Boek II: Met Zijn Eigen Woorden

Hoofdstuk 1

Het schisma en
het algemeen welzijn

Tien jaren toewijding aan O.L.Vrouw van Fatima hadden van Pater Gruner een begrip gemaakt tegen het midden van de jaren ’80. Zijn Fatima Crusader werd nu door meer dan een miljoen mensen gelezen. Hij had een gigantische afstand afgelegd tijdens zijn rondreizen met het beeld van de pelgrimerende Madonna. De behoeftigen hadden honderdduizenden rozenkransen, scapulieren en devotieboekjes gekregen, en het Woord van God werd aan de armen gepreekt door middel van deze instrumenten die hij hen had bezorgd. Maar de eeuwige schaduw van de Kerk en de Staatspolitiek leek plotseling donkerder en meer geladen dan ooit. Maar niets liet veronderstellen in de geschiedenis van het apostolaat tot hiertoe dat een pauze in het drukke schema in het verschiet lag. Hoe zou het traject van het apostolaat er in de volgende jaren uitzien ?

Onlangs, op een 13 mei, verjaardag van de eerste Fatima verschijning, zat Pater Gruner in de woonkamer van zijn nederige verblijf in Fort Erie, Ontario, Canada, en keek terug op die cruciale jaren. Om op de beste manier de bestaansreden en de noodzaak van de continue strijd van zijn apostolaat te illustreren, beschreef hij de toestand van de Kerk vandaag. Met de troostende stralen van een klassieke Canadese zonsondergang op de achtergrond, had hij het over de kern van het toewijdingsdilemma - de vraag omtrent de eigenlijke invloed van Johannes Paulus II op zijn bisschoppen.

"Als de Paus de bisschoppen moet bevelen om op hetzelfde moment Rusland samen met hem toe te wijden, welke motivatie gaat hij hen dan geven ? Hoeveel samenwerking mag hij verwachten van sommige van de bureaucraten in het Vaticaan ?"

Pater Gruner onderzocht de moeilijke situatie door het spectrum van de heilsgeschiedenis.

"Voor de erfzonde had Adam perfect de controle over zichzelf. Men kan zeggen dat Adam niet in de verleiding kwam om zich te overeten omdat zijn eetlust onderworpen was aan zijn verstand. Zijn eetlust gehoorzaamde aan zijn verstand, zoals al zijn zintuigen. Dus, als hij genoeg gegeten had, verdween zijn eetlust gewoon tot hij weer nodig was. Als hij slaap had, zei hij niet: ‘Wacht, ik moet dit nog even afmaken’. Al zijn zinnen waren zo gehoorzaam dat het niet aan zijn ledematen was om te zeggen: ik wil naar die richting, ik wil naar deze richting."

zonder genade en zonder versterving de controle over zichzelf hebben. We zien mensen die te veel drinken of niet trouw zijn aan hun echtgenoten, dit niet doen omdat ze niet beseffen dat ze iets misdoen, maar omdat hun lusten sinds de erfzonde niet meer in de hand gehouden worden door hun verstand. Maar Adam moest zich in het begin niet met deze strijd bezighouden. Wat gebeurde er na de erfzonde ? Hij gehoorzaamde zijn verstand niet langer. Zijn ogen wilden zien wat ze niet zouden mogen zien, zijn oren wilden horen wat ze niet zouden mogen horen, en zijn vrouw wou hem ook niet meer gehoorzamen. Haar eigen lusten wilden haar niet meer gehoorzamen. Dit zijn de gevolgen van de erfzonde."

"Ziekte ontstaat door wanorde, omdat de ziekte niet meer gehoorzaamt aan het verstand. Uiteindelijk is het ook dat wat in de Kerk aan het gebeuren is. De ongehoorzame bureaucraten hebben God niet gehoorzaamd, en hier plukken ze nu de vruchten van."

"Ze vertellen God: 'Dit is onze Kerk nu. Jij zit boven in de Hemel, maar hier gaan we de dingen op onze eigen manier doen. We gaan niet naar de stem van de profetie luisteren, we gaan het derde geheim niet onthullen, we gaan Rusland niet toewijden, we gaan de dingen gewoon op onze manier doen.' Op hetzelfde moment zeggen ze zelf aan hun ondergeschikten: ‘jij daar beneden, jij moet me gehoorzamen'."

"Aangezien de boodschap van O.L.Vrouw, waaraan moet gehoorzaamd worden, genegeerd wordt door de autoriteiten, lijdt de Kerk aan een duivelse verwarring. Mensen mogen hun best doen om de verwarring te weerstaan, maar zij kennen de details niet, ze zijn geen kerkelijken, ze zijn geen theologen, ze voelen alleen intuïtief aan dat er iets fout loopt."

" Laat me met u eens de sleutel delen om beter de verdeeldheid te begrijpen die sinds 1960 de Kerk is binnengedrongen. Ik zat in het seminarie in Montreal toen ik een van mijn grootste ontdekkingen deed tijdens mijn theologische studies."

"In januari 1967 vaardigde de vicaris-generaal van het bisdom van Montreal een verklaring uit die bij de lezers de indruk naliet dat priesters en leken de boodschap van Garabandal niet mochten verspreiden."

Nicholas Gruner, zoals duizenden andere mensen, las die brief en maakte er uit op dat het zijn plicht was om Garabandal niet te verspreiden in het bisdom. Toen las hij de verklaring een tweede maal.

"Ik besefte toen dat de verklaring helemaal geen bevel bevatte. Door mijn Germaanse aard ging ik naar de hulpbisschop van het bisdom van Montreal en zei ik: ‘Begrijp ik deze brief juist of niet ?’ Ik vertelde hem dat de brief een bevel leek te bevatten, maar dat bij een zorgvuldige lezing duidelijk werd dat er helemaal geen bevel werd gegeven. Zijn antwoord verduidelijkte veel. Hij zei: ‘Ja, we schreven het met opzet op die manier.’"

