DEEL TWEE

POLITIEK TEGENOVER
GEBED

Hoofdstuk 9

Het netwerk

Op het einde van juli 1989 ontving Pater Gruner een hoogst ongewone brief van kardinaal Antonio Innocenti, de Prefect van de Congregatie van de Geestelijken. Het was het kerkelijke equivalent van een bombrief:

"Deze Congregatie heeft jouw geval, dat een serieuze bezorgdheid opwekt aan de kant van de Heilige Stoel, sedert een lange tijd gevolgd..."

Geval ? Welk geval ? En waarom was de "Heilige Stoel" - dat wil zeggen, bepaalde elementen in de Vaticaanse bureaucratie - er "serieus bezorgd" over ? De rest van de "Innocenti interventie" lezend, zag Pater Gruner een patroon dat zichzelf zou blijven herhalen in de komende jaren.

De brief deed de moeite niet de vragen te beantwoorden die hij opriep; hij definieerde zijn doel niet. Er werd niet uitgelegd waaruit het "geval" van Pater Gruner bestond of waarom het aanleiding gaf tot "serieuze bezorgdheid" bij de Heilige Stoel. In plaats daarvan verklaarde kardinaal Innocenti gewoon welk resultaat hij wenste, en van Pater Gruner werd natuurlijk verwacht dat hij toegaf zonder de mogelijkheid gekregen te hebben een proces van kerkelijk recht te doorlopen. Pater Gruner moest tegen 30 september een andere bisschop vinden of anders terugkeren naar Avellino. Dit zou natuurlijk het einde van het apostolaat betekenen.

Een basisregel uit het kerkelijk recht schoot Pater Gruner te binnen terwijl hij de "Innocenti interventie" las. De bisschop van Avellino had zo’n bevel niet zelf gegeven en kardinaal Innocenti had het recht niet dit in de plaats van de bisschop te doen. Een bisschop is de leider van zijn eigen bisdom en moet alleen verantwoording afleggen aan de Paus, niet aan de Congregatie van de Geestelijken. De interventie was bijgevolg simpelweg niet geldig.

Pater Gruner antwoordde op de interventie in een brief waarin hij, onder andere, aanstipte dat een kardinaal van de Vaticaanse Congregatie niet het recht had het bisdom van Avellino te besturen. Voor de vorm bezorgde hij tijdens een algemene audiëntie in januari van het volgende jaar aan de Paus zelf ook een kopie van formeel beroep tegen kardinaal Innocenti. Daarna werd er niets meer over de "Innocenti interventie" vernomen. En kardinaal Innocenti liet niets meer van zich horen in verband met het "geval" van Pater Gruner. Later zou een bevriende insider van het Vaticaan Pater Gruner vertellen dat kardinaal Innocenti had gezegd dat de naam van Pater Nicholas Gruner in zijn bijzijn nooit meer vernoemd mocht worden.

Ook al leidde de "Innocenti interventie" nergens toe, ze was toch de voorbode van latere ontwikkelingen in het "geval" van Pater Gruner. Vele van die ontwikkelingen zouden geen precedenten in de annalen van het kerkelijk recht hebben, maar ze zouden wel parallellen vertonen met vroeger misbruik tegenover priesters en prelaten die een belemmering vormden voor de uitvoerders van de ostpolitik.

Om te begrijpen hoe zeer vele priesters vandaag nog te lijden hebben onder de bureaucratie van de Kerk die ze beloofden te dienen tot aan hun dood, moeten we niet verder kijken dan naar Pater Augustine Fuentes en kardinaal Mindzenty. Het is nuttig hun geschiedenis hier te bespreken in een poging de duidelijke parallellen met Pater Gruner te begrijpen.

Op 26 december 1957 hield Pater Augustine Fuentes een beroemd interview met Zuster Lucia. Het werd gepubliceerd in juli 1958 en zou in de toekomst geregeld herdrukt worden in de tijdschriften van de wereld⁹¹. Een volledig jaar verstreek vooraleer iemand met "autoriteit" beweerde dat het niet authentiek was. Op 2 juli 1959, negen maanden na de dood van Pius XII, publiceerde een anonieme verantwoordelijke van het bisdom (die tot op vandaag niet geïdentificeerd blijft) in het bulletin van het bisdom van Coimbra dat Pater Fuentes gelogen had en het interview uit zijn duim gezogen had.⁹² Hij suggereerde dat Zuster Lucia de dingen die in het interview weergegeven werden niet gezegd had. Pater Fuentes’ eigen aartsbisschop van Vera Cruz, en de kardinaal Primaat van Mexico getuigden openbaar dat Pater Fuentes een eerlijk en goed priester was die de verdachtmakingen van het anonieme "nieuws" bulletin⁹³ niet verdiende. Toch was het anonieme bulletin van het bisdom van Coimbra succesvol in het onderdrukken van de ware verklaringen van Zuster Lucia en slaagde het erin Pater Fuentes te laten ontslaan van zijn post als vice-postulator voor de zaligverklaring en canonisering van Jacinta en Francisco⁹⁴. Het is interessant dat hij vervangen werd door dezelfde persoon die er nu door Frère François van beschuldigd wordt verantwoordelijk te zijn voor de valse brieven van Zuster Lucia in 1989: Pater Luis Kondor⁹⁵.

