Hoofdstuk 5

Wiens handen gevuld zijn
met omkoperijen

De resultaten van een onderzoek dat in het midden van de jaren ’60 uitgevoerd werd door de New York Times, lieten zien dat de drie meest vervelende woorden in de Engelse taal ‘weather’, ‘budget’ en ‘Canada’ waren, en niet noodzakelijk in die volgorde.

Zelfs de inwoners van Canada konden erom lachen, wat toch demonstreert dat het pacifistische, anti-revolutionaire en niet door rivaliteit geteisterde land ten noorden van de 49ste breedtegraad tenminste nog altijd een gevoel voor humor had.

Tegen 1968 zou Canada nog door iets ander gekenmerkt worden. Het zou het eerste land in Noord-Amerika worden dat de moord op kinderen in de schoot van hun moeder zou legaliseren. Een hoge prijs om interessant te zijn.

Als het land al eens goed door mekaar geschud had moeten worden, dan was het wel in de periode die de opname van de goedkeuring van het wettelijk afslachten van onschuldige baby’s in de Canadese grondwet, voorafging.

In juni 1978 werd Pater Gruner de vice-president en uitvoerende directeur van het Nationaal Comité voor de Nationale pelgrimerende Madonna van Canada³⁰. Kort daarna gaf hij het eerste nummer van The Fatima Crusader uit. Hij lanceerde nu vanuit deze positie ook de eerste van zijn nationale rozenkranstournees.

Gedurende die vroege bedevaartsdagen van 1978, toen hij met het beeld van de pelgrimerende Madonna heel Canada doorkruiste, merkte hij dat het ware hart en de ziel van de Maria devotie er nog heel sterk aanwezig waren. De warme ontvangst die het beeld van O.L.Vrouw van Fatima te beurt viel, maakte duidelijk dat de romantiek van het katholicisme nog steeds in de harten van de mensen aanwezig was, datzelfde verlangen dat eens ambachtslui ertoe aanzette de grote stenen van Chartres boven de vlakten van Frankrijk op te stapelen.

Degenen die de pelgrimerende Madonna vergezelden in dat deel van de tournee dat door het midden van Canada trok, moeten zeker uit wat er gebeurde, afgeleid hebben dat het nog niet te laat was voor de wereld om naar God terug te keren. De processie door het half Engelse, half Franse Hawkesbury, op de grens van Ontario en Quebec riep herinneringen op aan de grote Corpus Christi en Christus-Koning - processies uit het verre verleden. In Ottawa was er het triduüm aan Sint Mary’s, met Pater Whelan, de wake gedurende de hele nacht van de eerste vrijdag en de eerste zaterdag in Sint Martin de Porres, met Pater Hefferman³¹. In Sint James’ Kerk in Oakville vormden Pater Lima’s parochianen een rij gedurende anderhalf uur om het standbeeld te vereren. In Cobourg vroegen de parochianen of ze het standbeeld bij haar reis naar het volgende stadje, Port Hope, mochten vergezellen in hun eigen auto’s³².

De herinnering van de pastoor Pater Marcel Nault, aan het bezoek van de pelgrimerende Madonna aan de parochie van de H. Stefanus de Martelaar, in Dowling, Ontario, geeft ons een beter inzicht in de vroege dagen van Gruners priesterschap³³.

"Het was 1979. Hij riep me en zei: ‘Mijn naam is Pater Gruner en ik heb het pelgrimsbeeld van O.L.Vrouw van Fatima bij. Ik reis van kerk tot kerk. Zou je graag hebben dat ik jouw kerk ook bezocht ? ’ Ik vroeg hem waarom hij dat wilde. Hij antwoordde: ‘Omdat de mensen je kennen als een Maria-gezind priester.’ "

"Ik moest glimlachen toen ik hem uit zijn wagen zag komen in zijn zwarte toog. Ik was niet gewoon een priester in een toog te zien."

"Ik hielp hem het beeld van O.L.Vrouw en al zijn scapulieren binnen te brengen, alles. Hij had zijn dagelijkse H.Mis nog niet gevierd en vroeg me de toestemming om het daar te doen. Ik nodigde hem uit om ofwel de H.Mis op zaterdagavond, ofwel de H.Mis op zondagmorgen voor de parochie op te dragen. Hij zei: ‘Als je het niet erg vindt, zou ik ze liever voor mezelf zeggen.’"

"Toen zei ik, ‘Als je de H.Mis niet gaat opdragen, wil je me dan helpen de H.Communie uit te delen.’ Hij zei dat hij dat liever niet deed omdat hij de communie niet in de hand wou geven."

"Ik dacht, ‘Wat voor een priester is dit!’. Ik leerde het antwoord kennen wanneer ik hem de Tridentijnse H.Mis zag opdragen, met zijn eigen kelk en zijn eigen traditionele kledij, wanneer ik hem de rozenkrans zag bidden op zijn knieën, de boodschap van Fatima en de bruine scapulier gevend aan mijn parochianen. Hij bad met zijn handen uitgestrekt over degenen die hij erin betrok en al zijn gebeden waren in het Latijn."