"Ik had wat tijd nodig om erover na te denken, maar uiteindelijk besefte ik de implicaties van zo’n duivelse techniek. Ik begreep dat ik niet verplicht was om zo’n niet ‘gegeven bevel’ op te volgen. In het kerkelijk recht staat dat een persoon met gezag een bevel moet geven, en niet alleen maar impliceren dat hij er een geeft. Ten tweede moet de persoon die een bevel geeft, de persoonlijke verantwoordelijkheid ervoor opnemen. In dit geval was het duidelijk, en werd het door de Monseigneur zelf toegegeven, dat ze opzettelijk de brief op zo’n manier hadden geschreven dat hij op een bevel leek, zonder dat er echt een bevel in gegeven werd, zodat wanneer bewezen zou worden dat het een fout order was, zij kunnen verklaren dat ze dat nooit gezegd hadden."

Het interieur van de bibliotheek veranderde terwijl de zon verder onderging. Pater Gruner dacht luidop over de hele aard van de subversie.

"Jezus vertelt ons in het Evangelie van Johannes dat de herder degene is die door de poort komt, en de dief langs een andere weg komt."²²⁵

"In Isaias zegt God tegen de profeet: ‘Ik heb niet in het geheim gesproken, niet op een donkere plaats van de wereld.’ Met andere woorden, God en degenen die met gezag in naam van God spreken, moeten bereid zijn om openlijk verantwoordelijkheid op te nemen voor wat ze zeggen."²²⁶

"De subversieven, daarentegen, in de Kerk of in de Staat, zoals vrijmetselaars, geven hun bevelen niet openlijk en nemen geen verantwoordelijkheid op voor de orders die ze geven."

"Tot op vandaag stellen bepaalde bureaucraten, zelfs in het Vaticaan, documenten op die eruit zien als een bevel, maar in werkelijkheid geen bevel geven. Dit gebeurt niet per toeval of door slordigheid, maar het is een subversieve techniek. Het lijkt er in het begin niet op. De techniek is duivels. Het is ook een schismatieke praktijk. ‘Schisma’ betekent in het Grieks ‘uit elkaar rukken’. Vandaag is het doel ervan de eenheid van de Kerk uit elkaar te rukken. Wanneer personen met gezag zo’n non-bevelen geven, zijn de gelovigen verdeeld. De gelovigen die denken dat ze het ‘non-bevel’ moeten opvolgen beoordelen vaak de andere gelovigen verkeerd die sluw genoeg zijn om niet in de val te trappen. Op die manier worden goede priesters en gelovigen in de Kerk gedwongen om andere gelovigen tegen te werken die uit misleide trouw aan het ‘non-bevel’ hindernissen opwerpen. Dezelfde techniek werd gebruikt in verband met de Novus Ordo."

"In 1969 werd de nieuwe H.Mis op zo’n manier uitgevaardigd dat de indruk werd gewekt dat de nieuwe H.Mis verplicht was geworden, en de oude H.Mis verboden. Maar als je de verklaring nader bekijkt zal je zien dat er geen bevel was gegeven, dat er geen bindende wet goedgekeurd was."

"Niettemin zijn er dan mensen die zeggen: ‘Ik wil geen Tridentijnse H.Mis bijwonen,’ en zij zeggen aan degenen aan de andere kant: ‘Jij bent ongehoorzaam. Hoe kan je jezelf een katholiek noemen en een bevel van de Paus negeren ?’ De verwarring werd met opzet gesticht."

Een week nadat hij deze verklaring aflegde, ontving Pater Gruners mening omtrent de legaliteit van de oude H.Mis veel steun van een hooggeplaatste Vaticaanse ambtenaar. Op 20 mei 1995 bevestigde Alfons Kardinaal Stickler tijdens een toespraak voor honderden leken, kerkelijke advocaten en priesters in Fort Lee, New Jersey, dat in 1986 een pauselijke commissie van negen kardinalen, aangesteld door Paus Johannes Paulus II, vond dat de Tridentijnse H.Mis perfect legaal en van kracht was en dat geen enkele Paus of andere competente autoriteit ze ooit verboden had.

"De techniek is duivels," ging Pater Gruner verder, "en heeft binnen het Lichaam van de Kerk twee tegengestelde partijen doen ontstaan. Er wordt binnen de Kerk strijd gevoerd door deze techniek. De leden van het Mystieke Lichaam bestrijden elkaar erdoor. Je kan geen twee tegenstrijdige bevelen geven en dan verwachten dat het Lichaam in vrede verder leeft zoals God het bedoeld had. Laat het me uitleggen:"

"Als een vader aan zijn twee oudste zonen beveelt de woonkamer groen te verven, dan de twee volgende zonen vertelt ze rood te verven en zich dan verstopt zodat zowel de eerste zoons als de tweede hem niet kunnen vinden, krijg je massale verwarring."

"Beide paren verven dezelfde woonkamer, ze vechten met elkaar omdat ze allemaal denken dat ze hun vader gehoorzamen. Maar de vader gaf tegenstrijdige bevelen die er de oorzaak van waren dat de zonen vechten, uiteen gerukt worden. De bevelen van de vader zouden een schisma binnen de familie veroorzaken. Zo’n bevelen zijn verkeerd. Als ze met opzet gegeven worden, zijn het zonden. Het is duidelijk een vorm van machtsmisbruik."

