, voelt hij zich evenzeer thuis als om het even welke andere priester die over deze keistenen gewandeld heeft en naar het raam opgekeken heeft.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog keek Paus Pius XII door zijn raam naar een stad in de greep van de Nazi’s. Op 11 februari 1929 keek Paus Pius XI door zijn raam naar de verjaardag van de eerste verschijning van de Onbevlekte Ontvangenis in Lourdes, in de richting van het paleis van Lateranen waar Mussolini en de gezant van de Paus, Kardinaal Gaspari, het verdrag van Lateranen ondertekenden dat een einde maakte aan de Romeinse kwestie, de relatie tussen de regering van Italië en de Heilige Stoel, en de periode van 60 jaar waarin de Paus een "gevangene van het Vaticaan" was. Maar dat stukje papier beëindigde het fenomeen van de Paus als gevangene niet.

Vele katholieken van vandaag geloven dat de huidige Paus een "gevangene van Vaticaan II" is. De verplichtingen die door zijn voorgangers en hun bureaucraten aangegaan werden in het kader van de ostpolitik en het wereld-oecumenisme, houden hem gevangen in een eindeloze cirkel van toegevingen aan niet-katholieke en niet-christelijke volkeren. Katholieken kunnen van mening verschillen omtrent de oecumenisch avontuur van Paus Johannes Paulus II, maar niemand twijfelt aan de huidige wereldwijde crisis van het geloof.

Zoveel werd ondubbelzinnig toegegeven door de Kardinaal Prefect van het Heilig Officie, dat nu de Congregatie van de geloofsleer heet. In 1985 publiceerde de man die voor de Paus de leiding had over de verdediging van de geloofsleer, voor het eerst in de kerkelijke geschiedenis, een boek dat expliciet en herhaaldelijk vermelde dat het geloof van de katholieken zwaar aangevallen werd en verzwakte doorheen heel de wereld. Het rapport Ratzinger werd in verschillende talen uitgegeven en er werden ongeveer 1 miljoen exemplaren van verkocht. Niemand die de feiten kent, heeft Ratzingers thesis weerlegd. Volgens Pater Alonso en Broeder Michel is deze geloofscrisis het hoofdonderwerp van het derde geheim van Fatima. Het staat vast dat vele katholieken de dreigende crisis in de Kerk en de wereld direct toeschrijven aan het feit dat niet aan de verzoeken van O.L.Vrouw is voldaan.

Hoe dan ook, Pater Gruner heeft altijd gehoopt dat zijn inspanningen voor Haar zaak, hoe klein dan ook, zouden helpen het noodzakelijke teweeg te brengen. Uiteindelijk heeft de Heer nooit gezegd dat Zijn Kerk zou meegaan tot het Tijdperk van Aquarius en dan zou zwichten voor de ‘Aquarianen’. Hij zei dat ze zou blijven bestaan tot het einde der tijden.

Het was direct onder het raam van de Paus, op 13 mei 1981 dat Johannes Paulus II de kogel van Mehmet Ali Agca in zijn lichaam voelde scheuren. Die kogel, verwijderd uit de maagstreek van Johannes Paulus II, rust nu in de kroon van het standbeeld van O.L.Vrouw van Fatima dat aan de Capelinha in de Cova da Iria staat op dezelfde plaats die Ze heiligde met Haar aanwezigheid in 1917. Hebben de gelovigen nog meer bevestigingen nodig van het feit dat de boodschap van Fatima en de crisis en de Kerk samenvallen in tijd en ruimte ?

Op 3 juli 1995 wijst de schaduw van het heilig Kruis op de obelisk naar het raam van de Paus om half een ‘s middags, terwijl Pater Gruner zich door Rome beweegt met een persoonlijke opdracht. Pater Gruner is er zich die dag erg van bewust dat de Congregatie van de Geestelijken in het Vaticaan, een paar passen verwijderd van de obelisk, de opdracht heeft gekregen de rechten van priesters te beschermen tegen het misbruik van kerkelijke macht. Het was juist die Congregatie die zelf haar macht misbruikte tegen hem. Niet een keer, maar op zijn minst zes keer. Wat moeten priesters beginnen wanneer het juist de bureaucraten uit diezelfde Congregatie zijn die hen vervolgen ? Het is om de priesters wiens rechten niet verdedigd worden te verdedigen dat Pater Gruner hier is.

