Hoofdstuk 8

Het schavot komt dichterbij

Het is een vaak herhaald feit in de geschiedenis dat een enkel individu, werkend in een enkele kamer de loop van de geschiedenis kan veranderen. De H. Filippus Neri, de H. Theresa van Lisieux, Marie Curie, Louis Pasteur, Alexander Graham Bell, Edison, Marx, Lenin.

Pater Gruner had zijn intrede op het internationale vlak gemaakt en het resultaat was dat de boodschap van Fatima over heel de wereld verspreid werd. De voorwaarden waaronder dit alles plaatsvond, verdienen het speciaal vermeld te worden.

Vanaf het prille begin waren vrijwilligers die uitgenodigd werden belangrijke taken te vervullen, verrast door het gebrek aan elementaire middelen voor het apostolaat. Dit was een magere operatie met schamele middelen voor iedereen.

Jane McAuley, die Pater Gruner ontmoet had tijdens zijn tournee met de pelgrimerende Madonna in Niagara Falls in mei 1983, beantwoordde diens vraag om hulp en arriveerde aan de bushalte in Ottawa later in het jaar, om 5:30 op een julimorgen, met niets anders dan zijn telefoonnummer op een papiertje om de toekomst in te gaan.

Hij woonde en werkte toen in vier kleine kamers in Rochester Street, twee boven, twee beneden. Zij herinnert zich dat de vensters bedekt waren met een purper materiaal dat iemand hem gegeven had.

"Ik zit nog niet in het vagevuur," was haar eerste opmerking.

De werkomstandigheden leken haar woorden tegen te spreken. Hij had een kleine werkkamer voor zichzelf met twee bureaus, de keuken bevatte drie kasten, een ijskast, een bureau, een petroleumkachel en een lavabo met een medicijnkastje. Haar nieuwe baas at één maal per dag.

"Zijn er regels ?" vroeg ze, waarop hij antwoordde, "Drie rozenkransen per dag en een dagelijkse H.Mis."

Natuurlijke en bovennatuurlijke krachten knaagden aan de zenuwen van de werkers op een dagelijkse basis. De "Oude Jongen" met de rode staart was altijd bezig de werkers tegen elkaar op te zetten, de kamers met spanning te vullen, geduld te testen en uitvluchten te zoeken voor medewerkers. En de duivel orkestreerde soms ook kleine ‘grote’ drama’s.

"Nadat we op een dag de correspondentie geschreven hadden, gingen Pearl Gerneau, haar dochter Cathy Sene en ik om eten." vertelt Jane. "Ik reed en miste mijn afslag, ik wou de volgende straat nemen toen er plots iemand in het midden van de straat voor me stond. Ze schreeuwden: ‘Stop, je gaat hem aanrijden!’ Maar ik wist dat ik niet moest stoppen. Ik zei: ‘Nee, ik ga door hem heen rijden.’"

En dat deed ze ook, maar niet zonder een beeld te zien dat haar tot vandaag is bijgebleven.

"Een vuurbal kwam uit de mond van deze man en kwam recht naar de wagen, toen was hij weg. Zo maar. Ik reed door waar hij zoeven nog gestaan had, zonder zelfs te vertragen. s’ Morgens zag ik dat de ruitenwissers verwrongen waren."

Vuile melodrama’s hadden echter niet de duivel nodig als regisseur. Het kwam uit de richting van een van die vrome antagonisten die zich aan de rand van nieuwe apostolaten ophouden, erop verlekkerd die te vernietigen als ze de dingen niet op hun manier doen. Dit specifiek individu, die berucht was voor de grondigheid waarmee hij de reputatie van priesters aan flarden reet, die zijn zelfuitgeroepen heiligheid niet erkenden, volgde Jane doorheen heel de stad.

"Hij probeerde me bang te maken," herinnert Jane zich, "als we bijvoorbeeld naar het postkantoor gingen, zaten ze op de parking alles wat we deden in het oog te houden."

Die tactiek is bekend, het belangrijkste manoeuvre van de vrome moordenaar die zich geroepen voelt mensen te laten weten dat ze bespioneerd en als ‘verdacht’ beschouwd worden. Dit alles in een poging hen zenuwachtig te maken. Maar het werkte niet.

"We leerden nog langer te wachten dan die persoon zelf en het stopte dan ook."

Tegen het midden van 1984 werd door bepaalde mensen en omstandigheden de latere verhuizing van het apostolaat van Ottawa naar Fort Erie, Ontario (aan de andere kant van Lake Erie van Buffalo) voorbereid, zonder dat iemand er weet van had.

Coralie Graham, de uitgever van The Fatima Crusader beschrijft wat deze verhuizing voorafging:

"Onze kleine groep (in Fort Erie) werkte eraan de rozenkrans en de verering van O.L.Vrouw terug in onze Kerk te brengen en bad privaat voor een Tridentijnse H.Mis. We organiseerden een woensdagavond noveen aan O.L.Vrouw van altijddurdende bijstand in Sint Michaels Kerk samen met Pater Patrick Norton. We waren niet de meest welkome aanvulling op het schema van de kerk en moesten de grote beelden van de H.Jozef en Maria elke week weer terug mee naar huis dragen. We wilden wat traditioneel materiaal voor de aanwezigen. Met de hulp van Sint Michaels Kathedraal in Toronto vonden we Pater Gruners boekje Our Lady’s Urgent Appeal. Het telefoonnummer dat erin vermeld werd was dat van Shirley en Don Pennel, die ons vertelden over Pater Gruner en ons zijn telefoonnummer in Ottawa gaven."