"Je zou hetzelfde resultaat verkrijgen als hij, in plaats van direct tegenstrijdige bevelen te geven, zich op zo’n manier zou uitdrukken dat hij bepaalde zonen met opzet deed denken dat hij een bepaald bevel had gegeven, terwijl andere zonen sluw genoeg waren om te beseffen dat hij geen echt bevel had gegeven. Deze zonen zouden dan ook beseffen dat het ‘bedoelde’ bevel onvoorzichtig was en dat hun vader zo’n bevelen niet zou mogen geven. Zij zouden begrijpen waarom hij hen op die manier probeerde te misleiden, terwijl de anderen zich verplicht voelen om zijn ‘bedoeld’ bevel op te volgen. De zonen zouden het weer niet eens zijn. Er zou nog steeds een schisma veroorzaakt worden door het schismatieke bevel en de vader zou schuldig zijn aan de zonde dit aangedaan te hebben aan zijn kinderen. Dit is wat er in de huidige Kerk gebeurt. Laat me dit illustreren:"

"Mijn moeder dacht jarenlang dat ik niet gehoorzaam was, omdat ik die valse brief over Garabandal van het bisdom in Montreal negeerde. Zij vertelde me niet dat ze dat vond, maar ze bleef er wel jaren mee zitten. Het kwam pas ter sprake tijdens een discussie over iets anders. Ik legde het haar uit en zij werd boos op de verantwoordelijken van het bisdom omdat ze haar met die leugen opgezadeld hadden."

Het gewicht van de chaos in de Kerk leek te wegen op de donker wordende avond zelf, zoals de ketterijen, afvalligheid en schisma op het geloof drukten.

"Schisma," legde Pater Gruner uit, "betekent uit elkaar rukken en gewoonlijk wordt eronder verstaan dat iemand de wettelijke kerkelijke autoriteit niet erkent. Maar het gezag kan zelf schuldig zijn aan een schisma door bevelen te geven die illegaal zijn of op zulke manier gegeven werden dat ze verdeeldheid veroorzaken bij de gelovigen, zoals ik reeds eerder heb uitgelegd. De H. Augsustinus zegt : 'In essentiële zaken moeten we één zijn, in niet-essentiële zaken zijn we vrij, maar in alles moeten we in de liefde zijn'. Garabandal is niet essentieel. Ik had het recht het te verspreiden en mijn moeder had het recht dit niet te doen als ze dat wilde. Deze bedrieglijke brief veroorzaakte verdeeldheid tussen een moeder en haar zoon. Deze handelwijze is immoreel en toch is ze breed verspreid bij enkele gezaghebbende kerkleiders."

"Wie draagt er schuld ? God is niet tegenstrijdig in zijn dogma’s. Hij kan geen waarheden tegenspreken, God kan dus ook geen tegenstrijdige bevelen geven. God draagt hier geen schuld, maar wel zij die hun macht misbruiken zijn schuldig."

"God de Zaligmaker spreekt God de Schepper niet tegen. Er is slechts een God. God is de Schepper van de natuur en genade steunt op de natuur."

"De ware Kerk kan geen tegenstrijdige bevelen geven. Deze techniek wordt aangewend om de Kerk van binnen uit te vernietigen. De individuen die deze techniek gebruiken denken van zichzelf dat ze verstandiger zijn dan de gemiddelde mens. Maar ze werken voor de duivel. De Kerk is geen speelgoed voor de bureaucraten. Ze hebben een virtueel schisma veroorzaakt. Ze rukken het Lichaam van de Kerk uiteen door deze techniek van ‘niet gegeven’ bevelen."

"God de Schepper, God de Zaligmaker schiep de Kerk. Hij gaf de Kerk geen wetten die tegenstrijdig zijn met de natuurwet. Alle openbare autoriteiten in de Kerk of in de staat die wetten uitvaardigen, moeten de natuurwet over de mensen respecteren. Genade steunt op de natuur, zoals de H. Thomas predikt."

"Het is een principe van de natuurwet dat geen enkele katholieke filosoof of katholieke theoloog zal ontkennen - dat een wet, om het even welke wet, uitgevaardigd moet worden om een ware wet te zijn; als een wet niet uitgevaardigd²²⁷ wordt, is ze niet bindend, en moeten we ze niet gehoorzamen."

"Dus in het voorbeeld dat eerder werd gegeven over het bisdom Montreal, was ik totaal niet verplicht dat non-bevel op te volgen. Het stond mij vrij ongehoorzaam te zijn. Op dezelfde manier ben ik ook niet verplicht het non-bevel dat voor een wet doorgaat - de Tridentijnse H.Mis niet op te dragen - te gehoorzamen."

"Zo’n bevelen veroorzaken duidelijk verwarring onder de gelovigen. Zo’n verdeeldheid is logischerwijs niet goed voor het algemeen welzijn en het zijn degenen met gezag die hun macht misbruiken, die de verdeeldheid veroorzaken."

"De Heer zei: ‘uw ja moet een ja zijn, en uw neen, neen, al de rest is van den boze.’ (Cf. Matt. 5:37, James 5:12) Dit geldt vooral voor een publieke gezagsdrager, zij het een Paus, een gouverneur, een rechter of een wetgever. De dubbelzinnigheid die nu gaande is, betekent een enorme vervolging voor de Kerk. Bij deze vervolging van de Kerk, word jij vervolgd en word ik vervolgd."

Dertig jaar na het Tweede Vaticaans Concilie, besliste het over de mogelijke toekomst van het Fatima apostolaat.

"Toen Vaticaan II weigerde haar autoriteit aan te wenden om onfeilbaar te verkondigen, was het concilie kort en bondig niet helemaal leerstellig. Kortom, het concilie weigerde zijn verantwoordelijkheid op te nemen. Het resultaat hiervan is dat er mensen zijn die vinden dat Vaticaan II het enige definitieve concilie is, ondanks het feit dat de concilievaders zelf hebben aangestipt dat het in vele zaken niet onfeilbaar is. In feite zijn sommige Vaticaan II interpretaties duidelijk ketters. Post-Vaticaan II katholieken denken doordat ze de feiten niet kennen, verkeerdelijk dat de gelovigen die nauw aan de onfeilbare bepalingen van Trente en Vaticaan I houden op een of andere manier ‘buiten de Kerk staan’ en beschuldigen hen ervan tegen de Paus te zijn. Ze gaan zelfs zover de katholieken die trouw zijn aan het onfeilbare leergezag, ‘eigengerechtigd’ te straffen. Dit alles zou niet plaatshebben als het leergezag van Vaticaan II haar volledige verantwoordelijkheid had opgenomen en alleen die dingen in duidelijke taal geleerd had waar het honderd procent zeker van was en haar onfeilbaar gezag had ingeroepen."