Pater Leonard zegt: "Natuurlijk is het manifest oneerlijk en onrechtvaardig wat men Pater Fuentes aangedaan heeft. Het is duidelijk dat als de verantwoordelijke van het bisdom van Coimbra of iemand anders niet achter zijn woorden wil staan, als hij geen verantwoordelijkheid wil opnemen voor zijn "officiële" daden, niemand zijn anonieme woorden en daden serieus moet nemen. Er is hier duidelijk sprake van een machtige figuur die niet wil dat zijn daden door iemand in twijfel getrokken worden, onderzocht of weerlegd, of aan gerechtelijke procedures onderworpen worden. Hij wil zijn mening, veroordeling en beslissing aan iedereen opdringen. Met andere woorden, het zijn de daden van iemand die geen autoriteit erkent, maar zijn eigen wil oplegt, hoewel hij daar niet toe gerechtigd is. Alle autoriteit van mensen over andere mensen komt van God, maar God geeft niemand, niet de President, niet de Eerste Minister, niet de Paus of de rechter van de Hoge Raad de autoriteit te bevelen of te veroordelen tenzij die persoon persoonlijk (en daarom niet anoniem) de verantwoordelijkheid opneemt voor zijn autoritaire, officiële daden."

Pater Gruner merkt op: "De hele natuur van het recht, die in acht genomen moet worden als een maatschappij niet omvergeworpen wil worden door een geheime maatschappij, is dat degenen met autoriteit publieke verantwoordelijkheid moeten dragen voor hun officiële daden. Deze houding is een fundamentele vereiste voor natuurlijke wetgeving⁹⁶."

Onwaarschijnlijk genoeg, heeft men een vergelijkbare stunt uitgehaald met niemand minder dan een kardinaal van de Rooms-katholieke Kerk. In 1975 werd er een verklaring gepubliceerd die verkondigde dat kardinaal Mindzenty ontslag genomen had als Aartsbisschop van Esztergom en Primaat van Hongarije. De kardinaal weerlegde dit ogenblikkelijk: "Ik heb geen ontslag genomen en ik kan dat momenteel ook niet doen omwille van alles wat er aan de hand is in Hongarije vandaag dat zielen bedreigt.⁹⁷" Hier was het een kardinaal, een van de kiezers van de Paus, een Prins van de Kerk, maar zelfs dat schrok zekere bureaucraten uit het Vaticaan niet af hem van zijn functie te ontheffen en tegelijkertijd de indruk wekken dat hij dat vrijwillig deed.

Door de moedige houding die kardinaal Mindzenty aannam, overwon de waarheid. Hij schreef:

"Op 5 februari 1974 werd de aankondiging van mijn ontslag van de Stoel van Esztergom gepubliceerd. De volgende dag werd ik, tot mijn groot verdriet, gedwongen een correctie door mijn bureau te laten afkondigen:"

"Verschillende nieuwsagentschappen hebben de beslissing van het Vaticaan zo doorgegeven om de indruk te wekken dat kardinaal Mindzenty vrijwillig zijn post opgaf. De agentschappen benadrukten bovendien dat er vóór de pauselijke beslissing een intense briefwisseling tussen het Vaticaan en de kardinaal-aartsbisschop, die in Wenen woont, is geweest. Sommige personen hebben daaruit de conclusie getrokken dat er een overeenkomst werd bereikt over zijn beslissing tussen het Vaticaan en de Hongaarse primaat. In het belang van de waarheid heeft de kardinaal zijn bureau geautoriseerd de volgende verklaring af te leggen: Kardinaal Mindzenty heeft geen afstand gedaan van zijn taak als Aartsbisschop en van de eer van het Primaatschap van Hongarije. De beslissing werd door de Heilige Stoel alléén genomen.

Na lang en ernstig nagedacht te hebben rechtvaardigt de kardinaal zijn houding tegenover deze kwestie als volgt:

1. Hongarije en de katholieke Kerk van Hongarije zijn niet vrij.
2. De leiding van het Hongaars bisdom berust bij een kerkelijke administratie die opgericht is en gecontroleerd wordt door het communistische regime.
3. Niet een aartsbisschop of apostolische administrateur bevindt zich in de mogelijkheid om de samenstelling of de werking van de eerder vermelde kerkelijke administratie te veranderen.
4. Het regime beslist wie de kerkelijke functies bekleedt en voor hoelang. Bovendien beslist het regime ook welke personen door de bisschoppen tot priester mogen gewijd worden.
5. De vrijheid van geest en religie die door de grondwet gegarandeerd wordt, is in werkelijkheid onbestaande. "Facultatieve" religieuze opvoeding is uit de scholen in de steden en de grotere plaatsen verbannen. Momenteel gaat de strijd voor facultatief religieus onderwijs in de scholen onverminderd door in de kleinere gemeenschappen. Jonge mensen worden, in tegenstelling tot de wensen van hun ouders, in een uitsluitend atheïstische sfeer opgevoed. Gelovigen worden gediscrimineerd in vele gebieden van het dagelijks leven. godsdienstleraars zijn onlangs voor de keuze tussen hun beroep en hun godsdienst gesteld.
6. De aanstelling van bisschoppen of apostolische administrators zonder de eliminatie van de eerder vermelde problemen lost de problemen van de Hongaarse Kerk niet op. De installatie van "vredespriesters" op belangrijke kerkelijke posten heeft het vertrouwen van trouwe priesters en leken in de hoge administratie van de Kerk ondermijnd. In deze erge omstandigheden kan Kardinaal Mindzenty niet aftreden.