Na een stevige wandeling van 15 minuten van de obelisk, over de brug aan de Via St. Pius X, langs de Corso Vittorio, ligt de Piazza della Cancelleria. Daar vergadert de apostolische Signatura om beroepen van de Congregatie van de Geestelijken te bespreken. Daar had Pater Gruner zijn beroep aangetekend tegen het zelfingenomen decreet van Kardinaal Sanchez en Aartsbisschop Sepe. Wat hij op die dag in juli 1995 niet wist, was dat de Signatura de volgende stap van Het Plan voor zijn vernietiging al klaar had; namelijk de bestraffing van zijn bekendmaking van de Hemelse boodschap die "verworpen" was door de theologische onderhandelaars in Balamand.

Het decreet van de apostolische Signatura van 15 mei 1995 zou vlug doorgespeeld worden aan de anti-Fatima krachten. Het zou verschijnen in Soul Magazine, de publikatie van de organisatie die ooit bekend stond als het Blauwe Leger, maar die zichzelf nu "het Wereldapostolaat van Fatima" was gaan noemen, alsof ze zich schaamden ooit deel te hebben uitgemaakt van de ouderwetse Strijdende Kerk. Soul, dat nu "goedgekeurd" was door de "kerkelijke autoriteiten", was de spreekbuis geworden van de krachten die de Vaticaan-Moskou overeenkomst en de overgave in Balamand hadden georganiseerd. Soul was opgetogen aan te kunnen kondigen dat de Signatura het eens was geworden met Kardinaal Sanchez en Aartsbisschop Sepe: er was inderdaad "voldoende reden" om Pater Gruner naar de vergetelheid van het bisdom van Avellino te verwijzen. Hij was er uiteindelijk "niet in geslaagd" een nieuwe bisschop te vinden die hem wou incardineren. Er werd geen rekening gehouden met het feit dat dit "niet slagen" volledig te wijten was aan Kardinaal Sanchez en Aartsbisschop Sepe zelf, door hun arrogante spel met de kerkelijke procedures. Soul was niet geïnteresseerd in gerechtigheid. Het belangrijkste was dat ze Pater Gruner tot een niet-bestaand persoon konden uitroepen, zodat het nieuwe Fatima, het "Fatima Lite" van het pamflet van Carlos Evaristo in plaats van de echte boodschap verkocht kon worden aan een verdoofd publiek.

Het decreet van de Signatura zou niet het einde van Pater Gruner betekenen - nog niet. Zijn geval zou weer voor de Signatura komen omwille van een andere reden.

En er zouden verdere complicaties voor Het Plan optreden. Die complicaties zouden tot verdere kerkelijke beroepen aanleiding geven, beroepen die niet zo gemakkelijk onder het tapijt konden geveegd worden. Het leek erop alsof O.L.Vrouw de vervolgers van Pater Gruner beleefd deed struikelen en hen op hun gezicht deed vallen elke keer als ze hun prooi naderden.

Lang geleden, aan het kruispunt in Oud Jeruzalem waar de hoofdstraat onder de Damascuspoort door naar het marktplein leidt en de Via Dolorosa kruist, ontmoette de Heer Zijn Moeder. Daar gaf Maria aan de toekomstige priesters van de Kerk het geschenk van Haar eigen wilskracht en doorzettingsvermogen om hen voor altijd te verlossen van de twijfel. Zij ging de Calvarieheuvel op, Jezus achterna. Er is slechts een manier waarop de huidige priester met zekerheid kan besluiten welke weg hij moet opgaan in de Kerk van vandaag. Volg de Maagd Maria. Ze twijfelt niet over de te volgen weg. En blijft dichtbij de priesters die Haar openlijk dienen. Pater Gruner was in Rome ten dienste van Haar.