"De Vaticaan-Moskou overeenkomst, in het geheim beraamd, is nog een voorbeeld van hun gebrek aan zin voor verantwoordelijkheid. Over een deel van de overeenkomst valt niet te praten. Welke regering heeft het gezag om iets bindend te maken zonder het bekend te maken ? Deze geheime overeenkomst die de Kerk het zwijgen over zwaar moreel kwaad probeert op te leggen is duidelijk tegen het algemeen welzijn, de natuurwet en de Goddelijke Wet."

"Wat er ontbreekt is verantwoordelijkheid voor het algemeen welzijn. Zelfs een bevel van de Paus dat tegen het algemeen welzijn van de Kerk in zou gaan, is niet bindend. De H.Paulus maakt dat duidelijk. Geen enkele Paus heeft het recht te zwijgen of het zwijgen op te leggen wanneer hij geconfronteerd wordt met afvalligheid, schisma of ketterij tegen God, Christus en de Kerk."²²⁸

"Een goede katholieke filosoof zou door redenering alleen kunnen bewijzen dat elk van ons verplicht is het algemeen goed vooruit te helpen door ons werk, onze daden en woorden en door te alles te voorkomen wat het zou kunnen schaden."

"Eerst en vooral zou het evident moeten zijn dat elk lid van een stad, een familie of een land niets zou mogen doen dat het algemeen welzijn zou kunnen schaden. Ten tweede zou iedereen alles moeten doen wat binnen zijn mogelijkheden ligt om het algemeen welzijn te bevorderen, voor zover zijn andere plichten jegens God en zijn buur dat toelaten. Om dit gedeeltelijk te bewijzen kunnen we ons afvragen wat er zou gebeuren met onze maatschappij als mensen mochten handelen op een manier die het openbaar welzijn zou schaden - zo lang hun leugens of bedrog geen welbepaalde personen kwaad zouden berokkenen, maar alleen een groep ?"

"Toen God individuen creëerde, maakte Hij ook de maatschappij. De mens is gemaakt om in de maatschappij te leven. God wilde niet dat we alléén leefden. De maatschappij heeft om te overleven regels nodig die iedereen volgt, ook al zijn ze soms onhandig of kostelijk. De maatschappij kan niet blijven bestaan als alle leden alleen maar hun eigenbelang nastreven, en voordelen grijpen tegenover de rest van de samenleving. Zo’n houding kan niet gerechtigd worden door het voorwendsel van zorg voor familie of een exclusieve groep vrienden, als het resultaat ervan is dat andere leden van de gemeenschap hun rijkdom, vrijheid, leven of ziel verliezen."

"Wij zijn de hoeder van onze broeder. We moeten zijn vrijheid en onafhankelijkheid respecteren, maar ook voor hem zorgen als de Voorzienigheid dingen of mensen op onze weg zet die een invloed hebben op het welzijn van onze broeder. Dit geldt niet alleen voor de buur die ik ken en ontmoet, maar voor al de medemensen in mijn gemeenschap, land, wereld, en vooral, zoals de H. Paulus zegt, voor al degenen die tot de gemeenschap van het Geloof behoren." ²²⁹

"Door het licht van de openbaring weten we dat God de Vader God de Zoon, Redder van de Mensheid, tot Koning der koningen en Heer der heren heeft verheven.²³⁰ Daarom moeten alle presidenten, koningen, heren, rechters, wetgevers, ambtenaren en bureaucraten de Koning der koningen gehoorzamen, zowel in kerkelijke als burgerlijke aangelegenheden, het recht verdedigen op eigendom, leven en vrijheid in het algemeen en in specifieke omstandigheden."

" De gewone burger moet dus voor die wetgevers, presidenten en eerste ministers kiezen die de Wet van God doen naleven, en tegen hen die de Wet van God aanvallen. Dat is waar we elke dag voor bidden tijdens de rozenkrans, elke keer als we zeggen: ‘Uw Rijk kome’. Als we dit echt menen, als we bidden voor de het Rijk van Christus op aarde, moeten we voor het algemeen welzijn werken, spreken en bidden."

"We bidden niet alleen opdat de mens in het Koninkrijk van Christus in de hemel zou mogen binnengaan. We bidden ook voor Zijn Koninkrijk hier op aarde, omdat Jezus ons leerde bidden: ‘Uw Wil geschiede op aarde als in de hemel.’"

"Een subversieve groep, daarentegen, valt de eigenlijke basis van het gezag aan. Het kenmerk van een geheime vereniging is dat je niet weet wie er het gezag heeft, welke doctrine ze volgen. In de natuurwet die God ingebakken heeft in elke vorm van maatschappelijke autoriteit, gaan verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid samen. Een persoon kan geen autoriteit hebben zonder verantwoordelijkheid. Dat staat in de natuurwetten geschreven. Dat is de manier waarop God openbaar gezag in de Kerk en in de Staat gecreëerd heeft. Door 'bevelen te geven zonder ze te geven' lijkt het openbaar gezag op korte termijn het voordeel van bevelen zonder verantwoordelijkheid te genieten. Op lange termijn is zo een beleid vernietigend voor het gezag en verdeelt het de leden van de Kerk. 'Een huis verdeeld tegen zichzelf kan niet blijven staan'...zei Jezus."

"Onze plicht is het huis van het Geloof op te bouwen, niet het met de grond gelijk te maken. Onze plicht is ook het algemeen welzijn van de maatschappij op te bouwen. De bevelen van O.L.Vrouw van Fatima zijn de beste methode om deze twee plichten te vervullen." 