Dit is het pad dat ik tot het einde bewandeld heb en dit is de reden waarom ik tot volledige en totale verbanning ben gekomen⁹⁸.

Pater Marcel Nault zei over de ervaringen van kardinaal Mindzenty:

"In de Handelingen van de Apostelen, hoofdstuk 20 (Vers 28-31), waarschuwt de H. Paulus de bisschoppen dat er uit hun eigen midden perverse mannen zullen opstaan om de gelovigen aan hun kant te krijgen. Hij raadt hen aan om waakzaam en niet goedgelovig te zijn. De H. Judas, in vers 4 van zijn brief, zegt dat infiltranten de Kerk zullen binnendringen. In de Apocalyps kunnen we lezen over het valse lam met twee horens. Dit vals lam stelt slechte bisschoppen voor. De twee horens symboliseren de twee punten op de mijter van de bisschoppen die, hoewel ze er lief als een lam uitzien, eigenlijk vals zijn⁹⁹. Eigenlijk refereert het derde geheim, zoals we geleerd hebben uit Frère Michels grondig onderzoek, duidelijk aan de verantwoordelijkheid van een aantal leden van de hiërarchie voor de huidige toestand van afvalligheid binnen de katholieke Kerk vandaag¹⁰⁰. En zoals we gezien hebben werd deze infiltratie in de hiërarchie voorspeld in de Heilige Schrift.

"Dan lijkt het dat we al met de ‘last’ van het derde geheim opgescheept zitten, namelijk de infiltratie van de hoogste regionen van de Kerk in de afvalligheid die heel het christendom treft. Dat zou kunnen verklaren waarom een paar mensen uit die regionen zo hard werken om Pater Gruner in opspraak te brengen. Simpel gezegd, als Pater Gruner erin slaagt de aandacht van de katholieke gelovigen te vestigen op deze valse lammeren en hun plannen, zodat de gelovigen zich kunnen beschermen voor deze valse profeten, en als het hem zou lukken het derde geheim onthuld te krijgen, dan zou, natuurlijk, hun spel uit zijn en zouden de katholieken van heel de wereld opstaan om zich te verdedigen tegen deze indringers."

"Dezelfde valse herders gaan natuurlijk alles wat binnen hun mogelijkheden ligt doen om zichzelf te beschermen voor de onthullingen die de bekendmaking van het derde geheim met zich zal brengen."

Zuster Lucia zelf is het zwijgen opgelegd sinds 1960. Zouden ze proberen Pater Gruner het zwijgen op te leggen ? Ze wisten zeker dat hij zich niet door gehoorzaamheid gebonden voelde om over de Vaticaan-Moskou overeenkomst te zwijgen. Het voorwendsel dat "Pater Gruner ons moet gehoorzamen" ging ook niet op in het geval van de "Innocenti interventie". Maar er bestonden andere manieren om zich te ontdoen van een weerbarstige priester. De gevallen van Fuentes en Mindzenty hebben dat al duidelijk gemaakt.

Pater Gruners en kardinaal Mindzenty’s geval zouden opvallend gelijk blijken, ook al zou Pater Gruner het er niet mee eens zijn dat hij vergeleken werd met de grote prelaat. Door het type val dat men voor hen had uitgezet, door de isolatie die ze beiden ondergaan en door hun strijd ertegen, zouden deze twee gevallen perfect illustreren wat Pater Leonard het "verval van morele leiding in de bureaucratie van de katholieke Kerk in deze eeuw" noemt.

De grote H. Athanasius werd vijf verschillende keren uit zijn bisdom verbannen door de Bisschoppenconferentie van Egypte. Hij bracht ten minste 17 jaar van zijn leven in ballingschap door. Hij werd zelfs "geëxcommuniceerd" door Paus Liberius, die de eerste paus uit de vroege Kerk zou zijn die niet gecanoniseerd werd. Athanasius bleef preken en priesters wijden ondanks de "excommunicatie".

Een andere heilige, de H. Johannes Gualberto, ging naar de bureaucraten in Rome en beklaagde zich tegen hen over de aartsbisschop van Florence, die bepaalde bureaucraten had omgekocht om als bisschop aangesteld te worden. De bureaucraten wilden niet naar deze heilige luisteren. Bijgevolg bepleitte hij zijn zaak direct voor het volk en God bewerkstelligde een openbaar mirakel, op verzoek van de H. Johannes Gualberto, om te bewijzen dat hij de waarheid vertelde. Het volk verjaagde de corrupte bisschop uit de stad. Wat we hier uit leren, is dat God verwacht dat geestelijken direct naar het volk gaan om de Kerk te beschermen als ambtenaren uit het Vaticaan niet naar hen willen luisteren. Geestelijken uit de "frontlinies" moeten de katholieke gelovigen groeperen in deze tijden van verwarring en bedrog. Zij moeten naar de mensen gaan, zodat deze wakker geschud worden en doen wat ze kunnen om de crisis te weerstaan en te overwinnen.

Er staat natuurlijk ook een voorbeeld in de Heilige Schrift waar de H.Petrus berispt wordt door de H.Paulus en door hem aangezet wordt het geloof en de Kerk te beschermen. Heiligen en kerkeleraren zijn het erover eens dat de H.Paulus gelijk had.

Welke geheime krachten steunen een priester wanneer de bureaucratie van de Kerk waaraan hij zijn leven opgeofferd heeft, het goede dat hij heeft gedaan wil uitwissen, het goede dat hij nog wil doen probeert te verhinderen en alle bewijzen van hun hand hierin willen uitwissen. De Hemel alleen mag het weten!