"Nadat we hem gebeld hadden, kregen we The Fatima Crusader en boekjes die we lieten uitdelen samen met dozen met boeken over de H. Alphonsus. Pater kon nooit aan de verleiding weerstaan het heilig werk van de H. Alphonsus te verspreiden. Dat was het begin van de boekendienst in Fort Erie."

"Ik woonde de dagelijkse H.Mis bij in het Redemptoristenklooster aan de Niagara Park-way elke morgen, met de speciale toestemming van de bisschop, voor ik naar mijn werk ging. Pater Norton, die kapelaan was en zich voorbereidde voor een reis naar Ierland, kondigde op een morgen aan dat een bezoekend priester een beeld van O.L.Vrouw van Fatima zou meebrengen en de H.Mis zou opdragen tijdens zijn afwezigheid."

"De bezoekende priester was Pater Gruner. Mijn eerste kennismaking met Pater Gruner was door God gezonden aangezien hij de Tridentijnse H.Mis opdroeg. Ik was mijn dank aan het zeggen vóór de communie, voor dit wonderlijke antwoord op mijn gebeden, toen ik een geweldige warmte voelde, vervuld van vrede en geluk. Het vervulde werkelijk de ruimte. Het was zo intens dat ik opkeek van mijn gebeden alsof ik kon zien wat ik zo intens voelde. Maar ik kon de oorzaak niet vinden. Minuten later, toen ik de communierij vervoegde, besefte ik het plotseling. Alle contemplatieve kloosterzusters, behalve een of twee, die normaal de communie in de hand ontvingen, waren aan het knielen en ontvingen de hostie op hun tong. Het is me nu nog steeds zo duidelijk als het toen was dat de Heer een teken gaf van Zijn tevredenheid om deze gepaste daad van verering en respect. Het beeld van O.L.Vrouw van Fatima, zoals altijd Pater Gruner vergezellend, was opvallend aan de voet van het altaar gezet en Haar zoete glimlach leek ook warmte en plezier uit te stralen om deze kleine daad van verering."

"Met zo’n kennismaking met Pater Gruner werd mijn toekomstige werk voor Fatima schijnbaar al beslist."

"Pater Gruner vervolgde zijn bedevaart door de Niagara streek naar de verschillende kerken en onze kleine rozenkrans groep woonde de eerste bij. Toen de tweede, dan de derde, totdat we ze allemaal bijwoonden. De combinatie van Pater Gruners H.Mis en de aantrekkingskracht van het beeld van de pelgrimerende Madonna was een magneet die ons aantrok, zelfs op momenten dat we niet van plan waren om te gaan, want God had onze gebeden beantwoord: we hadden Maria terug en de Tridentijnse H.Mis."

"In mei 1984 ging Pater Gruner in op mijn aanbod vrijwilligerswerk te doen voor het apostolaat en telefoneerde hij vanuit Ottawa met de vraag of ik de Canadese bestellingen voor boeken wou behandelen. Ik bouwde mijn logeerkamer om tot kantoor. Twee anderen, Bernie Dumelie en Frank Timms, boden aan de bestellingen te registreren op hun computer. Tegen de herfst hadden we een zo vlot vrijwilligerswerk aan de gang, dat we Pater Gruner wilden aanzetten te overwegen het apostolaat in Fort Erie te vestigen."

Ze gingen naar Ottawa om te zien hoe hij er ginds bij zat. Het zag eruit zoals Jane McAuley het beschreven had - schamel.

"In een klein appartement had hij een tafel, metalen schappen tegen de wand die vol gestapeld waren met papier en een deur die van zijn scharnieren gehaald was en geschraagd werd door dozen van The Fatima Crusader als bureau. In zijn ijskast stonden een kom rijst en een blikje tonijn, die hij aanbood met ons te delen."

Pater Gruner twijfelde er eerst een tijdje over of hij naar Fort Erie zou verhuizen en overwoog in de Verenigde Staten zelf te gaan werken vanuit Constable, New York. Jane McAuley moedigde hem aan Fort Erie te kiezen, aangezien haar familieleden daar ook als vrijwilligers zouden willen werken.

In maart 1985 verhuisde het kantoor naar Fort Erie en Pater Gruner zelf volgde een maand later.

"Ik verhuisde naar Fort Erie met de persoonlijke toestemming van de bisschop" legt Pater Gruner uit. "Hij wist dat ik niet zomaar op visite kwam, maar om een eigendom voor het apostolaat te kopen. Vooraleer ik naar het bisdom van St. Catharines kwam, schreef ik naar Bisschop Thomas Fulton van St. Catharines. Ik vertelde hem dat ik erover dacht het kantoor naar hier te verhuizen en vroeg hem of hij daar problemen mee had. Hij schreef ons eigenlijk terug met de vraag wie ons er wilde. Ik antwoordde hem persoonlijk door een bezoek aan zijn bureau. Ik was opgelucht zijn mening over de voorgestelde verhuis te weten te komen toen ik hem ontmoette, tegen Kerstmis 1984. "We leven in een vrij land," zei hij duidelijk, aanduidend dat hij er geen bezwaar tegen had. Hij klaagde zelfs dat ik niet eerder naar hier gekomen was, omdat hij me dan wat eigendom van het bisdom had kunnen verkopen. Hij zou me later aan zijn vrij gegeven toestemming herinneren tijdens een bezoek aan zijn bureau in augustus 1988."