Op de verdieping onder het raam van de Paus, achter de bronzen deuren, was het Vaticaans Staatssecretariaat gevestigd, dat de Canadese priester met zijn volgelingen over heel de wereld al lang had opgemerkt. Die dag leek de macht van het Secretariaat zelfs nog groter, aangezien de Paus niet aanwezig was. Het is altijd verwarrend te weten dat de Paus niet aanwezig is. Het pausdom geeft het gevoel dat Petrus altijd daar moet zijn waar de Kerk van Christus uit de Vaticaanse heuvel oprijst op de plaats waar het bloed van Petrus in de aarde van Nero’s circus drong. De Opperpriester zal terugkeren voor de algemene audiëntie van woensdag, maar zijn afwezigheid op dit moment doet de vraag opwellen: "Wat is een Opperpriester ?"

"Een bruggenbouwer," schreef Anne O’Hare McCormick in haar Vatican Journals. "Want hij komt uit een ver verleden en ziet verder in de toekomst dan andere leiders," dit alles in dienst van wat zij "...de langste ongebroken traditie in de wereld" noemt.

Deze bruggenbouwer, Johannes Paulus II, weet dat hij het bevel tot de toewijding van Rusland nog niet opgevolgd heeft. Op 25 maart 1984 zei de Heilige Vader nadat hij de wereld aan het Onbevlekte Hart toegewijd had, twee keer aan O.L.Vrouw en duizenden gelovigen dat hij ondanks zijn toewijding van de wereld, nog steeds niet gedaan had wat O.L.Vrouw had gevraagd. Dit werd openlijk herhaald op 26 maart in de officiële krant van het Vaticaan, L’Osservatore Romano *. Het was dit feit, meer nog dan de onrechtvaardigheid van zijn eigen geval, dat Pater Gruner naar Rome had gebracht voor hetgeen hij moest doen:

(* Zie de foto van dit artikel)

Niet alleen door zijn persoonlijke waarnemingen, maar ook door betrouwbare verslagen van de woorden van de Paus, was Pater Gruner ervan overtuigd dat de Paus vond dat hij meer steun van de katholieke bisschoppen van heel de wereld nodig had vooraleer hij echt kon overgaan tot de toewijding van Rusland zoals gevraagd door O.L.Vrouw van Fatima. Daarom had Pater Gruner bevestigingen gezocht en gevonden van meer dan 1.500 bisschoppen, die verklaarden dat ze het bevel van O.L.Vrouw steunden. Als de Paus het bevel gaf om Rusland toe te wijden, zouden deze bisschoppen gehoorzamen, daarvan was Pater Gruner overtuigd. Het waren de bureaucraten, de ontwerpers van Balamand en de Vaticaan - Moskou overeenkomst die niet wilden dat de bisschoppen de volledige waarheid omtrent Fatima zouden kennen; het waren zij die de Heilige Vader ervan overtuigd hadden dat zijn bisschoppen hem niet zouden gehoorzamen. Hoe kan men deze slagorde van bureaucraten doordringen om de Paus te vertellen dat zijn bisschoppen wel degelijk zouden gehoorzamen ?

Pater Gruner ging een drukkerij binnen op wandelafstand van het Vaticaan en ging naar de achterste kamer, waar de lay-out en ontwerpen gerealiseerd werden. Hij liet de arbeiders de tekst zien van de brief die hij naar Rome had gebracht. Hij had hen uitgekozen omwille van hun kennis, professionalisme en taalvaardigheid, want deze brief was bedoeld voor Zijne Heiligheid, Johannes Paulus II. Hij moest niet gepost worden, maar zou verschijnen als "Een open brief aan de Paus" op twee pagina’s van de grootste krant van Rome, Il Messaggero. De eindstreep naderde snel.