"Het viel me op dat hij alles wat hij deed enorm serieus opvatte, zeker wat de boodschap van O.L.Vrouw betrof. Hij deed niet mee aan de nieuwe manier van misviering en ik voelde dat ik hem er niet om moest veroordelen."

"Hij vroeg de toestemming om twee scholen in de parochie te bezoeken, een Franse en een Engelse, om er honderden bruine scapulieren uit te delen."

"Een jaar later, in 1980, vroeg hij weer om mijn parochie te mogen komen bezoeken. Deze keer schudde ik hem na zijn bezoek de handen en zei: ‘Pater Gruner, ik heb het gevoel dat O.L.Vrouw van Fatima wil dat ik voor Haar ga werken.’"

"Later nog zou hij me uitnodigen om te komen preken op een conferentie in Montreal in het Sheraton Hotel. Ik had het over het katholieke dogma van de hel en hij gaf de tekst uit in zijn Fatima Crusader tijdschrift."

"Toen hij me vroeg om bij hem te komen werken, besloot ik te wachten op een teken van God. Hij nodigde me uit om mee naar Fatima te gaan en daar kreeg ik de kans om voor een publiek van kardinalen en bisschoppen over het dogma van de hel te praten. Ik besliste bij hem te gaan werken."

Pater Nault speelde een grote rol in het ontwikkelen van een van de meest opvallende karakteristieken van Pater Gruners verschijning. Nicholas Gruner herinnert zich: "Pater Nault wees me de boetedoening toe de Miraculeuze Medaille buiten mijn toog te dragen. Ik draag de medaille die hij me gegeven heeft tot op vandaag de dag. O.L.Vrouw had beloofd dat degenen die de medaille droegen, speciale genaden zouden ontvangen. Ik begon de medaille te dragen op het moment dat ik over de toewijding van Rusland begon te schrijven. Is het door middel van die speciale genaden, door de Miraculeuze Medaille publiekelijk te dragen, dat ik me op deze opdracht kon concentreren ? Is het daarom dat ik gekozen werd voor deze taak ? Als dat het geval is, zouden er beter meer priesters ze dragen. Dan zou het werk omtrent de toewijding tenminste af geraken."

Tijdens de tournee in het westen van Canada arriveerde het beeld in het bidom Mackenzie-Fort Smith in de Noordwestelijke gebieden, geografisch gezien het grootste bisdom in Canada. Er werd uit beleefdheid kosteloos luchtverkeer voor de reizen van O.L.Vrouw in het noorden aangeboden.

In Black Lake kwamen er mensen met het vliegtuig toe vanuit een straal van 1.600 km. Honderden ontvingen de sacramenten tijdens hun bezoek. De priester van de parochie, Pater Mowka, O.M.I., bleef maar herhalen dat het zoals op Kerstmis of Pasen was. Pater Mowka hoorde biecht drie dagen lang, gedurende de hele dag. "Ik zag hem enkel tijdens maaltijden. Hij was constant biecht aan het horen. Ik kon hem niet helpen omdat ik de Indiaanse talen niet sprak. Toen het tijdstip van ons vertrek naar het volgende stadje er was, kwam de hele stad ons uitzwaaien.³⁴"

In Fort Norman verzamelden de mensen zich aan de landingsbaan van het vliegtuig om hen te verwelkomen en gingen ze in processie terug naar de kerk. Eenmaal binnen, kozen ze er allemaal voor de pelgrimerende Madonna op hun knieën te benaderen, om haar te vereren en om haar gunsten te bedingen. Officiële overheidsvergaderingen die voor het district gepland waren, moesten afgelast worden door de hoeveelheid mensen die liever naar de kerk trok om het beeld te zien³⁵.

In Prince Albert kroonde Bisschop Morin de Pelgrimsmaagd in de kathedraal, en wijdde hij zijn bisdom officieel aan het Onbevlekte Hart. Veertig parochies werden in november door de pelgrimerende Madonna bezocht in Edmonton³⁶.

Ze reisde 32.000 km., 38.000 scapulieren waren uitgedeeld, 22.000 rozenkransen, 170.000 folders, 40.000 pamfletten, 10.000 Fatima Crusaders, duizenden vredesplan boekjes³⁷.

Tijdens onderbrekingen van de reis werd het Heilige Sacrament de hele dag uitgesteld om al die uitingen van het katholieke leven te vergezellen die nu, spijtig genoeg, enkel nog in de herinnering bestaan - schoolprocessies, vijf uren durende wakes, nachtwakes. In de Heilige Drievuldigheid, in Vancouver, werden de kruisweg gebeden om 2.30 a.m. Dit zijn de dingen waardoor de katholieke cultuur eens gevoed werd.