"Coralie Graham, die haar rozenkransgroep vertegenwoordigde, nam contact op met Bisschop Fulton ook om hem de vele handtekeningen van een petitie aan te bieden die het apostolaat en Pater Gruner toeliet zich hier te vestigen, waarop Zijne Excellentie antwoordde: ‘Dat zal niet nodig zijn.’"

"Wat de toestemming betreft, in augustus 1988, bezocht Mary Sedore, een werknemer en persoonlijke vriendin van Bisschop Fulton, samen met Coralie Graham en mijzelf de bisschop van Sint Catharina om over dingen die ons allen aanbelangden te praten. Tijdens deze discussie kwam de toestemming van de bisschop van 1985 ter sprake en Bisschop Fulton herinnerde zich, na wat nadenken, dat hij ons inderdaad de toelating had gegeven het apostolaat binnen zijn bisdom te vestigen in Fort Erie."

"Na juni 1985 vervielen de vergunningen in Ottawa, aangezien ik tegen dan in Fort Erie woonde. Bisschop Fulton gaf me er telefonisch nieuwe, elke maand tot november 1987. Toen kreeg ik ze schriftelijk, voor een periode van zes maanden, tot juni 1988. In januari 1988 schreef hij me een tweede brief waarin hij zei dat er een tikfout in de eerste had gestaan... dus hij verlengde de toestemming maar voor drie maanden, en dan verlengde hij ze weer. In feite liepen ze tot 1 juni 1988."

Coralie Graham herinnert zich de eerste dagen na de verhuis:

"Een maand nadat Pater Gruner naar Fort Erie was verhuisd, deed ik ‘s avonds en in de weekends vrijwilligerswerk door boeken te verschepen en administratief werk te doen. Uiteindelijk gaf ik mijn werk op om fulltime voor het apostolaat te werken. Ik heb het nooit betreurd, en ik heb nooit over mijn schouder gekeken. Ik leerde zelfs snel dat je leven wanneer je voor O.L.Vrouw werkt, een exprestrein wordt."

Er waren toch grote teleurstellingen. Het apostolaat wou zich kandidaat stellen om een verlaten school in Crystal Beach te kopen, niet ver van Fort Erie. Eerst werden ze tegengehouden door de stad, die juist speciale voorrechten wou doen gelden om het gebouw zelf te kopen om het aan een groepering in Fort Erie te geven. Hun plan werd betwist omdat het illegaal zou zijn en een misbruik van gemeentelijke privileges zou betekenen. De stad trok zich dan terug.

Men had het apostolaat de vraagprijs voor de school meegedeeld maar een private consultant raadde aan meer voor het gebouw te bieden aangezien gebouw en grond veel meer waarde hadden. Het advies werd opgevolgd en een bod voor verschillende duizenden dollars meer dan het voorgestelde bedrag, werd gedaan.

De volgende dag kwam het apostolaat te weten dat de verkoop aan een andere groepering was toegekend, die slechts 45 dollar meer geboden had, ondanks de duizenden dollars verschil tussen het bod en de voorgestelde prijs. Dit was verdacht, vooral omdat het apostolaat niet aanwezig mocht zijn bij het bieden.

Pater Gruner en het personeel hadden geleerd de effectiviteit van een nummer van The Fatima Crusader te meten aan de hoeveelheid problemen die ze ondervonden om het uit te brengen. Elke Crusader waaraan gewerkt werd, werd geblokkeerd door crisissen. Zij voelden zich verwant aan de pastoor van Ars. Juist op de dag dat ze besloten aan een nieuwe Crusader te beginnen, brak telkens totale verwarring los - personeel dat ziek was, waterleidingen die barstten, de verwarming die het begaf, voertuigen die het niet meer deden, het hele plafond dat lekte door een stortvloed van een regenbui - op een keer was het zo erg dat ze twee studenten inhuurden om de hele nacht emmers water te dragen. De elektriciteit die uitviel door een storm - Pater Gruner heeft aan Crusaders gewerkt bij het licht van kaarsen recht gehouden in lege frisdrankblikjes. Wanneer machines niet meer werkten, plakte het personeel er een miraculeuze medaille of een Sint Benedictus-medaille op, liet Pater Gruner ze zegenen, en ze kwamen weer op gang.

Als Pater Gruner in de buurt was, moest de duivel overuren werken om hem te sarren. Wanneer hij weg was, richtte de duivel zijn aandacht op degenen die achterbleven.

De uitgever van de Crusader vertelt:

"Voor we tot onze huidige omvang gegroeid waren, werkte ik soms tot 2, 3 of 4 uur in de morgen, alleen in het gebouw. Soms bleven anderen met me mee werken maar zij vertrokken en zeiden: ‘Ik weet niet hoe jij ‘s nachts kan werken’. Ze hoorden steeds voetstappen op het dak."