Het is een triest en vaak vergeten feit van de geschiedenis van de conciliaire Kerk dat de twee bisschoppen die ze "geëxcommuniceerd" heeft omwille van hun verdediging van de traditionele H.Mis, Aartsbisschop Lefebvre en Bisschop de Castro Meyer, tegelijkertijd onder de internationale groep van bisschoppen, de twee luidste tegenstanders waren tegen het beleid van Vaticaan II dat het communisme wou doodzwijgen¹⁰¹. Het kan niet alléén maar toeval zijn.

De ontknoping tussen Pater Gruner en de bureaucraten was onvermijdelijk. Door de verwarring die opzettelijk veroorzaakt werd door de anti-Fatima krachten wat de toewijding betreft, was Pater Gruner direct naar de bisdommen van de wereld gegaan in nummer na nummer van The Fatima Crusader gedurende de jaren ’80 en de vroege jaren ’90. De gedrukte titels die telkens weer de wereld rond gestuurd werden, hadden een veel langer durend effect dan een televisie- of radio-uitzending zou kunnen hebben. Statistieken hebben aangetoond dat het gedrukte woord acht maal zoveel bekeken wordt dan om het even welke andere vorm van media. De titels van de artikels in The Fatima Crusader bleven het gevaar herhalen, "Lucia het zwijgen opgelegd", "Hij (de Paus) zal het doen, maar het zal laat zijn", "Maak het bekend aan Mijn gezanten", "Ze zullen hem (de Koning van Frankrijk) volgen in het ongeluk".

Velen voorspelden dat de bureaucraten van het Vaticaan hun aanvallen zouden verhevigen en directe actie zouden ondernemen om Pater Gruner te doen zwijgen, om zijn aandringen dat de toewijding moest plaatsvinden het zwijgen op te leggen, om de publieke verkondiging te voorkomen van zijn stevig gefundeerde visie over wie er direct verantwoordelijk was voor het feit dat dit niet gebeurde, maar vooral om hem of iemand anders er voorgoed van te weerhouden het bevel van Jezus om "het bekend te maken aan Mijn gezanten" op te volgen.

Het antwoord aan hen die het misschien verwaand van Pater Gruner vinden dat hij het op zich nam het bevel "Maak het bekend aan Mijn gezanten" te gehoorzamen, zou evident moeten zijn:

Eerst en vooral gold het bevel van de Heer aan Zuster Lucia voor alle gezanten van de Kerk, dus ook voor Pater Gruner. Wat zou de zin zijn van de bekendmaking van een boodschap aan alle heilige gezanten van de Kerk, als ze die niet zouden preken.

Ten tweede, hoe zou de boodschap efficiënt gepreekt kunnen worden zonder er de bisschoppen in te betrekken, wiens plicht, als hoofd van hun bisdom, een studie van de boodschap zou kunnen inhouden met al haar implicaties.

Ten derde, hoe kan een gezant stil blijven wanneer hij geconfronteerd wordt met een bevel van God, alleen maar omdat een paar bureaucraten in het Vaticaan het niet raadzaam hadden bevonden te praten over de toewijding van Rusland als het enig middel om de vernietiging van naties tegen te gaan.

Wat meer is, als deze Vaticaanse bureaucraten een globale campagne hadden ondernomen om de boodschap van Fatima te begraven, hebben de heilige gezanten aan wie God bevolen had de boodschap te verspreiden, dan niet de heilige plicht een oppositie campagne op te zetten om de boodschap levend te houden.

De anti-Fatima bureaucraten in het Vaticaan hadden hun opdracht gekregen. De vernietiging van het Fatima apostolaat van Pater Gruner zou het objectief zijn. Maar dat zou betekenen dat zijn wereldwijde wekelijkse televisie-uitzending, zijn dagelijkse radio-uitzendingen en het tijdschrift The Fatima Crusader, dat hij uitgaf, het zwijgen opgelegd zouden moeten worden. Al deze media uitwissen zou een formidabele taak zijn. Een veel simpeler oplossing voor het "Gruner probleem" zou zijn de koppige priester te elimineren met een enkele meesterlijke zet. De tactiek die in de zomer van 1989 werd gekozen zou een latere, meer uitgewerkte poging voorgaan: de bureaucraten zouden Pater Gruner een aanbod doen dat hij niet kon weigeren. Ze zouden hem een nieuwe bisschop in Canada aanbieden in ruil voor meer zwijgzaamheid!

Dit karweitje zou de medewerking vereisen van de Staatssecreatris, Kardinaal Casaroli, en de actieve inbreng van de nuntius van Canada, Aartsbisschop Palmas, Kardinaal Innocenti van de Congregatie van de Geestelijken en de huidige bisschop van Avellino, wiens voorganger Pater Gruner had gewijd en hem de geschreven toestemming had gegeven om buiten het bisdom Avellino te verblijven. Ook in het plan opgenomen, was Bisschop Fulton van Sint Catharines, Ontario, Canada, in wiens bisdom het apostolaat van de pelgrimerende Madonna gehuisd was. Bisschop Fulton had het apostolaat enige jaren geholpen, eerst door de toestemming te geven voor de verhuis van het hoofdkantoor naar zijn bisdom, en dan door het simpelweg met rust te laten. Nu zou Bisschop Fulton een pion worden in een spel dat hij niet begonnen was.