De tekenen van een levend katholicisme werden in 1978 op zo’n manier evident gemaakt, dat Bisschop Remi De Roo van Victoria zijn "volledige steun gaf voor de verdere verspreiding van de verering van O.L.Vrouw door middel van de praktijk van de Fatima rozenkrans.³⁸" Mijn God, hoe de tijden gingen veranderen! Binnen amper 10 jaar zou een marathon van een volkssynode, die maar net minder lang duurde dan het Juratijdperk, besluiten dat Remi de Roo en zijn bisdom van Victoria op de rand van een Nieuwe Kerk stonden, dat "Ding" dat opgericht werd om de Kerk van Rome te vervangen.

"Ik dans niet naar de pijpen van de Paus," zou de Roo herhaaldelijk beweren, terwijl hij blijmoedig en ketters verkondigde dat "Transsubstantiatie een ding van het verleden was." Zijn bisdom, zei de volkssynode, zou de bemoeienissen van Rome niet meer nodig hebben, zou in feite zelfs de Paus niet meer nodig hebben. Maar dat zou pas een paus later zijn.

Het beeld van de pelgrimerende Madonna was in het centrum van Vancouver op de dag dat het nieuws de wereld rondging dat de net verkozen Paus Johannes-Paulus I, na 33 dagen geregeerd te hebben, gestorven was.

*

Ondertussen had de regering Trudeau in Ottawa, die bij de legalisatie van homoseksualiteit verklaard had dat ze geen zaken had met wat er in de slaapkamers van de natie gebeurde, voorgesteld om een clausule uit de langverwachte nieuwe Canadese grondwet te schrappen. Die weglating zei in feite niet alleen dat de regering wel iets te maken had met de baarmoeders van de natie, maar ook dat ze met de ongeboren stemmer onder het hert van zijn moeder, alles konden doen wat ze wilden.

Wat Trudeau betrof, had zijn Omnibus Bill van 1968, abortus goedgekeurd. Voor ’68 werd het door de wet aanzien als de misdaad die het eigenlijk was. Trudeau decriminaliseerde het en tegen 1981 probeerde hij ook de moord op ongeboren baby’s in de Canadese grondwet te verankeren door de clausule die de ongeborenen beschermde weg te laten.

Canadezen die de weglating herkenden voor wat ze werkelijk was, waren getraumatiseerd en schoten in actie. Een van de meest gedurfde, en zoals zou blijken vervelendste obstakels in de weg van de regering, trok de aandacht van hooggeplaatste mensen op Pater Gruner.

Erin te slagen een extern briefje op de tafeltjes van de leden van het parlement te leggen, was nog nooit voorgevallen en de reactie van de voorzitter van het huis was snel. In zijn rommelig mini-kantoortje in Ottawa ontving Pater Gruner een telefoontje van niemand minder dan Jean Sauve, toen de vrouwelijke voorzitter van het parlement, die eiste dat hij vertelde hoe hij er binnen was geraakt.

Jean Sauve was katholiek. Eerste minister Pierre Trudeau was katholiek. De minister van het kabinet, John Turner, die later eerste minister zou worden, was katholiek. Jean Chretien, een ander toekomstig eerste minister, was ook katholiek. Zij zouden samen een grondwet die de rechten van de ongeborenen niet beschermde in steen beitelen, in tegenstelling tot wat hun geloof van hen verwachtte. Ze gingen het samen de facto legaal maken om een baby te verstikken, verbranden of versnijden in de schoot van zijn moeder. Het beeld van een priester in toog die zich toegang tot het inner sanctum van het parlement had verschaft om de gewetens van de katholieke leden uit te dagen, was ondraaglijk voor hen.

Had zelfs Aartsbisschop Emmett Carter van Toronto, een woordvoerder van de Canadese Bisschoppenconferentie, zich er uiteindelijk niet van weerhouden hen uit te dagen, door zijn broederbisschoppen in Canada te vertellen dat ze zich niet met de regering moesten bemoeien ? Toch had Pater Gruner, tot grote schaamte van Zijne Eminentie, gepubliceerd dat 24 Westerse bisschoppen het gebrek aan bescherming van de ongeborenen hadden veroordeeld.

Het maakt nu deel uit van de Canadese geschiedenis dat kardinaal Carter kort nadien de hoogste eer van het land, de Orde van Canada kreeg van Trudeau, Sauve, Turner, Chretien. De regering van Canada vergeet blijkbaar niet wie er haar een dienst bewees. De toogdragende oproerkraaier die hen bijna van hun triomf beroofd had en er mogelijk de oorzaak van was dat hun kritieke stemming een paar uur vertraagd werd, zouden ze echter ook niet licht vergeten. Geen probleem, de wet werd aanvaard en Canada werd dan op zijn minst toch interessant.

De fouten van Rusland, waar abortus al zes decennia in de wet verankerd was, hadden het kalmste, meest vreedzame land op de wereld verleid en hadden het ertoe aangezet de met bloed besmeurde vroedvrouw van de toekomstige eugenetische industrie te worden. Hitler zou gebloosd hebben.

Wat de parlementariërs van Ottawa tijdens die voor de abortus holocaust in het Westen zo cruciale maand waren tegengekomen, was de nieuwe realiteit van de katholieke Kerk. De verdediging van het Rooms katholicisme werd nu aan de man in de straat overgelaten, en aan de priester met een doel voor ogen.