"Als Gruner weg is en belt om te vragen hoe het gaat, leerde ik uit ervaring dat zo gauw als ik ‘Goed’ antwoordde de chaos weer begon. Als hij een uur nadat hij vertrokken was, belde, begon het op dat moment. Als hij pas drie weken na zijn vertrek belde, bleef de verwarring ook zolang uit. Ik antwoordde niet meer met ‘Goed’ op de vraag. Maar recent vergiste ik me en antwoordde ik ‘Goed’, en 60 seconden later stond er voor mijn bureau een rij mensen met problemen."

Toch helpt de Hemel het apostolaat altijd de zwaarste moeilijkheden overwinnen, lijkt het, zo lang als ze volhielden en niet opgaven. Hun geloof liet hen niet in de steek. Wanneer ze voor 750.000 dollar schulden hadden en geen cent om ze te betalen, bracht Sint Jozef de fondsen aan om hen erdoor te helpen.

Een directeur van het apostolaat vertelt ons over een kant van Pater Gruner die alleen maar door de mensen die nauw met hem samenwerken opgemerkt wordt.

"Pater Gruner neemt zijn taak van rentmeester van de donaties die binnenkomen zeer serieus. Hoewel hij geen tijd heeft om ieders persoonlijke zorgen op te lossen, hielp hij jarenlang zelf de post openen. Hij was geregeld van de kaart door de moeilijkheden en offers van onze mensen en stond erop dat de vrijwilligers of het personeel geen geld mochten verspillen."

"Pater Gruner leefde volgens de regels die hij preekte. Sinds ik hem ken, trok Pater Gruner een schamele som van 500 dollar per maand uit voor zijn eigen levensonderhoud, voor werkdagen van 18 uur, zonder ooit vrijaf te nemen. Het is de gewoonte geworden dat ons Crusader personeel, Pater Gruner inbegrepen, twee dagen en nachten doorwerkt zonder slaap om de eindmeet te halen. Op zeker een moment hebben we zelfs volgehouden tot de derde dag. Dat was de keer dat Denise, onze Produktie Manager, zo moe was dat ze, toen ze op weg naar huis aan een stopteken stopte, niet meer wist waar ze was."

"Geen taak was te min voor Pater Gruner. Hij hielp het personeel postzegels likken, omslagen dichtplakken, vrachtwagens besturen en deed om het even wat nodig was om het werk gedaan te krijgen, om een stap dichter bij de toewijding van Rusland te komen."

"Tijdens het eerste jaar in Fort Erie huurden we een oude fabriek die 10 jaar leeg had gestaan. Het dak had gelekt en op de vloer lagen grote plassen water. We trokken erin en Bernie Dumelie en Frank Timms, altijd aanwezig met hun hemdsmouwen opgerold, maakten de plaats schoon en geschikt om in te werken. Bernies zuster, Virginia Halbach, en ‘moeder’, Martha Halbach, waren onze ‘gebedsmachines’, ze offerden rozenkrans na rozenkrans om ons door onze beproevingen heen te bidden."

"Geld was schaars en Pater Gruner wou geen cent meer spenderen dan nodig was. Daarom richtte hij in de fabriek een kamer voor zichzelf in. Zijn eerste jaar daar, had hij geen badkuip, geen warm water, geen verwarming en geen keukenfornuis of aanrecht. We installeerden een klein elektrisch verwarmingstoestel in zijn kamer. Hij kon zich alleen maar wassen in de toiletten van het personeel. Zijn fornuis was een oude petroleumkachel in het kantoor. Zijn tafel was een oude plank geschraagd door kartonnen dozen waarin Crusaders hadden gezeten.

"Hij klaagde nooit. We maakten ons allemaal zorgen, maar hij bleef maar verder sloffen, zoals de H. Louis de Montfort."

"Nu en dan publiceerden degenen die zich gedroegen als een troep wilde honden die om een stuk vlees vechten, opmerkingen zoals: ‘Wat doet Pater Gruner met al dat geld ?’ en dan moest ik steeds lachen en dacht: ‘Ze zouden maar eens moeten komen kijken’. De giften die Pater Gruner ontvangt, gaan naar de verspreiding van de volledige boodschap van Fatima. Al wie ons komt bezoeken kan zien dat het niet naar luxe gaat."

"Wanneer bureaucraten uit Rome probeerden Pater Gruner uit het apostolaat te zetten en hem ervan te verhinderen over Fatima te preken door middel van bedreigingen, verdachtmakingen, hem een ‘vagus’ te noemen, werden we een bedreigde soort. Maar we zijn er nog steeds."

*

Het is ook een historisch feit dat de intensiteit van de oppositie tegen personen die voor O.L.Vrouw werken direct evenredig is aan de effectiviteit van hun streven. De pogingen om Pater Gruners apostolaat te verwarren en te controleren waren het spiegelbeeld van de verwarringen die de boodschap van O.L.Vrouw probeerden te vervormen.

Het Blauwe Leger heeft lang een emotioneel slot gezet op de harten van de gelovige katholieken die zich herinnerden wat er in 1947 gebeurde en is lang de enige stem geweest die de boodschap propageerde. Het blijft nog altijd een formidabele vijand van de critici omwille van het historische sentiment dat het van zijn volgelingen heeft geërfd over de decennia heen.