HET ALGEMEEN WELZIJN

"Door de volledige boodschap van Fatima te blijven verspreiden, vervul ik alleen maar mijn verplichtingen tegenover het algemeen welzijn. Toch ben ik niet de enige die deze verplichtingen heeft. Iedereen moet bijdragen tot het algemeen welzijn. Als men hier meer van overtuigd was, zouden er meer mensen de boodschap van Fatima prediken, misschien niet in dezelfde mate als ik, maar volgens hun eigen mogelijkheden."

"De kwestie van het algemeen welzijn is een vitaal onderwerp dat erg verwaarloosd wordt vandaag de dag. De idee moet meer verspreid worden, opdat er een massa valse ideeën rechtgezet zouden worden die de teloorgang van het algemeen welzijn en de ontkerstening van de maatschappij veroorzaken en verhinderen dat de verzoeken van O.L.Vrouw ingewilligd worden."

"Dit is niet zomaar een stokpaardje van mij. Het algemeen welzijn is van zo’n groot belang dat het werkelijk een vitale component van rechtvaardige wetten is. Dus is het noodzakelijk om de kwestie van het algemeen welzijn aan te kaarten in verband met wetgeving, onze verplichtingen ertegenover, en vooral het verband met Fatima."

"De katholieke morele theologie zegt al eeuwen dat er vier elementen in een rechtvaardige wet aanwezig moeten zijn."

"Een rechtvaardige wet is:

1. een verstandelijk principe,
2. voor het algemeen welzijn,
3. dat uitgevaardigd wordt,
4. door een persoon die de zorg draagt over de maatschappij.²³¹

"Als er een van deze ‘ingrediënten’ ontbreekt, is er geen sprake van een ware wet en zijn we vrij om ze te negeren."

"We kunnen dus zien hoe belangrijk het algemeen welzijn is. Elke wetgevende daad die het algemeen welzijn niet ten goede komt, is geen echte wet. Dus is, zoals ik eerder al zei, zelfs een bevel van de Paus dat tegen het algemeen welzijn ingaat, geen bindend bevel. Het algemeen welzijn is niet alleen maar een essentieel onderdeel van wetten en de maatschappij, het is iets waartoe iedereen moet bijdragen, zowel de leiders als zij die geleid worden. Onze verplichting tegenover het algemeen welzijn heeft twee kanten. Niet alleen mogen we niets doen dat het algemeen welzijn bedreigt, we moeten ook al wat we kunnen, doen om het algemeen welzijn vooruit te helpen."

"Natuurlijk moeten we aanstippen dat er een hiërarchie van persoonlijke verantwoordelijkheden bestaat, waarvan het algemeen welzijn er een is. Men heeft eerst en vooral verplichtingen tegenover God; ten tweede tegenover je ziel, dan tegenover je eigen welzijn en na de verplichtingen tegenover je ziel en de ziel van je medemens, vooral je familie en vrienden, is er de verplichting aan het algemeen welzijn."²³²

"Het algemeen welzijn heeft vooral betrekking op je medemensen, de personen die God op een of andere manier op onze weg zet, of ze nu naast ons wonen, onze collega’s zijn, naast ons in de bus zitten of we ze ‘s zondags in de kerk zien. Op een of andere manier hebben we contact met hen; door een bepaalde plaats of het werk dat we doen, is iemand onze medemens. Het belangrijkste is dat onze plicht tegenover het algemeen welzijn zich niet beperkt tot de medemensen die we ontmoeten, maar ook betrekking heeft op de medemens die we nooit zullen ontmoeten."

"Bijvoorbeeld, als ik me voorbereid om mijn stem te gaan uitbrengen in een verkiezing, kan ik niet kiezen voor iemand die pro-abortus is. Hij mag dan nog een fantastisch plan hebben om meer werkgelegenheid te creëren, hij doet iets dat intrinsiek slecht is: hij gebuikt namelijk zijn positie als wetgever om schade toe te brengen aan duizenden baby’s. Mijn verplichting aan het algemeen welzijn vereist dat ik uit vrees voor God moet doen was juist is voor het natuurlijke en bovennatuurlijke welzijn van individuen en de gemeenschap, ook al verbaas ik door mijn keuze mijn buur, collega, broer, zus, tante of nicht."

"Het doet niet ter zake dat ik waarschijnlijk geen van de kinderen ontmoet die ik red door tegen abortus te stemmen. Ik heb voor God de verantwoordelijkheid om hen te beschermen door mijn openbare daden, hoe onbelangrijk dan ook. De meesten van ons falen in onze verplichtingen tegenover het algemeen welzijn van zowel de Kerk als de Staat omdat we verkeerdelijk geloven dat het welzijn alleen een zaak voor de autoriteiten is. In de Staat heerst de opvatting dat alleen de leiders en politici verantwoordelijk zijn voor het algemeen welzijn. In de Kerk heerst de opvatting dat alleen de Paus, de kardinalen, bisschoppen en priesters de verantwoordelijkheid dragen voor het algemeen welzijn. In beide gevallen gaat de gemiddelde leek ervan uit dat hij, omdat hij niet veel kan doen, dan maar niets moet doen. Soms is deze verkeerde overtuiging het gevolg van verkeerde informatie, soms van desinformatie (dat wil zeggen de opzettelijke pogingen van vijanden om valsheden te verspreiden onder het mom van informatie). Wat ook de oorzaak is, deze valse overtuigingen moeten bestreden worden. In het geval van Fatima hebben ze immers catastrofale gevolgen."

"Natuurlijk wordt er van de rijken, machtigen en invloedrijken meer verwacht om het algemeen welzijn te steunen. Maar het is niet omdat we niet in een positie van rijkdom, macht of invloed verkeren, dat we niets kunnen doen. Dat wil niet zeggen dat wij geen steentje bij te dragen hebben. We worden om geen enkele reden vrijgesteld van werk voor het algemeen welzijn."