Op 9 augustus 1989 arriveerde er een brief van Bisschop Fulton in het Centrum in Fort Erie.

"Ik heb zojuist documentatie ontvangen van de huidige bisschop van Avellino, Zijne Excellentie Gerrado Pierro," begon de brief, "waarin hij vragen stelt omtrent jouw mogelijke incardinatie in het bisdom van Sint Catharines ...

Wat de incardinatie betreft, zou ik vragen ... dat je mij als bisschop totale gehoorzaamheid zou beloven en dat je op mijn verzoek een aanstelling zou aanvaarden waardoor je gedwongen zou zijn het huidige apostolaat dat je zelf gekozen hebt, op te geven."¹⁰²

Paus Johannes Paulus II zei: "De boodschap van Fatima is meer relevant en dringend dan ooit. Ze is gericht aan elke mens ... De boodschap van Fatima geeft de Kerk een verplichting."¹⁰³ Ze is dus duidelijk niet optioneel, noch kunnen priesters beloven erover te zwijgen. Het leek erop dat juist zoals de Vaticaan-Moskou overeenkomst immoreel en illegaal maar de facto het zwijgen aan priesters, bisschoppen en kardinalen oplegt, ze nu Pater Gruner onder druk zouden zetten zijn eigen pact van stilte te sluiten wat de volledige boodschap van Fatima betreft. Het aanbod van incardinatie had een bijkomende voorwaarde: "Beloof dat je je mond houdt over Fatima en alles wat ermee te maken heeft."

Het was zo klaar als een klontje - we zullen je onderdak verlenen als je zwijgt! Maar zo’n overeenkomst zou immoreel zijn. Hoe zou om het even welke priester met goede bedoelingen ermee akkoord kunnen gaan te zwijgen over een openbare onthulling die door de vijf laatste pausen publiekelijk verkondigd werd. Hoe zou om het even welke priester het bevel van de Heer kunnen negeren: "Maak het bekend aan Mijn gezanten." En waarom werd dit pact van stilte niet geëist van Pater Fox ? Het lijkt erop dat de boodschap van Fatima die Pater Fox propageert "afgezwakt" werd.

Het antwoord op het aanbod werd in naam van Pater Gruner geschreven door Pater Paul Leonard, die over de meest fijnbesnaarde en goed gemikte pen in de katholieke wereld beschikte.

"Het zou de makkelijkste oplossing zijn voor Pater Gruner om zich over te geven aan de manipulaties van de bureaucraten van het Vaticaan en het apostolaat dat hij meer dan 10 jaar (nu in 1997, bijna 20 jaar) had uitgevoerd, op te geven."

"Hoe gemakkelijk zou het zijn om Fatima te laten schieten en het veel kalmer leven van een kleinsteedse kapelaan op te nemen, en meer te verdienen voor minder werk."¹⁰⁴

"Het is echter volgens het kerkelijk recht illegaal dat kerkelijke autoriteiten proberen om op deze manier een priester ervan te weerhouden zijn priesterlijke taak van het preken van de waarheid uit te voeren. In de Heilige Schrift vertelt de H. Paulus de H. Bisschop Timoteus, dat hij het zwijgen moet opleggen aan die valse herders die afwijken van de leer van de Kerk en daardoor het geloof doen verdwijnen. (1 Tim. 1:3-7 ) Het wordt hoog tijd dat die geestelijken en leken die trouw zijn aan het leergezag van de Kerk opkomen tegen het machtsmisbruik waardoor de houders van kerkelijke macht toestaan dat het geloof verdwijnt, vernietigd en geschrapt wordt uit de harten van de mensen door modernistische priesters, terwijl zij illegaal degenen die conform blijven aan het Woord van Christus, het leergezag van de Kerk en de pauselijk erkende boodschap van O.L.Vrouw van Fatima, proberen te doen zwijgen."

"De druk die kardinaal Innocenti uitoefende (de interventie van juli 1989) is niet alleen tegen Pater Gruner als individu gericht, maar ook tegen het apostolaat van The Fatima Crusader, het Heaven’s Peace Plan radioprogramma en het televisieprogramma Fatima: "The Moment Has Come.", die alle de noodzaak van de toewijding benadrukken."¹⁰⁵

Zoals Pater Gruner al had aangetoond in zijn antwoord op de ongeldige interventie van Kardinaal Innocenti, was het voor hem niet nodig een nieuwe incardinatie in Canada te verkrijgen:

"Er werken vele priesters in Canada die hier niet geïncardineerd zijn, maar dat wekt schijnbaar geen "serieuze zorgen op bij de Heilige Stoel". Het kerkelijk recht eist niet dat alle priesters geïncardineerd worden in het bisdom waar zij verblijven, en daarom zou ik graag weten wat de reden is voor deze extra-legale vereiste..."¹⁰⁶

"Als de Staatssecreataris en enkele bisschoppen ontevreden zijn over mijn promotie activiteiten voor de boodschap van O.L.Vrouw van Fatima, dan ligt de bewijslast bij hen en moeten zij eventuele fouten van mij bewijzen. Ik heb mijn tijdschrift aan alle bisschoppen van de wereld gestuurd gedurende jaren. Ik heb mijn boek, World Enslavement or Peace, It’s Up To The Pope, aan alle bisschoppen gestuurd. Geen enkele bisschop, kardinaal of verantwoordelijke van de Heilige Stoel heeft ooit geïnsinueerd dat er iets dogmatisch niet klopt in een van mijn publikaties."