Over de bureaucratie heen in contact komen met de Paus is een idee die sedert eeuwen priesters bezighoudt. Weinigen zijn er ooit in geslaagd. Pater Gruner wist dat hij dit moest doen, want hij was er zich van bewust dat hij niet alleen zijn apostolaat vertegenwoordigde, maar ook alle vervolgde priesters van de katholieke Kerk. De open brief zou niet alleen zijn zaak bepleiten, maar ook die van de talloze andere priesters die in het apparaat van intimidatie en vergelding van de bureaucraten vastzaten.

Pater Gruner was niet bang van deze gok. Een priester, houdt hij vol, heeft nu eenmaal het recht te eisen dat de wet gerespecteerd wordt. De leken hebben dit recht ook. Twee oecumenische raden van de Kerk hebben het als een geloofspunt aangenomen dat het een recht is zich tot de Paus te wenden om te vragen gegronde klachten tegen de Kerk te laten behandelen.¹⁹⁰ Maar hoe kan men zich op dit door God toegekende recht beroepen als de Paus afgeschermd wordt door een bureaucratie die de vragen van de gelovigen schiften ? Een open brief lijkt de enige manier.

Zo zou op een hete julidag in Rome een drukpers gebruikt worden om een zaak voor de "uiteindelijke rechter" te brengen. Niemand, zelfs Zijne Heiligheid niet, kon zo’n publiek verzoek niet opmerken, ook al zou het formaat van het verzoek het Staatssecretariaat, de Congregatie van de Geestelijken en de apostolische Signatura tegen de borst stoten.

Aan Pater Gruners recht om dit te doen werd nooit getwijfeld. "Het is een katholiek dogma dat katholieke priesters leden van de hiërarchie zijn en onze door God toegekende rechten in de Natuurwet ons niet moreel of wettelijk afgenomen kunnen worden, ook niet door een bisschoppelijk decreet."

Ook de valse "gehoorzaamheid" aan de kerkelijke bureaucraten die Roemenië en de Oekraïne hadden overgeleverd aan de richtlijnen van de Balamand verklaring, kon Pater Gruner niet verhinderen om op deze manier een verzoek tot de Paus te richten. Hij zou later uitleggen dat zijn geloof in het recht en de plicht van geoorloofde oppositie tegen het machtsmisbruik in de Kerk gevormd werd tijdens zijn seminariedagen:

"Een Monseigneur die doctoreerde in de filosofie sprak over hoe de situatie in de Kerk omgekeerd kon worden. ‘Al wat vereist is,’ zei hij, ‘is een bisdom van gemiddelde grootte en vijf priesters die zouden zeggen: "We doen er niet aan mee. We gaan geen Communie in de hand geven. We gaan de katholieke doctrine preken." Als vijf priesters een gemeenschappelijke positie innemen, kan een bisschop er niet veel aan doen. Eén priester kan hij straffen of transfereren, maar vijf priesters met eenzelfde standpunt ?’ De vervolging van vijf parochiepriesters die tegen het leergezag opkomen, zou heel duidelijk protest opwekken. Als verschillende bisdommen hetzelfde deden, zou er een wil gevormd worden om tegen corruptie te vechten. Maar te veel huidige priesters maken een deugd van zwakheid, en noemen ‘gehoorzaamheid’, ‘nederigheid’ en ‘volgzaamheid’ als excuus voor het feit dat ze niet opkomen voor God en Zijn Waarheid. David zegt in de Heilige Schrift: ‘Wees toornig en zondig niet.’ Er zijn momenten waarop heilige woede gerechtvaardigd is. Woede niet om onszelf, maar om God. Als de priesters zich dat realiseerden, zouden ze opstaan en hun plicht doen..."

"...Hun plicht tegenover het algemeen welzijn is groter dan bij de gemiddelde persoon. Zij zijn leden van de hiërarchie en hebben de plicht geen stille honden te zijn, de plicht hun mening te uiten zonder zich zorgen te maken over het feit dat sommige mensen dit politiek onjuist vinden."