"Deze plicht beperkt zich bovendien niet alleen tot onze gelijken en degenen waarover we autoriteit hebben, we moeten, indien nodig, zelfs onze oversten op de vingers tikken als ze handelen op een manier die het algemeen welzijn schaadt, op voorwaarde dat we dit met de nodige achting voor deze personen en hun positie doen. De H.Paulus moest de H. Petrus, de eerste Paus, berispen toen deze niet ‘in de waarheid was’.²³³ En de H. Thomas van Aquino leert dat het soms de plicht van de ondergeschikte is de overste ongehoorzaam te zijn of te verbeteren als het algemeen welzijn dat vereist."²³⁴

"De H. Robertus Belarmino zegt dat we op positieve wijze moeten ingaan tegen het beleid van mensen met autoriteit dat het algemeen welzijn schade toebrengt.²³⁵ Dit moet natuurlijk wel met liefde gedaan worden, aangezien kennis en actie zonder liefde destructief zijn. Aan de andere kant moet liefde, om effectief te zijn, op waarheid gebaseerd zijn. Zonder waarheid in de geest van de liefhebbende persoon, zullen zijn pogingen om de Kerk op te bouwen vaak tot mislukkingen gedoemd zijn door zijn gebrek aan kennis. Er is de Kerk en de wereld veel schade toegebracht door ‘misplaatste liefde’, namelijk de verdraagzaamheid tegenover gedrag en principes die vernietigend zijn. Vaak is de oorzaak van deze ‘misplaatste liefde’ onwetendheid. Zegt de Heilige Schrift ons niet dat ‘Mijn volk omkomt door gebrek aan kennis’ ?"²³⁶

" Liefde en waarheid zadelen ons op met bepaalde plichten, en soms zijn deze plichten moeilijk. Daarom mogen we niet toekijken terwijl er een leugen wordt verteld die het algemeen welzijn of het welzijn van een kleinere groep mensen beïnvloedt. Als we weten dat de waarheid onze medemens erg kan helpen, moeten we die verspreiden, want door onze stilte kan het goede verloren gaan. Dit geldt vooral voor katholieken van de twintigste eeuw, aangezien God ons nu de geestelijke wapens heeft gegeven die onfeilbaar Zijn Koninkrijk op aarde zullen vestigen."

"Want in ons tijdperk heeft God in een openbare, profetische openbaring Zijn plan onthuld voor wereldvrede en de stichting van Zijn Koninkrijk op aarde. Dit plan werd voor alle eeuwen vastgesteld, maar werd aan ons duidelijker gemaakt door de boodschap van Fatima."

"Ik denk dat nooit eerder een verschijning van O.L.Vrouw zo vereenzelvigd werd met de Heilige Schrift. Paus Paulus VI gaf duidelijk aan dat hij vond dat de verschijning en de boodschap van O.L.Vrouw in Fatima de vervulling van een Bijbelse profetie was: namelijk de Apocalyps, hoofdstuk 12. Hij geloofde dat het O.L.Vrouw van Fatima was, die de H. Johannes de Apostel 2.000 jaar geleden in een profetisch visioen zag.²³⁷ Zuster Lucia vertelt ons dat het derde geheim in de Apocalyps staat in hoofdstukken 7 tot 13.²³⁸ Kardinaal Ratzinger zegt ons dat hij het derde geheim heeft gelezen en dat het verwijst naar het einde der tijden en in de Heilige Schrift staat.²³⁹ Het is duidelijk dat als de boodschap van Fatima een deel van een Bijbelse profetie is, het niet zomaar een private onthulling is die men kan negeren."

In zijn boek World Enslavement or Peace, It’s Up to the Pope (Wereldslavernij of vrede, het is aan de Paus om te beslissen) vulde Pater Gruner 50 bladzijden met een redevoering die zegt dat we, zelfs al staat Fatima niet in de Heilige Schrift, toch op straf van zonde verplicht zijn de verzoeken van O.L.Vrouw van Fatima uit te voeren. Deze verplichting, legde hij uit, gaat ons allen aan: leken, religieuzen, priesters, bisschoppen en de Paus.

"Als ik deze waarheid zou ontkennen of betwijfelen, zou ik zelf het algemeen nut niet dienen. Ik zou zondigen. Ik ben ook niet de enige die door deze waarheid gebonden is. Iedereen die Fatima en haar boodschap kent, kan niet aan deze verplichting ontsnappen. Als iemand denkt dat ik verkeerd ben, geloof ik dat ze op zijn minst mijn theologische argumenten moeten onderzoeken voor ze het tegengestelde aanvaarden, aangezien we allemaal de verplichting hebben de waarheid te zoeken. Stel je de prachtige gevolgen voor als iedereen zich bewust zou zijn van zijn verplichtingen tegenover het algemeen welzijn ! Stel je voor dat elke leek, man, vrouw en elk kind zich bewust zou zijn van Fatima en de cruciale rol van de toewijding van Rusland in hun geloof, familie, hun vrijheid en die van hun geliefden. Stel je voor dat elke man, vrouw en elk kind zijn bisschop, pastoor en de Paus zou telefoneren om hen te vragen de toewijding uit te voeren. Als dit het geval was, zou de Paus het zeker doen. Hij zou de morele steun hebben die hij nodigt heeft om de toewijding te doen. Hij zou elke eigenzinnige prelaat kunnen bevelen, hij zou niet bang moeten zijn voor een revolte tegen zijn Pausdom door een ongehoorzame bisschop."

"Laat niemand beweren dat leken niets te maken hebben met de toewijding. Het is waar dat ze in deze materie niet de bevoegdheid hebben om te bevelen. Het is waar dat leken geen bisschoppen zijn, het zijn niet zij die opgeroepen werden de toewijding uit te voeren. Alleen de bisschoppen kunnen dit samen met de Paus doen. Maar de leken hebben zeker de mogelijkheid om de bisschoppen te informeren, zij hebben de mogelijkheid om de publieke opinie binnen en buiten de Kerk te beïnvloeden. Zij hebben de mogelijkheid om hun Godsgegeven recht uit te oefenen door om een verantwoordelijke leiding te vragen en hun oversten aan de beloftes te herinneren die ze als herders deden toen ze hun ambt opnamen."