In de vroege jaren ’80 echter, leek het erop dat het Blauwe Leger haar karakteristieke onafhankelijkheid en kracht aan het verliezen was. Hetgeen het meest hun veranderde houding deed vermoeden was de manier waarop het leger wat de exacte uitvoering van de toewijding van Rusland betrof, plotseling een soort van politiek relativisme aan de dag legde.

In een uittreksel uit een interview met Zuster Lucia, dat in september 1985 in Sol de Fatima (het tijdschrift van de Spaanse afdeling van het Blauwe Leger) verscheen, werd het geheim van Fatima beschouwd in het licht van recente gebeurtenissen in de Kerk in 1985. (Het artikel was van vitaal belang. Het valse interview in Soul Magazine⁷² van 1982 was door Abbé Caillon en Pater Paul Leonard⁷³, onder anderen⁷⁴, ontkracht en belachelijk gemaakt.)

Uittreksel uit het interview, gepubliceerd in september 1985 in Sol de Fatima, Spanje :

Vraag: Op welk moment van het geheim van Fatima bevinden we ons ?

Zuster Lucia: Ik denk dat we momenteel leven in de periode waarin Rusland haar fouten doorheen de hele wereld aan het verspreiden is.

Vraag: Moeten we hieruit opmaken dat Rusland de hele wereld aan het veroveren is ?

Zuster Lucia: Ja.

Vraag: Johannes Paulus II had alle bisschoppen uitgenodigd hem te vergezellen in de toewijding van Rusland, die hij op 13 mei 1982 in Fatima ging uitspreken en die hij aan het einde van het Heilige Jaar in Rome op 25 maart 1984 voor het originele beeld van O.L.Vrouw van Fatima ging hernieuwen. Heeft hij daardoor niet uitgevoerd wat er in Tuy gevraagd werd ?

Zuster Lucia: De bisschoppen hebben niet meegedaan en Rusland werd niet vermeld.

Vraag: De toewijding is dus niet uitgevoerd op de wijze die O.L.Vrouw had gevraagd ?

Zuster Lucia: Neen. Vele bisschoppen hechtten geen belang aan dit feit.

Zo stond het vesting van het Blauwe Leger er voor, toen het enkele elementaire veranderingen onderging in 1985-86. De veranderingen hadden plaats tegen een achtergrond van erg precieze en specifieke zorgen van de Heilige Vader. Hamish Fraser legde uit:

"In verband met ten minste een ding kan er geen twijfel bestaan - het besef van de Heilige Vader van de noodzaak van de collegiale toewijding van Rusland... Want in twee jaar tijd heeft hij de wereld al drie keer toegewijd ... en op de derde keer (25 maart 1984) heeft hij de bisschoppen gevraagd mee te doen ... in het uitspreken van de toewijding."

"Bovendien zei hij op elke gelegenheid dat hij besefte ... dat de toewijding zoals ze door O.L.Vrouw was gevraagd nog moest uitgevoerd worden."

"Laat daarom niemand doen alsof de collegiale toewijding van Rusland... de Heilige Vader⁷⁵ niet bezighoudt."

Waarom is ze dan niet naar behoren uitgevoerd ?

"Uit de ongerustheid van de Heilige Vader omtrent de towijding enerzijds, en de schandalige vijandelijkheid die het (zijn) verzoek om de deelname van de bisschoppen in de toewijding van 25 maart 1984 uitlokte anderzijds, kunnen we met morele zekerheid afleiden dat een ding in het bijzonder tot nu toe de Heilige Vader verhinderd heeft het bevel te geven dat de bisschoppen van de universele Kerk hem moeten vergezellen ... in de toewijding van Rusland; namelijk zijn vrees dat deze daad een formeel schisma zou kunnen uitlokken." (schuin schrift toegevoegd door de auteur)

Waarom werken de bisschoppen O.L.Vrouw van Fatima tegen ? Eens te meer biedt Hamish Fraser een verbazingwekkende uitleg.

"Er zijn verschillende redenen waarom zoveel bisschoppen letterlijk rood worden wanneer de boodschap van Fatima vernoemd wordt":

"1) Fatima veroordeelt de nieuwe catechismus! In vele door het episcopaat goedgekeurde catecheseteksten, wordt de hel amper vernoemd, en dan zeker niet als iets dat heel serieus genomen moet worden. Dit ondanks het feit dat de Maagd in de Cova . . . het nodig vond de drie jonge zieners een afschrikwekkend visioen van de hel te geven:"

"2) Fatima keurt seksuele opvoeding af! Vele bisschoppen hebben in tegenspraak met zowel Humane Vitae als Familiaris Consortio, die de noodzaak van zedigheid en kuisheid en de zonde van de contraceptie benadrukken, katholieke scholen verdachte vormen van seksuele opvoeding opgelegd, waarvan er sommigen grenzen aan pornografie. O.L.Vrouw...deed enorme moeite om de noodzaak van strikte trouw aan de morele leer van de Kerk en vooral de noodzaak van zedigheid en kuisheid te benadrukken. Ze zei aan Jacinta, de jongste van de drie zieners: ‘De zonden die de meeste zielen naar de hel leiden, zijn de zonden van het vlees⁷⁶.’"