Doorheen de dag loopt Pater Gruner heen en weer in de achterkamer van de drukkerij, drukproeven nauwkeurig nalezend. Hij spendeert een hele dag met aandacht voor minuscule details: vertaling, hervertaling, spelling, interpunctie. De open brief kan eindelijk gedrukt worden. Het is laat in de avond. Het daglicht blijft lang hangen in de lucht boven Rome. Het is tijd om te gaan waar heiligen en apostels gegaan hebben.

*

Sint Paulus’ Buiten de Muren, Rome. Middernacht. Eeuwenlang werd Rome van deze plaats verdedigd tegen aanvallen van de zee. Dit past perfect bij de plaats waar het massieve gebouw ligt, genoemd naar de Apostel van de Heidenen. In het unieke Romeinse maanlicht staart het standbeeld van de H. Paulus direct naar het silhouet van een priester in toog aan de poort. Stralen maanlicht omlijnen de twee kanten van het opgeheven slagzwaard van de H. Paulus.

Tweeduizend jaar lang zijn de afvalligen van het ware geloof er niet in geslaagd om de mensen te overtuigen van het imago van de H. Paulus als opponent van de H. Petrus. Andere religies probeerden Paulus als een van hen te adopteren. Protestanten probeerden tevergeefs om van hem hun Petrus te maken. De onwankelbare integriteit van Saul van Tarsus weerstaat alle pogingen om hem als ontrouw te kenmerken. Toen hij Petrus uitdaagde, was het uit liefde voor het zuivere geloof, niet in strijd ermee.

De Sint Paulus’ Buiten de Muren is een passende plaats voor Pater Gruner om zijn priesterschap te overdenken; zijn verleden als seminarist, zijn heden als promotor van de Fatimaboodschap, en de toekomst die hij zal moeten dragen, nu dat de open brief ter perse is gegaan. Ook zijn trouw aan de Paus wordt publiek in vraag gesteld door zijn critici. Hij zet die critici aan zijn dossiers te bekijken. Hij geeft graag toe dat, zo lang het God belieft, het ene onveranderlijke doel van zijn apostolaat de toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria is. Ondanks eindeloze kritiek en het risico zijn publiek te verliezen, is hij gedurende twee decennia de woorden "toewijding van Rusland" blijven herhalen, in de hoop dat de gelovigen en de hiërarchie dit Goddelijke bevel niet vergeten.

Zijn benadering werd verkeerdelijk geïnterpreteerd als een "aanval" tegen de Heilige Vader. Er zijn voldoende redenen om aan te nemen dat Paus Johannes Paulus II dit helemaal niet zo ziet. Er zijn voldoende redenen om aan te nemen dat Pater Gruner herhaaldelijk werd geviseerd door de bureaucratie juist omdat de Heilige Vader sympathie koestert voor zijn werk. Pater Gruner legde het als volgt uit:

"We zijn op weg naar een confrontatie, het apostolaat van O.L.Vrouw van Fatima en de bureaucratie. Ofwel zal het apostolaat een stap opzij zetten en stoppen de boodschap van Fatima te preken, ofwel zal het Staatssecretariaat stoppen de Vaticaan - Moskou overeenkomst en het verraad in Balamand te verspreiden."

De Vaticaan-Moskou overeenkomst en de Balamand verklaring hebben de meest bloeddorstige jager uit de geschiedenis vrij spel gegeven om de opgejaagden achterna te zitten. Mannen van bloed, atheïstische strevers naar macht willen de hele wereld controleren. Abortus, socialisme, liquidatie van de middenklassen, God uitgesloten van publieke zaken, immoraliteit, onbescheidenheid.

Een nieuwe wereldorde met 1 wereldgodsdienst is het doel van deze internationalisten. Ze hebben geen ziel meer en proberen hun goddeloosheid, hun kilte en hun leegte aan ons allemaal op te dringen. In hun taal wensen zij de wereld "vrij van God" te verklaren. Wat ze werkelijk willen is ons tiranniseren, maar zolang we God hebben, hebben we onze door God toegekende rechten. Als ze erin slagen God van ons af te nemen, slagen ze erin ons tot slaven te maken. Het grootste bastion van het verzet, de katholieke Kerk, heeft vele verraderlijke aanvallen van binnen moeten doorstaan, zoals de H. Judas in zijn epistel voorspelde. Deze infiltrators hebben de ophaalbrug laten zakken, het water uit de grachten laten lopen en de kudde erg kwetsbaar achter gelaten.