"Ze kunnen heel veel doen. Ze kunnen ervoor bidden zoals Jezus en Maria dat ons vroegen. Ze kunnen ervoor offeren. Ze kunnen de mensen die ze ontmoeten erover vertellen. Want God wil dat deze toewijding van Rusland en de eruit voortkomende bekering van Rusland bekend worden en gezien worden als een overwinning van het Onbevlekte Hart van Maria.²⁴⁰ Dit is alleen maar mogelijk wanneer degenen die de Fatima voorspellingen omtrent Rusland kennen, hun kennis doorgeven aan hun medemensen."

"De valse theologie en overtuiging dat ‘de leken niets kunnen doen’, moet bestreden worden opdat er een bron van steun aan de toewijding van Rusland aangeboord kan worden. Deze wijdverspreide steun is mogelijk, maar om ze te bereiken hebben we meer priesters, leken en bisschoppen nodig die hun steun betuigen aan de collegiale toewijding van Rusland zoals gevraagd door O.L.Vrouw. We zijn zeker niet aan ons lot overgelaten wat dit betreft. Zuster Lucia had het indirect over de kwestie van de plicht van de katholieke leken aan de Kerk, toen ze zei: ‘Wacht niet op de vraag naar boetedoening van de hiërarchie.’²⁴¹ Het is duidelijk dat Zuster Lucia persoonlijk initiatief aanmoedigt. Op een andere gelegenheid toonde ze, toen ze gevraagd werd naar de toewijding van Rusland, de noodzaak aan van de toewijding van Rusland zoals gevraagd door O.L.Vrouw."²⁴²

"Een andere grote katholiek van onze tijd, Hamish Fraser, merkte op dat katholieke leken de plicht hebben als apostels op te treden in hun eigen middens, zonder bevelen van de hiërarchie af te wachten. Hij corrigeerde die katholieken die alleen maar klagen over de lamentabele toestand van de Kerk en de Staat vandaag, maar geen actie ondernemen om er iets aan te doen."²⁴³

"Canons 208-223 van de nieuwe codex van het kerkelijk recht, die gaan over de rechten en plichten van Christus’ getrouwen, steunen deze stelling. Ik ben vooral onder de indruk van Canon 212, nummer 2, die zegt dat ‘de getrouwen van Christus de vrijheid hebben hun noden, vooral hun spirituele noden, en wensen bekend te maken aan de herders van de Kerk.’ Dit is een citaat uit het kerkelijk recht. Toch worden we valselijk beschuldigd van ‘bitterheid tegen de Heilige Vader’, als we met alle respect deze vrijheid opeisen om de toewijding van Rusland te vragen."

"Ook Canon 225, nummer 2, spreekt me erg aan. De Canon zegt dat ‘elke leek, volgens zijn eigen mogelijkheden, de speciale plicht heeft de wereldse zaken met de geest van het Evangelie te bezielen en te verbeteren.’ En is er een betere manier om de ‘wereldse zaken’ met ‘de geest van het Evangelie’ te doordringen, dan te werken voor de collegiale toewijding van Rusland, wat het plan van de Heer is om de maatschappij te verbeteren volgens Zijn Goddelijke Wet via het Onbevlekte Hart van O.L.Vrouw ?"

"Dus, hoewel men, vooral in kerkelijke middens, zou kunnen zeggen dat op deze manier werken "politiek onjuist" is, dan kan men toch niet beweren dat het tegen het kerkelijk recht, de leer of de kerkelijke praktijk zou zijn. Laat daarom niemand zeggen dat de leken niets te maken hebben met de toewijding. Het is verkeerd en tegenstrijdig met ons gebed ‘Uw Rijk kome, Uw Wil geschiede op aarde’ en ons geloof om te zeggen dat de leek niets kan doen om het Rijk van Christus op aarde te vestigen. Zoals ik eerder vermeldde, geldt dit vooral voor 20ste eeuwse katholieken, omdat die nu beschikken over de geestelijke wapens die God ons gegeven heeft om onfeilbaar Zijn Koninkrijk op aarde te vestigen. Eerst en vooral moeten we onze Eucharistie herstellen, rozenkransen bidden, de bruine scapulier dragen, de vijf eerste zaterdagen respecteren en de toewijding van Rusland plaats doen vinden. In ons tijdperk heeft God in een openbare, profetische openbaring in Fatima Zijn plan voor wereldvrede en de vestiging van Zijn Koninkrijk op aarde onthuld."

"Onthoud dat God deze toewijding en de eruit voortkomende bekering van Rusland bekend wil maken als een overwinning van het Onbevlekte Hart van Maria. Dit is alleen maar mogelijk als degenen die Fatima en haar boodschap kennen, deze kennis doorgeven aan hun medemensen."

"Leken en priesters kunnen degenen steunen die de boodschap verspreiden onder leken, priesters en bisschoppen door hun gebeden, offers en financiële bijdragen. Ze kunnen de waarheid verspreiden door degenen te bestrijden en te doen zwijgen die Haar boodschap niet kennen, vechten tegen de collegiale toewijding en hen in diskrediet brengen, die deze boodschap steunen."

"Als ze in het verleden schuldig zijn geweest aan het zaaien van verwarring, het verspillen van energie of het verdelen van de harten omtrent deze kwestie, zouden ze berouw moeten tonen door hun vroegere zonden, zich in woord en daad bekeren, en des te harder werken om de eenheid van geesten, harten en energie te bewerken voor het grote moment van triomf voor O.L.Vrouw. Iedereen die de bevordering van de toewijding van Rusland kan helpen en dit niet doet, heeft het alleen aan zichzelf te wijten als de dreigende straf van de verovering van de wereld door atheïstisch Rusland plaatsvindt. Zij en hun families kunnen bij de latere berechting verwachten dat zij als eersten schuldig zullen worden bevonden aan de zonde van verzuim."