Zoals Jacinta zelf later herhaalde: "De Moeder van God wilt dat meer maagdelijke zielen zich aan de gelofte van kuisheid zouden binden. Wee de vrouwen die het aan zedigheid ontbreekt⁷⁷."

Hamish gaat verder, "De vrees van de Paus is gebaseerd op zijn besef dat een werkelijk episcopaal schisma al wijdverspreid is in verschillende delen van de wereld ... In een tijdperk waarin grote aantallen bisschoppen geobsedeerd zijn door de notie van collegialiteit, wekt niets bij hen grotere woede op dan eraan herinnerd te worden dat de Koningin van de Hemel geëist heeft dat ze collegiaal samen met de Paus Rusland aan Haar Onbevlekt Hart toewijden."

"Met andere woorden, de eerste en belangrijkste reden waarom Fatima ondraaglijk is voor zoveel bisschoppen, en waarom zij ook problemen hebben met de pauselijke autoriteit, is dat terwijl vòòr Vaticaan II de Pausen Rusland consequent als ‘intrinsiek’ slecht hadden veroordeeld, de meeste episcopale conferenties sinds Vaticaan II er nu lijken van uit te gaan dat niet het communisme, maar het anticommunisme onder om het even welke vorm ‘intrinsiek’ slecht is."

"Waarom dateert deze verandering in de episcopale houding van Vaticaan II ? Hoofdzakelijk omwille van de Vaticaan-Moskou overeenkomst die het Kremlin verzekerde dat als er Russische Orthodoxe waarnemers naar Vaticaan II gestuurd zouden worden, het communisme niet behandeld zou worden door het concilie. Dat werd het ook niet. Het was door deze misdadige nalatigheid dat het na het tweede concilie mogelijk werd voor te wenden dat het communisme geoorloofd was geworden en dit zelfs in naam van het concilie te doen. Deze criminele nalatigheid is er de reden van dat het mogelijk werd een alliantie tussen katholieken en communisten te vormen en een ‘Bevrijdingstheologie" te schrijven, die simpelweg revolutionair marxisme is in een ‘christelijke’ vermomming."

"In het kort," zegt Hamish, "als zoveel bisschoppen de boodschap van O.L.Vrouw van Fatima verachten is dit zo omdat haar verwijzing naar de fouten van Rusland een veroordeling inhoudt van het beleid van bijna alle door het episcopaat goedgekeurde ‘Gerechtigheids- en Vredes Commissies en dat van katholieke ‘Ontwikkelings-agentschappen’ zoals CAFOD (Engeland), SCIAF (Schotland), Trocaire (Ierland) en CCFD (Frankrijk). Want deze organisaties geven vandaag ‘de revolutie’ een basis voor het ‘volksfront’ dat ze zo graag wou opzetten tegen de besliste oppositie van de pre-conciliaire Kerk; een ‘volksfront’ dat overal subversie promoot door christenen en vooral katholieken te mobiliseren om de revolutionaire strijd te steunen, vooral in de Filipijnen, Zuid Afrika, en Centraal Amerika, gebieden die Moskou zeker wil destabiliseren om haar imperialistische ambities te voltooien."

"Om volstrekt eerlijk te zijn, als de Heilige Vader het tot nu toe niet mogelijk heeft gevonden om aan het verzoek van de Hemel te voldoen, is dit omdat hij er zich van bewust is dat hij nu met een hoop modernistische bisschoppen, die alleen in naam katholiek zijn, moet wedijveren, het gevolg van een beleid dat nagestreefd werd door post-conciliaire nuntiussen en apostolische gezanten."

"Daarom is er maar één manier waarop de Heilige Vader de eis van O.L.Vrouw van Fatima kan opvolgen. Hij zou verplicht zijn alle bisschoppen te bevelen hem collegiaal te vergezellen in de toewijding van Rusland aan Maria’s Onbevlekt Hart en hen uit hun ambt te zetten in het geval dat ze weigeren ..."

"Het is inderdaad twijfelachtig dat er in het verleden ooit een paus geweest is die zo geconfronteerd werd met omstandigheden die zo vooringenomen waren tegen het uitoefenen van Pauselijke autoriteit, als nu, in het spoor van Vaticaan II. Het is zeker dat niemand die de huidige situatie volledig begrijpt, zo dom zou zijn de Heilige Vader te berispen of zelfs maar af te keuren omdat hij tot nu toe niet in de mogelijkheid heeft verkeerd te doen wat manifest nodig is om de katholieke orde te herstellen."

"En dit ondanks het feit dat actie manifest noodzakelijk is. Het is noodzakelijk omdat, hoe langer het feitelijk schisma getolereerd wordt, hoe meer weerspannig de bisschoppen zullen worden, want elke dag geraken ze meer gewoon hun zin te krijgen, namelijk al de voordelen van een feitelijk schisma te kunnen genieten en geen van de nadelen van een formeel schisma te moeten dragen."

"Bovendien wordt, hoe langer het feitelijk schisma bestaat, de waarschijnlijkheid groter dat die bisschoppen hun kudde meeslepen in het geval van een formeel schisma⁷⁸."