Of de jager erin zal slagen bijna al de prooien te vangen en te doden, zal natuurlijk afhangen van de mensen in de kerkbanken met de genade die hen gegeven is. In om het even welke andere eeuw dan zouden dezen misschien betrouwbare medestanders geweest zijn. Maar de mensen in de kerkbanken worden niet langer aangemoedigd Rooms-katholiek te zijn. Er wordt hen verteld dat ze zich moeten verontschuldigen voor tweeduizend jaren katholieke geschiedenis, meer respect moeten leren hebben voor Maarten Luther, hun liturgische erfenis moeten vergeten, en persoonlijke verantwoordelijkheid moeten opnemen voor de holocaust door krankzinnigen uitgevoerd. Er wordt hen verteld dat ze niet meer mogen spreken over bekering tot het ene ware geloof. Het is zeker een van de grote raadsels van onze tijd dat er van hen verwacht wordt dat ze trouw blijven aan een Kerk die achter zulke voorbeelden van rampzalige ommekeer staat.

Zoals Zuster Lucia zei: "De duivel heeft zin om de beslissende strijd met de Maagd aan te gaan. En een beslissende strijd is het laatste gevecht, waarbij één zijde zal overwinnen, en een andere zijde verslagen zal zijn." Ieder mens moet kiezen tot welke zijde hij behoort. Als hij de kant van God kiest, heeft hij zijn wapens al gekregen. De rozenkrans, de scapulier van de berg Karmel, dagelijkse offers, de eerste vijf zaterdagen. Maar het klimaat in de huidige Kerk moedigt niet aan tot devoties zoals deze. Sommige kardinalen, bisschoppen en priesters mijden alles wat doet denken aan vroomheid van voor de jaren ’60. Juist omdat de rozenkrans, dagelijkse offers en de vijf eerste zaterdagen unieke katholieke praktijken zijn, zijn ze hoogst onwelkom in sommige delen van de Kerk. In het oecumenische Disneyland dat de Kerk vandaag is, is alles toegelaten zolang het maar niet Rooms-katholiek is.

De bureaucratische woede in verband met de advertentie in Il Messaggero zou ontbranden, omdat ze Johannes Paulus II de gelegenheid gaf om tussen te komen en een van de meest betwiste gevechten van de huidige Kerk op te lossen. En daar ligt de bron van zovele bureaucratische oppositie tegen Pater Nicholas Gruner: zo’n machtsvertoon van Johannes Paulus II zou met een pennetrek de kerkelijke verlamming oplossen die het resultaat was van het fatale principe van collegialiteit in de bureaucratie.

De onzichtbare Vaticaanse bureaucraten zouden het verschijnen van de open brief zeker zwaar bestraffen. Ze zullen zo ver gaan als ze kunnen, zo lang ze hun anonimiteit maar niet dreigen te verliezen.

"Uiteindelijk zal O.L.Vrouw triomferen," herhaalt Pater Gruner keer op keer. "Maar er moeten genoeg mensen aan de goede kant staan. Als je niet aan de kant van Jezus en Maria staat, sta je aan de kant van de Kwade en zijn aardse trawanten."

Langs de opgehoogde weg van de ingang tot het plein van Sint Paulus’ Buiten de Muur, staan vele wagens met mensen die van het maanlicht en elkander genieten. Terwijl Pater Gruner terug naar zijn auto wandelt, zien vele ogen de figuur in toog door het maanlicht wandelen. Even staat hij onbeweeglijk, een icoon van het vervolgde priesterschap van de gemartelde Kerk van O.L.Vrouw. De toog overbrugt eeuwen en verbindt talloze mannen die hun leven geleefd hebben in de orde van Mechisedech. Hij is slechts een man in een lange lijn van mannen die risico’s namen om hun Meester te dienen en Zijn kostbare Woorden te verspreiden.