"Het is om ons te doen zwijgen over de Vaticaan-Moskou overeenkomst dat jullie mij illegaal deze onrechtvaardigheid opleggen."¹⁰⁷ Kardinaal Innocenti reageerde nooit op deze argumenten. Ze waren natuurlijk onweerlegbaar.

Zuster Lucia zelf geeft ons de sleutel om de vervolging van trouwe priesters te begrijpen terwijl modernistische wolven in schaapsvacht vrij rondzwerven: "De duivel heeft zin in een beslissende veldslag tegen de Heilige Maagd. En de duivel weet wat God het meest beledigt en wat hem in de kortst mogelijke tijd de meeste zielen zal opleveren. Daarom doet de duivel al wat hij kan om zielen die aan God toegewijd zijn, te overwinnen en zal hij er op deze manier in slagen de zielen van de gelovigen achter te laten zonder leiders, zodat hij deze gemakkelijk kan grijpen."

Voor hen die voorstellen dat de gelovigen simpelweg moeten wachten op de "competente autoriteiten" om de crisis aan te pakken, had Zuster Lucia een scherp antwoord in petto: "We moeten niet wachten tot de Heilige Vader vanuit Rome een beroep doet op de wereld om te boeten. We moeten ook niet wachten tot de bisschoppen van ons bisdom of de religieuze congregaties om boetedoening vragen. Neen! de Heer heeft al vaak deze middelen gebruikt en de wereld schonk er geen aandacht aan. Het is daarom dat we ons allemaal zelf geestelijk moeten hervormen. Elke persoon moet niet alleen zijn eigen ziel, maar ook alle andere zielen die God op onze weg heeft gezet, redden."¹⁰⁸

*

De Innocenti interventie en het voorwaardelijke aanbod van een bisschop (in ruil voor stilte) waren de openingszetten in een bureaucratisch schaakspel dat begon na elf jaren van dramatische groei van het apostolaat, van 1978, toen Pater Gruner vice-president werd, tot 1989, toen de schaakstukken opgesteld werden in Rome.

Omdat het het belang van de boodschap van Fatima begreep, veranderde het apostolaat van Pater Gruner, ondanks al de controverse, niet van richting. Noch vertraagde het gedurende die periode. In 1985 was Pater Gruner begonnen met de herstelling van een snel verdwijnend element van de katholieke cultuur: een missie naar Indië met het beeld van de pelgrimerende Madonna van O.L.Vrouw van Fatima. Indië vertegenwoordigt voor de gemiddelde katholiek een subcontinent van niet-christenen die erop gebeten zijn elke missionaire invasie sinds de tijd van de H. Thomas de Apostel vijandig te ontvangen. In feite laaide het vuur voor het katholicisme dat de apostel ontstoken had, hoog op tijdens het midden van de jaren ’80, hoger zelfs dan de devotie die tijdens de tournee in het westen van Canada in de late jaren ’70 opgewekt werd.

Nadat hij de pelgrimerende Madonna geïnstalleerd had aan het hoge altaar dat boven het graf van de H. Thomas de Apostel was gebouwd in de Kathedraal van Madras, Indië, assisteerde Pater Gruner op 13 mei 1985, de aartsbisschop van Madras, Zijne Eminentie Aartsbisschop Rayappa Arulappa in een preek aan de grote massa die door Haar aanwezigheid was aangetrokken.¹⁰⁹

Het geloof in Maria is nog steeds sterk, mooi en simpel in Indië. Na zijn bedevaart bevoorraadde Pater Gruner het nieuw geopende Internationaal Fatima Kruistocht missiekantoor in Madras met honderdduizenden scapulieren, rozenkransen en bidprentjes.

Tegen november van het jaar 1985 was hij in Rome om het eerste symposium in het Vaticaan voor te zitten gewijd aan de boodschap van Fatima, "Is de buitengewone synode in 1985 de laatste kans op wereldvrede ?" Deze belangrijke bijeenkomst viel samen met de opening van de buitengewone synode door de Heilige Vader. Het apostolaat verwelkomde zowel invloedrijke leden van de geestelijkheid als Fatimageleerden zoals Frère Michel de la Sainte Trinité (Frankrijk), Hamish Fraser (Schotland), Abbé Pierre Caillon (Frankrijk) en Professor Emilio Cristani (Italië).

Er waren ook twee bisschoppen aanwezig. De eerste was de Latijnse patriarch van Jeruzalem, Zijne Zaligheid Giacomo Beltriti, die het verzoek om de toewijding van Rusland goed kende en die erkende dat die nog niet naar behoren was uitgevoerd tegen 24 november 1985, toen het symposium plaatsgreep. Zijne Zaligheid had in het openbaar, tijdens de Romeinse synode van bisschoppen in oktober 1983, van de synodevloer de Paus en de bisschoppen om de toewijding van Rusland gevraagd zoals het hoorde gedaan te worden. Hij wou erevoorzitter van het symposium zijn. Hij vertelde Pater Gruner dat hij voor de toewijding van Rusland zou blijven werken door diplomatieke kanalen binnen de Kerk en hij moedigde Pater Gruner aan om publiek de noodzaak van de toewijding te blijven benadrukken zoals hij al verschillende jaren deed.