Hamish verkondigde dit in november 1985 op de eerste Fatima Conferentie in Vaticaanstad die door Pater Gruner gesponsord werd. Er is in de Kerk en de wereld veel gebeurd in de voorbije elf jaar om de houding van de bisschoppen tegenover de toewijding van Rusland te veranderen. Niet in het minst de aanhoudende campagne door Pater Gruner en zijn medewerkers om de bisschoppen te leren over het bevel van O.L.Vrouw van Fatima.

Hamish stierf in oktober 1986. Ongetwijfeld worden er vandaag nog altijd bisschoppen opgezet tegen de toewijding omwille van de motieven die Hamish hierboven beschreef. Niettemin, had hij vandaag nog geleefd, hij zou misschien geneigd zijn te concluderen, zoals Pater Gruner dat deed uit zijn uitgebreide correspondentie en persoonlijke gesprekken met bisschoppen, dat de meeste bisschoppen, eens ze fatsoenlijk geïnformeerd zijn over Fatima, waarschijnlijk de Heilige Vader zouden vergezellen in zijn toewijding van Rusland, als hij hen dit zou vragen. Dit standpunt werd publiekelijk ingenomen door Aartsbisschop Milingo in zijn toespraak op de Fatima Vredesconferentie die in november 1994 werd gehouden in Mexico. (Zie Appendix IV.)

In 1985-1986 begonnen ‘semi-officiële’ bronnen en het Blauwe Leger, ondanks al de bewijzen van het tegendeel, te publiceren en vol te houden dat de toewijding eindelijk uitgevoerd was op 25 maart 1984, in Rome.

Waarom dan, blijft het Blauwe Leger, tegen al de voorhanden zijnde bewijzen in, verwarring verspreiden ? Het Blauwe Leger bleek geïnfiltreerd en gecompromitteerd. Volgens Pater Leonard: "De leiding van het Wereld apostolaat van Fatima (alias het Blauwe Leger) heeft koppig en ongestraft de boodschap van O.L.Vrouw vervalst in een poging om de tegenstrijdigheid tussen de boodschap van Fatima en de Vaticaan-Moskou overeenkomst te doen verdwijnen en beide met elkaar te verzoenen⁷⁹.

In het nummer van Soul Magazine van maart/april 1986 lezen we op pag. 22: "De collegiale toewijding (werd) ... uitgevoerd door Paus Johannes II samen met alle bisschoppen van de wereld op het Sint Pietersplein op 25 maart 1984 ... Daar sprak de Paus samen met alle bisschoppen van de wereld de toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria uit. Zoals het in de verschijningen van 13 juni 1929 gevraagd was.

Dan staat er op pagina 9 van hetzelfde nummer: "De Heilige Vader ging verder en wijdde de wereld toe aan het Onbevlekte Hart van Maria ... in overeenstemming met het verzoek van O.L.Vrouw toen Zij zei: ‘Ik zal om de toewijding van de wereld aan mijn Onbevlekte Hart vragen...⁸⁰’"

Bij zo’n duidelijke misinterpretatie van de gekende feiten in het tijdschrift nam Pater Leonard, aangemoedigd door Pater Gruner, de verdediging van O.L.Vrouw op zich, uitdrukkelijk zeggend dat O.L.Vrouw nooit om de toewijding van de wereld had gevraagd maar duidelijk...Rusland had gespecificeerd. Pater Leonard zag de redenering die hier achter stak klaar in en verwoordde ze in scherpe zinnen :

"De ware boodschap van O.L.Vrouw van Fatima werd verborgen omdat ze niet overeen kwam met kardinaal Casar ... pro-communistische Vaticaan-Moskou ostpolitik⁸¹."

Wat Pater Leonard bedoeld is dat deze desinformatie opzettelijk gebeurde om zoveel verwarring rond de kwestie van de toewijding⁸² te zaaien dat de leken afhaakten en de Paus geen bron van steun in hen zou vinden. Dit doet ons denken aan wat Pater Jozef de Sainte-Marie zei over de verwarring die door het Blauwe Leger en Soul Magazine gezaaid werd rond de toewijding in 1982/83: "Tot nu hebben ze de verwarring van geesten, de verdeling van harten en de verspilling van krachten veroorzaakt.⁸³"

Dit "listige plan moest een verborgen maar niettemin duidelijk doel bereiken: een eind maken aan de publieke campagne voor de collegiale toewijding van Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria⁸⁴," zei Pater Leonard over de leiding van het Blauwe Leger.

Het leek er wel op of, eens onder de mantel van het Blauw Leger, de meest eerbiedwaardige Amerikaanse bisschoppen zich verplicht voelen de gelovigen af te leiden van wat O.L.Vrouw aan de hiërarchie gevraagd heeft, om integendeel de last van deze smeekbede te leggen op de gelovigen die O.L.Vrouw toch al gehoorzaamden. De Voorzitter van het Blauwe Leger in de Verenigde Staten, Bisschop Jerome J. Hastrich, verkondigde in Soul Magazine van maart/april 1984, op pag. 5: "We zouden misschien wel expliciet voor Rusland willen bidden als we dat zouden wensen, maar in onze openbare toespraken vermijden we liever de delicate balans te verstoren in internationale kwesties, waarvoor de Heilige Stoel zoveel moeite moet doen om ze onder controle te houden. We moeten afzien van het vervullen van het verzoek van O.L.Vrouw opdat we de communisten niet zouden beledigen, want zelfs Russen die geen christenen zijn hebben misschien een afkeer van de idee dat ze bekeerd moeten worden."