De H. Isaac Jogues, een ware weerspiegeling van de moedige H. Paulus zelf, offerde zijn leven op voor de doop van de Indiaanse Amerikanen. Niets kon er hem van weerhouden om steeds weer naar zijn indianen terug te keren, ook al verachtten zij hem zo dat hij opgerold bij hun honden moest slapen. Terwijl Pater Jogues in Noord-Amerika was, was het in heel Europa gekend dat zijn bewakers zijn vingers afgebeten hadden. Zij beten een kootje van de vinger af, lieten het genezen, en gingen dan verder. Hij werd gered door protestantse Nederlandse handelaars en ging terug naar Frankrijk. Toen hij ontvangen werd in de foyer van zijn vroegere Jezuïetenklooster, was hij ingepakt tegen de koude, zijn armen stijf onder de dekens. Toen hij hoorde dat er een missionaris uit Noord-Amerika was teruggekeerd en in de foyer was, kwam de overste de kamer binnen gerend en vroeg hij of de vreemdeling enig nieuws had over Isaac Jogues. Pater Jogues antwoordde niet. Hij bracht alleen zijn armen boven de dekens en strekte de stompjes van zijn vingers uit naar de overste. Deze viel op zijn knieën, kuste de verminkte handen en bedekte de priester met zijn tranen. Kort daarna keerde Pater Jogues terug naar zijn indianen en zijn martelaarschap.

Voor de priesters van Maria is er vandaag geen geluk weggelegd. Ze beloofde hen dat ook niet. In dit tijdperk van de "waardigheid van de mens" wordt er elke dag een stukje van de waardigheid van Gods toegewijden afgeknaagd. Nergens in de huidige wereld kan de priester van Maria zeker zijn van een hartelijke ontvangst. Zelfs niet in de Kerk die ze dienen. Dit maakt allemaal deel uit van de "vervolging van de Kerk" waarover in Fatima in 1917 gesproken werd. Niemand die de boodschap van Fatima echt begrijpt, zou zich hierover kunnen verwonderen. Vervolging binnen de Kerk zelf zou voor 1960 bij niemand opgekomen zijn. Maar na de voorbije 35 jaren van verwarring, leugens en verraad, zoekt niemand de vijand alléén nog buiten de Kerk.

Van Sint Paulus’ Buiten de Muur naar Sint Cecilia in Trastevere is maar een korte rit, die door de ruïnes leidt die achtergelaten werden toen de Kerk van Christus het heidense Rome veroverde. Buiten de poort van Sint Cecilia herinnerden de geluiden van Trestavere de toeristen eraan dat er een linkeroever is in elke stad die een "ziel" heeft. Hoe toepasselijk dat de grote Heilige die hier gemarteld werd de kerkelijke patroon van de muziek is.

Hier in deze kerk is alles begonnen voor Pater Nicholas Gruner. Het was hier dat zijn vader, Malcolm, zich onmiddellijk tot het katholicisme bekeerde zoveel decennia geleden. Het hier dat de H. Cecilia in een stoomkamer werd opgesloten zoveel eeuwen geleden. De vervolgers van de trouwe maagd hoopten haar zo te verstikken. Toen de deur werd geopend om haar lot vast te stellen, zat ze daar, vrij ademend. Een mysterie dat vereeuwigd werd door zovele kunstenaars, die vaak een muze in haar handen plaatsten. Dus onthoofdden ze haar. Maar ze overleefde de twee eerste slagen met de bijl, en leefde nog twee dagen, gedurende dewelke ze haar geestelijk en wettelijk testament dicteerde. Toen stierf ze. Beeldhouwers geven nogmaals weer hoe ze haar keel aanbood aan het mes.

Bijna zes jaar had Pater Gruner de stoomkamer overleefd waarin de bureaucraten hem opgesloten hadden. Nu dat de open brief gepubliceerd zou worden, bleef de vraag of hij ook de bijl zou overleven die de anti-Fatima krachten voor hem aan het slijpen waren ?