"Misschien zouden ze slechts de tweede reeks slachtoffers zijn. De eerste plaats is gereserveerd voor zij die er zich, terwijl ze beweren dat leken niets omtrent deze zaak kunnen doen, zich ermee bezig houden leugens te verspreiden onder leden van de Kerk tegen dit cruciale verzoek van O.L.Vrouw."

"Vandaag moeten we bidden voor bescherming tegen die mensen die de boodschap van Fatima tegenwerken. Ik verwijs naar degenen die niets doen om deze absoluut essentiële voorwaarde voor wereldvrede bekend te maken (omwille van hun onwetendheid wat de ware Fatimaverzoeken betreft). Deze zelfde mensen verspillen veel energie, zoals de oude Farizeeërs, door voor te wenden dat ze geschandaliseerd worden door degenen die de waarheid prediken. Ze willen verder, weer zoals de oude Farizeeërs, de reputatie vernietigen van de goede mensen die weigeren hypocriet te zijn zoals zij zelf. Het is vergelijkbaar met wat de Farizeeërs de Heer aandeden."

"Door hun geestelijke jaloersheid worden zij schuldig aan strijden tegen God en de gekende waarheid. Dit is een zwaar misdrijf en zou zelfs een zonde tegen de Heilige Geest kunnen zijn.²⁴⁴ Mensen zoals dezen lopen het gevaar hun zielen te verliezen, en het zou misschien een speciale genade vergen om hen van het hellevuur te redden. We moeten bidden voor de zwakke zielen die lijden onder de last van laster en leugens waarmee deze schijnheiligen hen opzadelen. We moeten voor hen op onze hoede zijn. We moeten mensen en uitspraken die ons het volgende vertellen vermijden:

1. Dat we geen verplichtingen tegenover het algemeen welzijn hebben.
2. Dat het individu niets kan doen om de toewijding van Rusland te beïnvloeden.
3. Dat Fatima voor ons niet moreel bindend is."

"Als ze deze drie verklaringen echt geloven, waarom proberen ze ons dan te overtuigen ? Waarom laten ze ons dan niet allemaal met rust ? Waarom prediken ze liefde, devotie en gehoorzaamheid aan O.L.Vrouw van Fatima terwijl ze tegelijkertijd proberen het geloof, de aanhang en de steun van de mensen aan Haar volledige boodschap te vernietigen ? O.L.Vrouw kwam met een doel. Ze vertelde ons de waarheid en Ze verwacht dat we Haar geloven en gehoorzamen. Deze mensen eisen O.L.Vrouw op voor zichzelf, maar ze liegen. Volg hen niet."

"Hoe zeer iemand ook het tegendeel beweert, het is een feit dat we allen verplichtingen hebben tegenover het algemeen welzijn. We moeten de waarheid in het openbaar bekend maken. Daarom moeten we de waarheid omtrent Fatima publiceren en verspreiden. We moeten bidden en werken zodat de wil van God op aarde als in de hemel kan uitgevoerd worden. Niemand van ons wordt van deze taak vrijgesteld. Niemand van ons mag de mensen hinderen die waarlijk werken voor het algemeen welzijn. We moeten doen wat binnen onze mogelijkheden ligt aangezien niemand van ons de zekerheid heeft dat hij hier morgen nog is."

"We moeten elke dag onze rozenkrans bidden, offers brengen, onze scapulier dragen, onszelf toewijden aan O.L.Vrouw en de vijf eerste zaterdagen maken. Dit zijn de dingen die we als katholieken kunnen doen. Het is ieders taak, niet alleen die van de Paus en de bisschoppen. De hemel schonk ons de grote genade van de boodschap van Fatima niet opdat we er onverschillig op zouden wachten. Fatima beantwoorden is een plicht waarvoor iedereen zich voor God zal moeten verantwoorden."

Pater Gruners hele leven en apostolaat staan in het teken van de overtuiging dat, ondanks wat de media zeggen, de strijd van het communisme tegen de godsdienst actiever en levendiger is dan ooit. Hij verontschuldigt zich niet voor zijn overtuiging dat O.L.Vrouw van Fatima en alléén O.L.Vrouw van Fatima het antigif heeft tegen het vergif dat de aders van de Kerk niet wil verlaten, ook al beweren bureaucraten van het Vaticaan het tegendeel.

Tijdens de laatste 20 jaar hebben duizenden priesters het priesterschap verlaten. Waarom blijft Pater Gruner strijden tegen de tot op heden nooit vertoonde oppositie binnen zijn eigen Kerk ? Pater Gruner geeft het antwoord : "Ik geloof dat O.L.Vrouw het absoluut en letterlijk meent wanneer Ze zegt : ‘Als mijn verzoeken ingewilligd worden, zullen vele zielen gered worden en zal er vrede zijn. Als Mijn verzoeken niet ingewilligd worden, zal Rusland oorlogen en vervolging van de Kerk veroorzaken, de goeden zullen martelaars worden, de Heilige Vader zal veel moeten lijden en verschillende naties zullen vernietigd worden.’²⁴⁵ Ik denk niet dat we een andere keuze hebben dan de boodschap van Fatima met al onze kracht te blijven verspreiden. Wat kunnen we anders doen ?"

De bron van zijn vastberadenheid, wanneer geconfronteerd met bijna niet te overkomen problemen, had hij immers al vroeg in zijn leven ontdekt: "dat het nog nooit gehoord is dat iemand die tot U zijn toevlucht nam, die om Uw hulp kwam smeken, en om Uw bijstand vroeg, door U verlaten werd..."²⁴⁶