De tweede aanwezige bisschop was Bisschop Gabriel Ganaka, voorzitter van de bisschoppenconferentie in Nigeria. Bisschop Ganaka was zeer onder de indruk van de bijeenkomst en vertelde Pater Gruner dat hij bijgevolg zou spreken met de Heilige Vader over het verzoek om de toewijding van Rusland. Enkele dagen later arriveerde Bisschop Ganaka in de pauselijke appartementen voor zijn afgesproken lunch met de Heilige Vader en een aantal andere bisschoppen. Hij was er een paar minuten te vroeg en in het salon lag er op de koffietafel een tijdschrift dat als kop "De toewijding van Rusland is al uitgevoerd" droeg. Dit verwarde de bisschop, die niet genoeg achtergrondkennis over Fatima bezat, en hij vond het bijgevolg "voorzichtiger" om de zaak niet aan te kaarten bij de Paus.

Het werd meer en meer duidelijk voor Pater Gruner, nadat Bisschop Ganaka hem over zijn ervaring vertelde, dat een opzettelijke campagne van desinformatie de toewijding van Rusland probeerde te voorkomen. De Paus wist gewoonweg niet hoeveel trouwe bisschoppen hem zouden gehoorzamen als hij het hen verzocht.

Ter voorbereiding van een nieuwe bedevaart naar Indië, publiceerde nummer 19 van The Fatima Crusader een steunbetuiging en gebeden van Moeder Teresa van Calcutta van 7 april 1986: "Moge de Heer uw toegewijde pogingen om de verering van het Onbevlekte Hart van Maria te verspreiden, blijven beschermen." Haar met de hand geschreven postscriptum, het kernwoord van haar eigen apostolaat, ging direct naar het hart van de Indië bedevaart: "Wees verheugd Jezus lief te hebben doorheen Maria en deel deze vreugde met al wie je ontmoet."

Tegen mei 1988 had de Internationale Fatima rozenkrans Kruistocht Pater Gruners radioprogramma uitgebreid. Het was begonnen in 1987 en kon nu al een potentieel bereiken van 200 miljoen mensen door 43 radiostations in de Verenigde Staten en Canada, via gewone kortegolf radio-uitzendingen naar meer dan 40 landen over de oceaan.¹¹⁰

In augustus 1988 werd Pater Gruners boek, World Enslavement or Peace, It’s Up To The Pope, een uitgebreide analyse van de boodschap van Fatima, uitgegeven. Het werd een hoofdwerk voor Fatimologisten, hetgeen de weg vrijmaakte voor de Engelse vertaling van de drie volumes van The Whole Truth About Fatima, het definitieve onderzoek van Fatima door Frère Michel de la Sainte Trinité, dat door Pater Gruners eigen uitgeverij werd gedrukt in de late jaren ’80 en het begin van de jaren ’90.

De explosieve groei van het apostolaat van 1978 tot 1989 had het anti-Fatima establishment grote zorgen gebaard. Hier hadden we een authentieke beweging die een boodschap die hoogst onaangenaam was voor de uitvoerders van de nieuwe orde (namelijk de boodschap dat Rusland bekeerd moet worden) levend trachtte te houden en wat bekend was geworden als het derde geheim en dat de antwoorden bevatte voor de crisis die de volledige Kerk vervuld had sinds Vaticaan II, probeerde te onthullen. Het was duidelijk dat er iets moest gedaan worden aan de man die de beweging leidde.

*

De druk die de verschillende tegenstanders van Pater Gruner uitoefenden, begon gigantische proporties aan te nemen. In Soul Magazine verklaarde de stem van het Blauwe Leger, Bisschop Luna, dat "de Heilige Vader ontevreden is over de vele brieven die hij krijgt die een toewijding van Rusland eisen. Het werk van Pater Nicholas Gruner in The Fatima Crusader veroorzaakt een wereldwijde verwarring. Paus Pius XII wijdde Rusland toe, Paus Paulus VI herhaalde de toewijding wanneer hij naar Fatima ging voor de vijftigste verjaardag in 1967. Paus Johannes Paulus II herhaalde de toewijding in 1982 toen hij Fatima bezocht en in 1984 toen het beeld van O.L.Vrouw van Fatima naar het Sint Pietersplein in Rome werd gebracht."¹¹¹

Toen begonnen de pesterijen die jaren lang zouden verder gaan. Bisschop Luna schreef een brief aan Bisschop Legaspi, de voorzitter van de Filippijnse bisschoppenconferentie, waarnaar Pater Gruners pelgrimerende Madonna op weg was. Hierin kloeg Bisschop Luna over het feit dat zo veel leden van het Blauwe Leger The Fatima Crusader ontvingen, omdat, zo zei hij, "de filosofie ervan ideeën tegen de Heilige Vader en de Heilige Stoel propageerde."¹¹²

Nooit werd deze bewering van Bisschop Luna gestaafd, dat kon ook niet, aangezien er absoluut geen bewijs is van enige ontrouw of gebrek aan respect voor de Paus in de publikaties of de activiteiten van het apostolaat. Niettemin werd de brief voor een specifiek doel benut in de stad Ilo Ilo op de Filipijnen. Pater Gruner was er uitgenodigd om het beeld van de pelgrimerende Madonna in de kathedraal van Ilo Ilo op te stellen. Aartsbisschop Piamonte informeerde de gelovigen van zijn bisdom, gebaseerd op de brief van Bisschop Luna, dat Pater Gruner het bezoek had afgelast en niet met het beeld zou aankomen.¹¹³

Toen de tournee daadwerkelijk aan de kathedraal aankwam met het beeld, waren de deuren gesloten. Er was niemand op post om de pelgrimerende Madonna te ontvangen zoals dat wel het geval was geweest in acht andere kathedralen op de Filipijnen. Niettemin gingen ze de kathedraal binnen en brachten ze het beeld in het schip. Hoewel de kathedraal vol zat voor de H.Mis, waren de aartsbisschop en de vicaris niet in de stad, en de twee jonge priesters die de leiding hadden gekregen, deden zelfs de moeite niet om de aanwezigheid van O.L.Vrouw in hun midden te erkennen. De vicaris-generaal weigerde met de organisatoren van de tournee te praten¹¹⁴. Bij het einde van de H.Mis waren de mensen hun enthousiasme en devotie niet vergeten. Ze verzamelden zich rond O.L.Vrouw, betuigden hun eer en demonstreerden geestdriftig hun appreciatie om Haar in hun midden te hebben.