In een verklaring die hen weinig vrienden in het Vaticaan zou maken, antwoordden Pater Gruner en Leonard met de volgende samenvatting: "Het Blauwe Leger is veranderd in een instrument in de Vaticaan-Moskou ostpolitik van kardinaal Casaroli, dat de Paus en de bisschoppen ervan moest verhinderen de wens van O.L.Vrouw van Fatima uit te voeren, dit alles omwille van een kortzichtige politiek van verzoening, compromis en overgave aan het communisme."

Pater Gruner bleef zijn belangrijkste punt doordrukken: God eist de plechtige openbare toewijding van Rusland door de Paus en al de bisschoppen van de wereld. God eist bovendien dat dit in deze generatie gebeurt.⁸⁵

De Vaticaan-Moskou overeenkomst had in feite een wig tussen Pater Gruners apostolaat en het Blauwe Leger gedreven.

"We kunnen niet akkoord gaan met John Hafferts visie dat het Vaticaan Moskou te slim af was in deze overeenkomst en dat door deze overeenkomst de Kerk beter af is⁸⁶."

"Het communisme voert meer dan alleen maar een woordenoorlog. Het is een totale oorlog op alle fronten tegen God..⁸⁷."

"Het gevecht door de militante atheïsten van het Oosten en het Westen is op een punt gericht: de katholieke Kerk. Beiden proberen gelovigen weg te rukken van de uitoefening van hun geloof, van het Woord van God, van gebed en de sacramenten, het middel tot de genade die we allemaal nodig hebben om onze zielen te redden⁸⁸."

Pater Leonard voegde eraan toe: "kardinaal Casaroli, die Staatssecretaris aan het hoofd van het hele Vaticaans diplomatiek corps is, houdt nog steeds vast aan de Vaticaan-Moskou overeenkomst. Hij demonstreerde dit recent door duidelijk te maken dat hij geen verantwoordelijkheid opnam voor de anti-communistische inhoud van de richtlijn over bevrijdingstheologie die op 3 september 1984 door kardinaal Ratzinger uitgegeven werd en hij ontkende dat hij voor deze richtlijn zelfs maar geraadpleegd zou zijn⁸⁹."

De Voorzitter van het Blauwe Leger van de Verenigde Staten, Bisschop Hastrich, stelde in het nummer van maart/april 1984 van Soul Magazine (dat verscheen voor de toewijding van 1984) dat in plaats van voor de bekering van Rusland te bidden, "We eerder zouden moeten bidden dat leden van het Blauwe Leger zo zouden bidden en vasten dat ze zelf grondig bekeerd worden...bidden voor de ‘bekering’ van Rusland mag dan al lijken op een stier een rode vlag voorhouden ... en zo kan het misschien veiliger zijn te bidden voor wereldvrede."

Zo intens was hun wens de campagne voor de toewijding eens en voor altijd te stoppen, dat de ‘dromers’ uit het oog verloren wat de Sovjets eigenlijk allemaal zeiden en deden. Op het einde van november 1986 vroeg Sovjetleider Michael Gorbachow, in een toespraak in Tashkent, om een "stevige en compromisloze strijd tegen religieuze fenomenen." Tot zover de verandering in de Sovjet Unie. Tot zover de bekering van Rusland. Tot zover de toewijding van 1984.

Gorbachow verklaarde: "We moeten vooral streng zijn met communisten en ervaren ambtenaren, vooral diegenen die zeggen dat ze onze moraal en idealen verdedigen maar in feite helpen de achterlijke inzichten te verspreiden en zelf deelnemen aan godsdienstige plechtigheden⁹⁰."

De timing en de locatie van de toespraak gaven Moskous zorgen weer om de Islamitische fundamentalistische wederopstanding, Tashkent was immers het centrum van een voornamelijk Islamitische bevolking. De voorkeur die de media voor Gorbachow hadden kennende, was het niet verwonderlijk dat ze deze blunder in het anders zo gladde publieke optreden van de leider niet uitzonden of publiceerden. Stel je toch maar de krantenkoppen voor in het geval hij deze uitspraak in, zeg maar, Rome zelf had gedaan.

Ongetwijfeld zouden zelfs die bisschoppen die nog steeds verrukt waren door de desoriëntatie van de Vaticaan-Moskou overeenkomst, redenen gevonden hebben om Gorbachows toespraak te bejubelen.

Als reactie hierop is de boodschap van Pater Gruner tijdens de laatste jaren meer en meer scherp geworden. Hij zegt..."ALLEEN O.L.Vrouw kan ons helpen, zoals Zij Zelf in Fatima duidelijk benadrukte. Alleen wanneer de Paus en de bisschoppen aan haar verzoek voldoen door op hetzelfde moment tijdens een plechtige en openbare dienst Rusland aan het Onbevlekte Hart van Maria toe te wijden, kan er vrede zijn. Er is zeker en vast geen enkele andere oplossing."

Pater Gruner had voor zichzelf en het apostolaat een route in kaart gebracht die hen binnen het bereik van de Vaticaanse bureaucratie zou brengen. In feite was het toezicht al begonnen.