De eilanden van de Filipijnen zijn aan de andere kant van de wereld van dat eiland van kennis en inspiratie waar de sleutel tot de geheimen van Fatima rust, namelijk een Karmelites in een klooster in Coimbra. Toch was het in de Filipijnen dat de langverwachte guerilla-achtige strijd tegen Pater Gruners Fatima apostolaat zich voor het eerste manifesteerde. Het gebeuren zelf kon alleen maar aanleiding geven tot het besef hoe veel simpeler het leven voor de Kerk zou zijn als de Heilige Stoel zijn stilte maar zou verbreken en de wereld de stem kon horen van die ene vrouw aan de andere kant van de wereld.

Ondertussen werd het initiatief van het apostolaat in Indië verder gezet. In oktober 1991 had Pater Gruner een dringende brief van Victor Kulanday van het Indisch lekencongres, waarin hij hem aanraadde om terug te keren naar het subcontinent om er bisschoppen en katholieke lekenleiders te ontmoeten en hen de noodzaak van de toewijding van Rusland op de manier die O.L.Vrouw had gespecificeerd, uit te leggen. Vele van de 140 Indische bisschoppen hadden hun bereidheid om Rusland toe te wijden al aangegeven.

Er werden in de bedevaart ook plannen opgenomen om twee kardinalen en twee aartsbisschoppen te ontmoeten, en er was ook de hoop om Moeder Teresa en die andere legende van de hedendaagse Kerk die meer dan 60 jaar onder de armen van Bombay had geleefd, Pater Maschio, weer te ontmoeten.¹¹⁵

Volgens Bisschop Amalnather verwelkomden tweehonderdduizend mensen de pelgrimerende Madonna aan de Heilig Hart kathedraal in Tuticorin midden november¹¹⁶. De editie van 24 november 1991 van Mid Day zei ook dat meer dan 200.000 pelgrims het beeld van de pelgrimerende Madonna verwelkomden in Bombay, enkele duizenden mijlen verder.

Het vuur, de liefde en de devotie voor de Moeder van God die evident lijkt in de wortels van de katholieke bewegingen in Indië waren van een soort die de laatste decennia niet meer werd gezien in Europa of Noord-Amerika. In stad na stad, kwamen tienduizenden mensen op straat met bloemen en geschenken voor de pelgrimerende Madonna, en de honderdduizenden uitgestrekte handen voor scapulieren en rozenkransen staan in het geheugen gegrift.

Hoeveel invloed zou dit "Kledingstuk van Genade" hebben op de katholieke cultuur van Indië ? Bisschoppen wandelden met duizenden van hun kudde in de processie om de H. Maagd te eren. Ten minste op een gelegenheid wijdde een bisschop, na de preek van Pater Gruner over de boodschap van O.L.Vrouw van Fatima gehoord te hebben, zijn bisdom toe aan het Onbevlekte Hart van Maria¹¹⁷. Een priester zei na een toespraak van Pater Gruner voor 60.000 mensen, dat het bezoek van de pelgrimerende H.Maagd het geloof van honderdduizenden had doen herleven.

Pater Marcel Nault, die het beeld van de pelgrimerende Madonna had ontvangen in zijn parochie van de H.Stefanus Martelaar in Dowling, Ontario, en die later zijn krachten zou bundelen met Pater Gruner, vergezelde hem op die bedevaart naar Indië.

"In 1991 ging ik met hem mee naar Indië. Ik had nog nooit zo’n armoede en toch zo’n bescheidenheid onder de mensen gezien. De Indiërs zijn erg vroom, religieus, vredelievend, en ze kleden zich met veel fatsoen."

"Ik was erg onder de indruk van het feit dat Pater Gruner urenlang voor miljoenen kon mensen preken over de boodschap van Fatima. Zijn werk is geweldig en heilig. Hij is een ware kruisvaarder voor O.L.Vrouw van Fatima."

"Ik stond uren naast hem om bruine scapulieren uit te delen."

De bedevaart keerde terug naar Canada met als doel tijdens de eerste maanden van het volgende jaar een miljoen scapulieren en scapulierboekjes naar de 25 miljoen katholieken van Indië te sturen, met de nadruk op de katholieke schoolkinderen.

Aan het einde van 1991 toonde de beweging die door het apostolaat begonnen was geen tekenen van vermoeidheid, en haar leider had voorlopig de aanvallen tegen zijn persoon weten af te wenden. De definitieve strategie van de bureaucraten zou nog gevormd moeten worden.

In Portugal, in 1992, zouden de pogingen om het werk van het apostolaat te dwarsbomen en Pater Gruner in diskrediet te brengen, op absurd theater gaan lijken.